Posts

บทความนี้ไม่ได้ต้องการชี้นำเลขดีเลขเด็ดหรือใบ้เลขแต่อย่างใด เป็นเพียงการนำเสนอข้อมูลและความคิดเห็นของผู้เขียนเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน (มาก ๆ) ปกติแล้วแม่ผมชอบเล่าเรื่องคนรอบตัวแม่ที่ไปเจอหมอดีให้เลขเด็ดถูกหวยตลอดมาเล่าให้ฟังเรื่อย ๆ พอนั่งฟังว่าหมอดูคนนั้นคนนี้แม่นให้เลขดีก็เกิดสงสัย คำว่าแม่นที่ใช้กับหมอดูแต่ละคนเนี่ยมันมีนัยสำคัญทางสถิติอะไรไหม หรือเขาบอกมาสองตัวท้าย 10 เลขแล้วให้สุ่มเอาเองแล้วมันมีคนถูกเลยบอกว่าแม่นอะไรแบบนั้น? เรื่องหมอดูก็ความเชื่อส่วนบุคคลไป ไม่ค่อยอยากยุ่งเท่าไหร่เพราะการจะไปตามเก็บข้อมูลมันก็ลำบากเกินไป ดังนั้นเลยมานั่งคิดแทนว่าพวกเลขหวยมันมีรูปแบบอะไรพิเศษในการออกรางวัลไหม หรือมันมีค่าบางอย่างที่ดูโดดเด่นขึ้นมาหากเอามาคำนวน สุดท้ายก็เลยเกิดไอเดียว่าน่าจะลองเอาเลขหวยย้อนหลังสักสิบปีมาตรวจดูเผื่อเจออะไร ความจริงบทความนี้เขียนหัวข้อว่า “สถิติ” แต่ความจริงก็แค่มานับเลขเล่น ๆ เท่านั้นเอง ก็คงไม่ได้สถิติจ๋าอะไร ทำไมไม่ลองหารูปแบบการออกของหวย ประโยคนี้เพื่อนหลายคนก็ถาม (แม่ยังถามเลย) ถ้าคนเคยนั่งดูกองสลากออกเลขรางวัลจะรู้เลยว่าหวยไทยไม่เหมือนหวยบางประเทศที่มีอัลกอลิธึมเบื้องหลัง ของไทยคือสุ่มมาก ๆ หมุนลูกกลม ๆ รอเปิดให้เลขตกลงมาบ้างหรือเป่าอากาศให้บอลลอยแล้วเลือกมาสักเลขบ้าง ดังนั้นเชื่อทันทีว่ามันไม่มีรูปแบบอะไรเบื้องหลังการออกหวยหรอก นอกจากความสุ่มล้วน ๆ เอาจริงก็เจอคนใช้ Machine learning มาคาดเดาเลขหวยงวดในอนาคตอยู่ เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้… รางวัลไหนน่าเล่นสุด มาพูดถึงรางวัล หวยไทยมี 9 ประเภทรางวัลดังนี้ รางวัลที่ หนึ่ง - 1 รางวัล มูลค่า 6,000,000 บาท รางวัลที่ สอง - 5 รางวัล มูลค่า 200,000 บาท รางวัลที่ สาม - 10 รางวัล มูลค่า 80,000 บาท รางวัลที่ สี่ - 50 รางวัล มูลค่า 40,000 บาท รางวัลที่ ห้า - 100 รางวัล มูลค่า 20,000 บาท รางวัลข้างเคียงรางวัลที่หนึ่ง - 2 รางวัล มูลค่า 100,000 บาท รางวัลเลขหน้า 3 ตัว เสี่ยง 2 ครั้ง - 2,000 รางวัล มูลค่า 4,000 บาท รางวัลเลขท้าย 3 ตัว เสี่ยง 2 ครั้ง - 2,000 รางวัล มูลค่า 4,000 บาท รางวัลเลขท้าย 2 ตัว เสี่ยง 1 ครั้ง - 10,000 รางวัล มูลค่า 2,000 บาท (ข้อมูลจากสำนักสลากกินแบ่งรัฐบาล) ...

