Posts

ไม่ได้จงใจแปลมาลงบล็อกครับ แต่เป็นงานวิชา Information security system ซึ่งแปลเพื่อไปนำเสนอในห้องเรียน แต่ไหน ๆ แปลมาแล้วเลยหยิบมาลงบล็อก เผื่อผู้ใดสนใจครับ แปลผิดหรือเขียนอธิบายคลาดเคลื่อนอย่างไรขออภัยด้วยครับ หรือส่งหลังไมค์มาบอกก็ได้ครับว่าเขียนผิด Intro ในปัจจุบันมีการทำนำการระบุตำแหน่งภายในอาคารมาใช้หลากหลายแบบ เช่น การระบุตำแหน่งผู้ใช้งานภายในห้างร้านซึ่ง GPS ไม่สามารถระบุตำแหน่งได้ชัดเจน โดยการระบุตำแหน่งภายในอาคารสามารถทำได้หลายแบบ ซึ่งอย่างง่ายดายคือการใช้การทำงานของ Wireless LAN อย่างในกรณีนี้ ร้าน Starbuck ของประเทศเกาหลีใต้ได้นำการใช้งานเทคโนโลยีระบุตำแหน่งภายในอาคารเพื่อมาใช้ช่วยให้ลูกค้าไม่ต้องยืนต่อคิวสั่งเมนู แต่สามารถเข้าไปนั่งรอในร้านแล้วใช้แอพพลิเคชั่นของ Starbuck สั่งกาแฟได้เลย โดยใช้การระบุตำแหน่งภายในร้านช่วยยืนยันว่าลูกค้าคนนั้นได้สั่งเมนูจากภายในร้านสาขาไหน การทำงาน Starbuck เกาหลีใต้ใช้วิธีการระบุตำแหน่งภายในอาคารของลูกค้าผ่านการใช้คลื่นเสียงสูง หรือ Ultrasound ซึ่งมีความถี่เสียงสูงกว่าที่มนุษย์จะได้ยินที่ถูกปล่อยออกมาจากอุปกรณ์กำเนิดคลื่นเสียงภายในร้าน โดยเสียงที่ถูกปล่อยออกมานั้นมีการแฝงข้อมูลระบุตัวตนประจำสาขาอยู่ ทำให้แอพพลิเคชั่นที่ใช้ในการสั่งเมนูต่าง ๆ สามารถทราบได้ว่าผู้ใช้งานกำลังสั่งเมนูอยู่ที่สาขาใดของร้าน โดยขั้นตอนคร่าว ๆ จะมีดังนี้ โดยเมื่อลูกค้าเดินเข้าร้านและทำการสั่งเมนูผ่านแอพพลิเคชั่น แอพฯ จะได้รับข้อมูลระบุตัวตนประจำสาขาจากเสียงความถี่สูงที่ได้รับจากตัวปล่อยสัญญาณภายในร้าน แอพฯ ส่งข้อมูลระบุตัวตนประจำสาขานั้นให้กับเซิร์ฟเวอร์ของสตาร์บัคส์ เซิร์ฟเวอร์ตอบกลับข้อมูลของร้านโดยละเอียดให้แอพฯ แอพฯ ส่งข้อมูลรายละเอียดการสั่งซื้อกลับไปให้เซิร์ฟเวอร์รับออเดอร์ เซิร์ฟเวอร์สำหรับรับออเดอร์ส่งเมนูของลูกค้าไปให้ระบบบริการของร้านสาขาที่ลูกค้าอยู่ ณ ตอนนั้น ปัญหาทางด้านความปลอดภัย เนื่องจากสัญญาณที่ถูกปล่อยมาในคลื่นความถี่สูงนั้นมีลักษณะเป็น Plain Text หรือข้อมูลที่ไม่ได้เข้ารหัส ทำให้ผู้โจมตีสามารถดักฟังสัญญาณแล้วปล่อยซ้ำในที่อื่น ๆ นอกเหนือจากร้านสาขาที่ติดตั้งเครื่องปล่อยสัญญาณนั้นได้ สิ่งที่ผู้โจมตีทดลองทำคือ การนำสัญญาณคลื่นความถี่เสียงสูงจากสาขา A ไปปล่อยใส่เหยื่อที่สาขา B ทำให้แอพฯ ของเหยื่อคิดว่าเหยื่อกำลังสั่งเมนูที่สาขา A ดังนั้น เมื่อเหยื่อสั่งเมนู เมนูของเหยื่อจะถูกพนักงานจากสาขา A รับ และทำให้ผู้โจมตีอ้างตัวเป็นเหยื่อเพื่อรับออร์เดอร์นั้นแทนได้ ...