ผสมโซดา ทดลองเมื่อ 4/3/2561 ที่อยากลองเพราะปกติเวลาไปกินเที่ยวกับแม่ หรือสมัยเที่ยวกับเพื่อน ก็เห็นเพื่อนเอา Blend 285 หรือเหล้าสีประมาณนี้มาผสมกับโซดากินกัน เลยเอา Jack Daniel’s Tennessee Honey ขวดนี้มาลองผสมบ้างเผื่อจะมีอะไรน่าสนใจ น่าค้นหา หลังจากผสมลองดื่มก็พบว่ารสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของ Honey สูญหายไปกลับการเจือจางของน้ำโซดา (หรือเราผสมไม่ดีพอ) พอดื่มเข้าไปกลิ่นและรสน้ำผึ้งที่ควรจะได้สัมผัสกับลิ้นดันเจือจางมาก เหลือทิ้งไว้แต่รสของวิสกี้ธรรมดา ไม่โดดเด่นอะไรเลย แต่… ในความสูญเสียของเอกลักษณ์ของน้ำผึ้งกลับได้ความสนุกสนานของรสสัมผัสกลับมาแทน เพราะโซดาไปเจือจางให้ความแรงน้อยลง แล้วรสซ่าของโซดาทำให้กินง่ายขึ้น จนสุดท้ายภาพรวมของมันดูกินง่าย แต่ผมว่าวิสกี้ตัวอื่นก็ทิ้งรสสัมผัสแบบนี้ไม่ต่างกันเท่าไหร่กรณีกินกับโซดา ผสมโค้ก ทดลองเมื่อ 5/3/2561 วันนี้ได้ลองเอามาผสมโค้ก ปรากฏแย่กว่าเมื่อวานอีก เมื่อวานโซดามันเป็นแค่น้ำเปล่าไม่ออกรสชาติมาก มันเลยได้รสของวิสกี้มาพอควร แต่รอบนี้พอเป็นโค้ก พังหมดเลย ความหวานของโค้กก็ตีกับน้ำผึ้ง ส่วนน้ำผึ้งก็ไม่ยอมแพ้มาตีสู้กับรสโค้ก กลายเป็นจะรสโค้กก็เพี้ยนเพราะน้ำผึ้ง ส่วนรสน้ำผึ้งก็เพี้ยนเพราะรสโค้ก ดื่มไปมันก็จะงง ๆ ว่าตกลงเราพยายามจะลิ้มรสอะไรกันแน่ ไม่มีอะไรเด่นเลย ส่วนรสวิสกี้ก็ไม่ค่อยแน่น เพราะสองตัวก่อนหน้าตีกันอยู่… รอบนี้ไม่ได้ถ่ายภาพนะครับ เพราะถ่ายไปก็ไม่ต่างกับแก้วโค้กธรรมดา ผสมชเว็ป ทดลองเมื่อ 10/3/2561 เมื่อวานได้ลองเอาชเว็ปมาผสมกับวิสกี้บ้าง เพราะคิดว่าความเป็นมะนาวของมันน่าจะทำให้มีอะไรน่าตื่นเต้น ผลปรากฏว่าไม่ค่อยต่างจากกรณีของโค้กสักเท่าไหร่ เพราะสุดท้ายความหวานมันตีกันทำให้เอกลักษณ์น้ำผึ้งหายไป พยายามลองทั้งสองแบบเลยทั้งชเว็ปเยอะกว่าวิสกี้ ผลคือนั่นแหละ รสชาติและกลิ่นน้ำผึ้งมันหาย ได้มาอ่อนมาก พอลองผสมวิสกี้ให้มากกว่าชเว็ป ก็รสชาติพิลึก ๆ ไงไม่รู้ แต่โดยรวมแล้วอร่อยกว่าโค้กนะ เพราะมันเหมือนกลายเป็นเหล้าน้ำผึ้งมะนาวซ่า ๆ เป็นอะไรที่ควรลองสักครั้ง บางคนอาจชอบ บางคนอาจไม่ชอบ เมื่อวานเพื่อนบางคนก็บอกชอบอยู่เหมือนกัน

สวัสดีครับ กลับมาเขียนบล็อกต่ออีกครั้งหลังจากหายไปนาน ที่หายไปนานเพราะอยากเน้นอ่านหนังสือเรื่องเล่าอื่น ๆ เพื่อเอามาเกลาวิธีการเขียนบล็อกของเราบ้าง ซึ่ง… สุดท้ายก็ไม่ได้อ่านหนังสือเท่าไหร่ แต่ก็ยังอยากเขียนบล็อกเหมือนเดิม ถึงแม้จะกลับมาไทยจะสี่เดือนแล้วแต่ก็ยังอยากเขียนบล็อกชีวิตในฮอกไกโดเก็บไว้ บล็อกนี้อยากเล่าเรื่องชีวิตในฮอกไกโดช่วงที่ไปทำวิจัยระยะสั้นครับ แต่ก็ขอเล่าเพียงชีวิตประจำวันธรรมดาไม่ยาวมาก ไม่อยากให้บล็อกนี้ยาวเกินไปจนน่าเบื่อ จะพยายามย่อชีวิตเรื่อย ๆ สี่เดือนทั้งหมดให้เหลือในบล็อกที่อ่านสักสิบนาทีจบ เท้าความก่อนว่าตัวผมได้ไปฝึกงานที่มหาวิทยาลัยฮอกไกโดในคณะ Graduate school of information science and technology ที่ห้องแล็บ Intelligent Information Systems ครับ มหาลัยนี้ตั้งอยู่กลางเมืองซัปโปโรเลย ถ้าใครไปเที่ยวก็คงมีโอกาสได้แวะเข้าไปเที่ยวเพราะเขาบอกว่าเป็นมหาลัยที่สวยอันดับต้น ๆ ของญี่ปุ่น ส่วนหอพักก็อยู่ที่หอพักนักศึกษานานาชาติ International house kita 8 east ห่างจากมหาลัยประมาณสองกิโลเมตรครับ ผมย้ายไปอยู่ที่นั่นตั้งแต่ 22 กรกฏาคม ถึง 1 มกราคม ไปคนเดียวล้วน ๆ ไม่มีเพื่อนหรือใครไปเสริมเลย งานหลักก็คือทำงานวิจัยให้เสร็จและตีพิมพ์เปเปอร์วิจัยเสร็จภายในสี่เดือนนี้ก่อนกลับมาไทยเพื่อใช้จบหลักสูตรสหกิจ (หลักสูตรฝึกงาน) ดังนั้นชีวิตประจำวันคร่าว ๆ ก็จะเป็นตื่นนอน ไปห้องวิจัย ทำงาน กลับห้องนอน วนลูปอย่างนี้ไปทุกวันเรื่อย ๆ นอกจากว่าวันไหนมีนัดเที่ยวกับคนไทยด้วยกันในมหาลัย ตอนเช้า ทุกเช้าผมตื่นมาจะอาบน้ำ ไม่ว่าอากาศจะเย็นแค่ไหนก็จะอาบเพราะพอไม่ได้อาบน้ำจะรู้สึกว่ายังไม่พร้อมทำงาน โชคดีห้องน้ำจะรักษาอากาศอุ่นได้ดี ช่วงหน้าหนาวจะไม่ค่อยหนาวมาก และยังมีฮีทเตอร์ในห้องน้ำอีกด้วย แต่ผมอยู่ไม่ถึงช่วงหนาวที่สุดของฮอกไกโด เลยไม่รู้ว่าถ้าหนาวสุดจะเป็นอย่างไร กินข้าว ปกติเวลากินข้าวผมมีตัวเลือกสองแบบ คือ หนึ่งเดินไปหาของกินในเซโกะมาร์ท (Seicomart) ที่อยู่ตรงข้ามหอ สอง ปั่นจักรยานไปซื้อขนมปังที่ร้านประจำแล้วเอากลับมากินที่หอ ...

จดกันลืมเพราะหาวิธีแก้นานมาก มีปัญหาว่า Fira Sans ไม่สามารถใช้งานบน Xelatex ได้เนื่องจาก build ไม่ผ่านทั้ง ๆ ที่ฟ้อนต์อื่น ๆ บนเครื่องทำงานได้ปกติ หาวิธีแก้หลากหลายทางจาม stackoverflow บอกก็แก้ไม่ได้ ประเด็นที่ต้องใช้ Fira Sans และ Fira Mono คือ ใช้ beamer ทำสไลด์คู่กับธีมของ metropolis ซึ่งเรียกใช้ฟ้อนต์เหล่านั้น ปัญหาเกิดจากอะไร? ไม่รู้ครับ via GIPHY วิธีแก้ \usepackage[sfdefault]{FiraSans} เรียกใช้แพ็กเกจนี้ จบ ข้อมูลเพิ่มเติมหาได้จาก ลิงค์นี้ครับ

รอรันงานครับ ทำอะไรไม่ได้ ต้องรอข้อมูล คอม 32 Core รันมากเกินมันร้อน แล้วมันร้อง… คนในแล็ปมองหน้าผมแล้วอายเขาเวลาเครื่องร้อง เลยต้องหาอย่างอื่นทำรอ สรุป มาเขียนบล็อก… เขาบอกว่าสำหรับคนไทย มีสองอย่างที่สำคัญในชีวิตครับ อาหาร กับ อาหารมื้อต่อไป… ซึ่งปกติผมเป็นคนแบบนั้น กินมื้อเที่ยง กินเสร็จก็นึกต่อเลยว่ามื้อเย็นกินอะไรดี จนกระทั่งเมื่อวาน… คิดไม่ออกว่ากินอะไรดี เลยตระเวนถามหาข้อมูลและถามคนญี่ปุ่นว่าปกติวัน ๆ นึงพวกยูกินอะไรกัน โดยปกติแล้วเวลาหาข้อมูลในเน็ตหรือถามเพื่อนและคนใกล้ตัวเขาก็จะแนะนำโซบะ ข้าวหน้าปลาดิบ ซูชิ เทปันยากิ เนื้อย่าง สุกี้ยากี้ ฯลฯ แต่ประเด็นคือผมไม่ใช่นักท่องเที่ยวไงคุณ… การแนะนำให้คนอยู่ญี่ปุ่น 3 เดือน และยังต้องอยู่อีก 2 เดือนไปกินของแบบนั้นไม่ต่างกับแนะนำให้คนไทยที่ถามว่าเที่ยงนี้กินอะไรดีไปกินต้มยำกุ้ง เนื้อจระเข้ โต๊ะจีน หมูกระทะกันเลยจริง ๆ คือ มันแพง… มันไม่ใช่อาหารกินประจำวัน ผมต้องการอาหารที่กินประจำวัน ซึ่งวันนี้คุยกับคนในเน็ต (ทวิตเตอร์) พอดีว่าปกติอยู่นี่คนทั่วไปวัน ๆ มันกินอะไรกัน ก็เลยคิดว่ามาเขียนบล็อกแนะนำอาหารแบบทั่วไปที่หาไม่เจอตามรีวิวท่องเที่ยวญี่ปุ่น ในบล็อกนี้ขอใช้หน่วยความ “แมส” ในการอธิบายความธรรมดาของอาหารแต่ละอย่าง เช่น “ข้าวแกงไทยแมสมาก เพราะคนมันกินกันทุกวัน แต่ BBQ Plaza นี่แมสน้อยกว่า เพราะกินกันแค่ตอนเวลาพิเศษ หรือ เงินเดือนออก…” งี้เป็นต้นครับ อ่อ และก็อ่านบล็อกตอนก่อนได้นะครับ ไม่ได้โฆษณา แต่ก็ไปอ่านเถอะ ครึ่งปีกับชีวิตติดเกาะญี่ปุ่น Part 1 ...

สวัสดีครับ บล็อกนี้เขียนเล่าความเป็นอยู่ในแดนปลาดิบ ณ ฮอกไกโด ขณะมาทำวิจัย 4 เดือนที่ม.ฮอกไกโดครับ อนึ่ง บล็อกนี้เขียนระหว่างรันงานอยู่ เผื่อที่ปรึกษามาอ่าน ได้บอกได้ว่า ไม่ได้ว่างครับ แต่ทำอย่างอื่นไม่ได้ (ฮา) ความจริงอยู่นับรวม ๆ ก็อยู่ญี่ปุ่นมาสามเดือนแล้ว รวมตั้งแต่แลกเปลี่ยน Sendai แล้วกลับไทยหนึ่งอาทิตย์แล้วมา Hokkaido ต่อ ซึ่งก็เริ่มคุ้น ๆ กับญี่ปุ่นแล้ว ถึงแม้จะยังมีปัญหากับพนักงานร้านสะดวกซื้อทุกครั้งเวลาพนักงานถามว่า เอาถุงไหม… ฟังไม่ค่อยออก งานวิจัยทำอะไร (ข้ามไปได้ ถ้าไม่อยากอ่านเรื่องเทคนิคครับ) งานวิจัยมาอยู่นี่ทำเรื่อง text detection บนภาพ manga ครับ ถึงแม้ Google จะมี deep learning ขั้นเทพที่ทำ text detection ได้โหดระดับไม่มีทางสู้ได้แล้ว แต่งานผมเป็นการหาวิธีที่ลดไม่ต้องใช้ Deep learning เพื่อช่วยลดเรื่อง computational cost ครับ ทำไมไม่ใช้ Text detection algorithm ทั่วไปที่มีอยู่? มีคนถามแน่ ๆ ที่ไม่ใช้เพราะ เราตัดเรื่อง Deep learning ไปแล้ว ก็จะเหลือพวกสาย image processing ที่เอาเทคนิคด้านนี้มาตรวจหาข้อความบนภาพ กับพวก Machine learning สายอื่น ๆ แต่ปัญหาคือ วิธีส่วนใหญ่ที่ใช้กับงาน Text detection จะทำเพื่อใช้กับภาพถ่ายครับ ซึ่งเอกลักษณ์ของอักษรและวัตถุในภาพโดยรอบของภาพถ่ายและภาพวาดต่างกันมาก ทำให้บางครั้งเราเอาวิธีที่เคยใช้กับภาพถ่ายมาใช้กับภาพการ์ตูนตรง ๆ ไม่ได้ครับ จึงต้องมีการพัฒนาเพิ่มเติม ...

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของรายวิชา SELF-EFFICIENCY AND CAREER MANAGEMENT สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง “ต่อให้เก่งแค่ไหน แต่คุณไม่เรียนหนังสือ คุณจะเอาอะไรไปยืนยันว่าคุณมีความสามารถจริง” ประโยคหนึ่งจากสังคมออนไลน์ที่พูดถึงการหยิบใช้วิวาทะ เช่น “บิลเกตต์เรียนไม่จบ สตีฟจบไม่จบมหาลัย” ซ้ำไปมาทุกวันอย่างกับการขายฝัน พูดไปแล้วก็ดูเหมือนจะจริง ว่าการจะทำงาน ก่อร่างสร้างตัวก็คงต้องมีเครื่องยืนยันทั้งวุฒิการศึกษาหรือใบปริญญาเพื่อพิสูจน์ว่าเรามีความรู้ที่มากพอในระดับหนึ่งก่อนที่จะไปทำงานในบริษัทต่าง ๆ คนที่เรียนไม่จบแล้วออกมาทำงานได้ประสบความสำเร็จก็คงมีแต่พวกบุคคลอัจฉริยะ เจ้าของธุรกิจใหญ่โต ไม่มีทางที่คนทั่วไปจะไม่เรียนหนังสือแล้วประสบความสำเร็จในชีวิตได้เหมือนคนดังเมืองนอกอย่างนั้นหรอก หรือว่าจะเป็นไปได้… เรื่องนิยามของความสำเร็จนั้นก็อย่างที่ทราบกันว่ามีหลากหลายขนาดและรูปแบบ หากหลาย ๆ ท่านได้อ่านบทความชิ้นแรกของเรา (บทสัมภาษณ์พี่ท็อป จากคณะ IT กับความสำเร็จทุนเรียนป.ตรีฟรี) ก็คงจะได้พบกับคุณท๊อป หรือให้เรียกแบบเป็นกันเองว่า พี่ท็อป จากคณะเทคโนโลยีสารสนเทศ สถาบันพระจอมเกล้าคุณทหารลาดกระบัง ที่ใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยใกล้เคียงคำว่าประสบความสำเร็จได้อย่างดีเยี่ยม จากทั้งผลการเรียน การร่วมกิจกรรมต่าง ๆ ของคณะ และทุนเรียนฟรีตลอดระยะเวลาปริญญาตรีของเขา แต่ในวันนี้เราจะพาท่านผู้อ่านไปพบกับอีกบุคคลหนึ่งที่อายุน้อยกว่าพี่ท็อป แต่ความสำเร็จไม่ได้เล็กตามอายุของเขาเลย ทั้งความสามารถในการทำงาน ประสบการณ์อันโชกโชนในสายงานที่เขาอยู่ ซึ่งทั้งหมดนี้เขาสามารถคว้ามาได้ โดย “ไม่จบมัธยมปลาย” โจทย์ของเราในวันนี้ คือ การสัมภาษณ์บุคคลที่ประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงในวงกว้าง ซึ่งเราก็ได้รับเกียรติจากคุณภูมิ หรือ น้องภูมิ ซึ่งเป็นนักพัฒนาซอร์ฟแวร์ซึ่งทำงานในบริษัทแห่งหนึ่งในกรุงเทพ และยังเคยได้ไปพูดในเวทีด้านเทคโนโลยีซอร์ฟแวร์ในต่างแดนมาแล้ว เพื่อเป็นการไม่เสียเวลาผู้อ่านกับบทนำยืดเยื้อ งั้นเรามาเริ่มอย่างเป็นมารยาทด้วยการแนะนำตัวกับน้องภูมิกันก่อนเลยครับ รบกวนสอบถามชื่อหน่อยครับ ชื่อภูมิครับ ภูมิปรินทร์ มะโน งั้นเดี๋ยวต่อจากนี้ขอเรียกว่าคุณภูมินะครับ ได้ครับ คุณภูมิเป็นคนจังหวัดอะไรครับ กรุงเทพมหานครครับ ครอบครัวทำงานเกี่ยวกับอะไรครับ คุณพ่อคุณแม่ เป็นอาจารย์สอนอยู่ที่ครุศาสตร์วิศวกรรมเทคโนลาดกระบัง อ๋อ คุณพ่อเป็นอาจารย์สินะครับ แล้วคุณภูมิทำงานเกี่ยวกับอะไรครับ ...

พยายามนั่งอ่านงานวิจัยว่าด้วยเรื่องว่า ผู้ชาย กับ ผู้หญิง ใครฉลาดกว่ากัน เนื่องจากเมื่อวานก่อนมีคนใกล้ตัวแชร์และเขียนโพสต์เฟสบุ้คเรื่องงานเสวนาด้าน IT งานหนึ่งซึ่งมีผู้เข้าร่วมงานเยอะมาก และเหมือนะจเป็นงานชั้นนำดูจากผู้สนับสนุน แทบไม่มีผู้พูดในงานเป็นผู้หญิงเลย ซึ่งหลายฝ่ายมองว่าเป็นการกีดกันทางเพศ และไม่สนับสนุนให้เพศหญิงมีพื้นที่ในการแสดงออก ซึ่งทำให้เกิดข้อสงสัยว่า ถ้าการที่ไม่มีผู้พูดเพศหญิงในวงการไอทีนี่เกิดจากเพราะผู้หญิงไม่ถนัดด้านเทคโนโลยีจริง ๆ เนื่องด้วยปัญหาจากการ DNA หรือธรรมชาติของผู้หญิงอยู่แล้ว จะเกิดอะไรขึ้น ? ก่อนอื่นต้องมาบอกก่อนว่าผมไม่ได้เป็นนักพิทักษ์สิทธิมนุษยชนอะไร ดังนั้นข้อมูลไม่ได้มีความแน่นหนาอะไรมาก แต่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาก็พยายามทำความเข้าใจปัญหาของความไม่เท่าเทียมทางเพศมาโดยตลอด ซึ่งหลาย ๆ ครั้งก็มีคำถามมักเกิดขึ้นมาว่า แล้วถ้าการกีดกันนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจริง แต่เป็นเพียงธรรมชาติของความถนัดหญิงและชายอยู่แล้วจะเกิดอะไรขึ้น พอเราพูดถึงเรื่องธรรมชาติของเพศชายและหญิง ตัวผมเองก็เข้าใจว่าตรงนี้เราอาจต้องชี้ความไปก่อนว่า บางครั้งที่ผู้หญิงในประเทศหนึ่งไม่เก่งเรื่อง A และผู้ชายในประเทศเดียวกันนั้น เก่ง เรื่อง A สิ่งนี่อาจไม่ได้หมายถึงว่าเป็นปัญหาจากธรรมชาติของเพศ แต่อาจเป็นปัญหาจากการเลี้ยงดูมาแบบกีดกันทางเพศตั้งแต่เด็ก เช่น อย่างในประเทศไทย ผู้ชายจะได้รับสิทธิ์และโอกาสในการศึกษามากกว่าเพศหญิงมาตั้งแต่สมัยก่อน ซึ่งในสมัยนี้คงมีน้อยครอบครัวมากที่ยังมีปัญหาแบบนี้เท่าที่ผมเข้าใจ หรือ เพศหญิงมักถูกชี้นำว่าไม่ควรเรียนสาขาอาชีพที่ดุดัน ดูไม่เรียบร้อย เช่น การช่าง งานเทคนิค หรือ สายวิศวะ เป็นต้น ทำให้จำนวนผู้เรียนในสายงานดันนี้น้อยอย่างที่ทราบกันอยู่แล้ว ซึ่งสิ่งเหล่านี้ก็ทำให้เกิดลักษณะบุคลิกแบบหมู่มาก ซึ่งทำให้อาจเข้าใจผิดว่าผู้หญิงไม่เก่งเรื่อง A เป็นเพราะธรรมชาติ ซึ่งความจริงอาจจะเพราะเกิดจากการเลี้ยงดูที่ไม่เท่าเทียมกันทางเพศของสังคมนั้นก็ได้ จากที่กล่าวไปข้างต้น เนื่องจากผมสงสัยเลยพยายามหาคำตอบโดยการไปค้นหางานวิจัยมาอ่าน ๆ ดู ซึ่งก็อ่านแบบผ่าน ๆ ไปได้ไม่กี่ตัว เพื่อจะพยายามหาว่าตกลงโดยธรรมชาติ ชายและหญิง ฉลาดต่างกันหรือไม่อย่างไร ผมค้นหาไปเจอเรื่องนึง ชื่อ Sex differences in intelligence: A multi-measure approach using nationally representative samples from Romania [1] โดยงานวิจัยชิ้นนี้ได้ทำการสำรวจผู้คนมากกว่า 15,000 คนในโรมันเนีย ซึ่งอยู่ในช่วงอายุตั้งแต่ 2-99 ปี เพื่อหาว่าชายและหญิงใครฉลาดกว่ากัน ซึ่งในเอกสารวิจัยบอกว่าพยายามกระจายการเลือกผู้คนให้ไม่กระจุกอยู่ในแต่ละกลุ่มของสังคม ...

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของรายวิชา SELF-EFFICIENCY AND CAREER MANAGEMENT สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เอ่ยถึงคำว่าความสำเร็จ หลาย ๆ คนมักมองถึงภาพใหญ่โต ภาพแห่งความร่ำรวย การมีชีวิตที่ดี การใช้ชีวิตที่มีความสุข แต่จริง ๆ แล้วนั้นคำว่าความสำเร็จก็อาจหมายถึงสิ่งเล็ก ๆ เช่น การมีความสุขกับตัวเอง การได้บรรลุเป้าหมายเล็ก ๆ บางอย่างที่ได้ตั้งไว้ อย่างเช่นเดียวกับในกรณีของบทความชิ้นนี้ซึ่งทางเราได้พาผู้อ่านทุกท่านไปทำความรู้จักกับเพื่อนของทีมงานในโครงงานชิ้นนี้คนหนึ่ง เขาคนนี้ก็อาจถือได้ว่าเป็นผู้ประสบความสำเร็จได้เช่นเดียวกัน จากผลงาน ทุนเรียนฟรีชั้นปริญญาตรี 4 ปีเต็มจากคณะเทคโนโลยีสารสนเทศ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง นอกจากความสำเร็จชิ้นนี้ หากมองในแง่การเรียนและสังคมเพื่อนฝูง เขาก็อาจถือได้ว่าเป็นผู้ประสบความสำเร็จที่ดีคนนึง ทั้งการเรียนที่ดีเยี่ยม ว่าที่เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง และหากถามชื่อเขาในคณะไอทีนี้ ก็คงมีคนที่รู้จักไม่น้อย จากทั้งความเป็นมิตร เฮฮา และคอยเข้าร่วมงานกิจกรรมคณะเพื่อช่วยเหลือเพื่อนในสถาบัน ในบทความนี้ทีมงานของเราจะขอนำเสนอบทสัมภาษณ์ของคุณชนภัทร ผิวคำ หรือ ท็อป ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ในชั้นปีที่ 3 คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง แขนงวิศวกรรมซอร์ฟแวร์ สิ่งที่ยืนยันคำกล่าวข้างต้นอย่างหนึ่งว่าคุณท็อปเป็นคนที่คอยช่วยเหลือกิจกรรมต่าง ๆ ของสถาบันนั้นคงไม่มีอะไรที่จะยืนยันได้ดีกว่าการที่เขามาสัมภาษณ์ขณะใส่เสื้อยืดสีส้มสว่างของสถาบันที่แจกให้ผู้ร่วมงานเป็นอาสาสมัครทำกิจกรรมเพื่อสังคมในวันที่เราสัมภาษณ์กัน หลังจากเตรียมพร้อมและอธิบายรายละเอียดคร่าว ๆ กันเสร็จเรียบร้อย ทีมงานของเราก็เริ่มจากการถามคำถามง่าย ๆ ทั่วไปกันก่อนเลย รบกวนแนะนำตัวด้วยครับ ผมชื่อชนภัทร ผิวคำ นะครับ ชื่อเล่นชื่ออะไรหรอครับ ชื่อทอป ครับผม เดี๋ยวต่อจากนี้ขอเรียกคุณท็อปนะครับ ได้ครับ คุณท็อปเป็นคนจังหวัดอะไรครับ กรุงเทพครับผม ตอนนี้ครอบครัวทำงานเกี่ยวกับอะไรอยู่ครับ ทำเป็นพนักงานบริษัทเครื่องตัดไฟนะครับ ...

บล็อกก่อนหน้านี้เขียนว่าจะเลิกกินไวน์แล้ว แต่ไม่กี่วันก็แหกแล้วเพราะซื้อไวน์ไปกินฉลองบ้านเพื่อนครับ และไวน์บางตัวกินแล้วชอบก็ต้องเขียนบันทึกจดไว้ ไม่งั้นเดี๋ยวจำไม่ได้ว่าตัวไหน เพราะเคยลืมเขียนไปแล้วตัวนึง เสียใจถึงทุกวันนี้ ชื่อเต็มน่าจะ Cantina Beato Bartolomeo Breganze Moscato Spumante Dolce, Veneto, Italy เพราะไปก๊อปมาจากเน็ต เป็นไวน์ขาวหวาน สปาร์คกิ้ง ราคาซื้อคือ 689 บาท ซื้อที่ร้านไวน์ในกูเมตมาร์เก็ต ราคาประมาณนี้ไม่แพงมาก ซึ่งถ้าจะซื้อไวน์กินเล่น ปกติจะซื้อ Sweet lips gossip เพราะราคาอยู่ที่ 490 บาท ประมาณนี้ครับ เรื่องรสชาตินั้นต้องขอบอกเลยสุดยอดจริง ๆ สำหรับตัวผมที่ชอบกินหวาน เพื่อนหลายคนในวันนั้นซึ่งไม่เคยได้กินไวน์ พอได้จิบ ๆ ไปก็ออกปากชมกันหลายคนเลยว่าไม่ธรรมดา ตัวไวน์มีแอลฯ ต่ำซึ่งอยู่ที่ 6.5% ถ้าจำไม่ผิดพลาด และด้วยความเป็นสปาร์คกิ้งและแช่เย็น (ไวน์ขาวควรกินเย็น ๆ) ทำให้รสชาติขมของแอลฯ ไม่แรงเกินไป กลายเป็นเครื่องดื่มกินเล่นสนุก ๆ เฮฮาได้ไม่ยากเลย รสชาติหวานหอมมค่อนข้างเนียนนุ่ม ไปทางเดียวกัน ไม่ดีดขึ้นมาจนรู้สึกแปลก ซึ่งรสหวานก็กำลังดี แต่อาจไม่เหมาะสำหรับคนไม่ชอบหวาน ซึ่งความซ่าและรสชาติของมันรวม ๆ กันแล้วนั้นสุดยอดมากครับ โดยรวมแล้วถ้าเทียบกับ Sweet lips gossip นั้น ขอบอกเลยว่าการบวกเงินมาแค่สองร้อยแต่ได้อะไรดี ๆ ขนาดนี้นั้นสุดยอดมากครับ ซึ่งรอบนี้ก็ต้องขอบคุณคุณพนักงานร้านที่แนะนำตัวนี้มาให้ เพราะผมถามหา moscato ที่ราคาไม่สูงเกินไป เขาก็หยิบขวดนี้มาให้แหละ ...