สวัสดีครับ ไม่ได้มาเขียนบล็อกนาน งานเยอะมาก แล้วก็ติดทวิตเตอร์ด้วย พยายามเลิกอยู่… ตอนนี้นั่งทำวิจัยและโปรเจ็กต์อยู่ พอดีพึ่งหาวิธีได้เลยพักด้วยการมานั่งเขียนบล็อกครับ รอบนี้เราขอเสนอให้พวกคุณพบกับ… กาแฟใส ใช่แล้วครับ กาแฟใส ใสจริง ๆ เอาจริง ๆ เพราะช่วงนี้ชานมใสกำลังเป็นกระแสอยู่ด้วย เลยคิดว่ากาแฟใสนี่ก็น่าจะน่าสนใจพอตัว แต่อันที่จริงแล้วเราไม่ได้ลงทุนขนาดไปหาซื้อมาเพื่อมารีวิวแข่งกับชานมใสนะครับ จนครับ ไม่มีเงินขนาดนั้น อันนี้ได้มาจากที่ทำงานเก่า เพราะลาออกมาพอดี เป็นบริษัทกาแฟ ขายทั้งเมล็ดกาแฟ, ชา และอุปกรณ์ต่าง ๆ สั่งบดได้เลย สะดวกสำหรับคนชอบดริปกาแฟชิว ๆ ฮิปสเตอร์ ถ่ายภาพเก๋ ๆ คู่แมคบุ้คส่วนตัว เชิญเลยครับ www.metacup.com (พื้นที่โฆษณา) กลับเข้าเรื่องต่อ ตัวกาแฟใสนี้ยี่ห้อ CLEAR COFFEE ราคา 300 บาทครับ ซึ่งไซส์ก็ขวดเท่านี้แหละ ไม่ได้ใหญ่มาก ตัวสีก็ใส (ไม่รู้จะอธิบายยังไง คิดไม่ออกก็มองน้ำเปล่าละกัน) แต่กลิ่นนั้นแรงชัดเจนมาก แค่เปิดฝามา กลิ่นกาแฟก็ลอยอัดหน้ามาเลย ใช้แทนน้ำหอมน่าจะได้ ต่อมา เรื่องภาพสักษณ์กับกลิ่นจบแล้วเรามาลองชิมกันครับ อันนี้ไม่เกี่ยวแต่อยากเล่า นี่ผมกับเพื่อนผลัดกันชิม ตอนชิมก็แบบที่เห็นแหละครับ เทใส่ฝาสลับกันเทใส่ปาก เพราะมันแพง เลยไม่กล้าเทเยอะ แล้วจะให้เพื่อนลองหลายคนด้วย เลยต้องชิมกันทีละนิด 55555 ส่วนผลลัพธ์นั้น!! อิ้ววววว!!!! มันคือไงดี… รสชาติไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไหร่ กลิ่นหอมกาแฟก็จริงแต่รสชาติเหมือนน้ำที่เธออัดผ่านกากกาแฟมาแล้ว 3 รอบ หรือก็คือ วิญญาณกาแฟนั้นเอง รสกาแฟไม่ชัดเจน และรสชาติไม่ลงตัว ออกขมมากไปเลยเพี้ยนแปลก ๆ แถมตอนกินครั้งแรกก็คิดว่ามันผสมเหล้าด้วยนะ รสชาติบางส่วนเหมือนเหล้า คือ เป็นรสขมประหลาด ๆ นั้นแหละ ...

ส่วนนี้ข้ามได้นะครับ ทักทายกันเฉย ๆ สวัสดีครับ ไม่ได้กลับมาเขียนบล็อกนานมาก เคยมีคนขอไว้เมื่อนานมาแล้วว่าอยากให้อธิบายเรื่องกลไกภายในของแอป IamHere ซึ่งเป็นโปรเจ็กต์ที่ร่วมกับเพื่อนในมหาลัยพัฒนาขึ้นและนำไปส่งแข่งที่ประเทศญี่ปุ่น และการประกวดซอฟต์แวร์ระดับประเทศ (NSC) วันนี้เลยมานั่งเขียนอธิบายให้ฟังกัน พยายามเขียนแบบไม่มีเชิงเทคนิค แบบเดียวกับตอนอธิบายที่บูธการแข่งขันครับ จุดประสงค์และการใช้งาน IamHere เป็นแอปที่มีจุดประสงค์เพื่ออำนวยความสะดวกให้หน่วยกู้ภัยสามารถหาผู้ประสบภัยที่ติดอยู่ใต้ซากปรักหักพังได้รวดเร็วขึ้น โดยข้อกำหนดของแอปคือทั้งผู้ประสบภัยและหน่วยกู้ภัยต้องติดตั้งแอปนี้ไว้ตลอดเวลา ฝั่งของผู้ประสบภัยนั้นตัวแอปจะทำงานอัตโนมัติตั้งแต่การเปิดแอปเมื่อเปิดมือถือ และส่งสัญญาณระบุว่าตนอยู่บริเวณไหน กลไกของแอปไม่ได้พึ่งพาสัญญาณระบุตำแหน่งอย่าง GPS แต่ใช้สัญญาณเสียงที่เรียบง่าย โดยเมื่อเกิดเหตุภัยพิบัติ หน่วยกู้ภัยจะเข้าพื้นที่เพื่อค้นหาผู้รอดชีวิต และเมื่อหน่วยกู้ภัยเปิดสัญญาณ WI-FI พิเศษผ่าน hotspot ของมือถือตนเอง (หน่วยกู้ภัย) และใช้ชื่อ WI-FI พิเศษที่แอปสร้างให้ เมื่อมือถือผู้ประสบภัยได้ตรวจพบสัญญาณ WI-FI พิเศษนี้จะทำการถอดคำสั่งที่แฝงมาในชื่อ WI-FI เพื่อทำงานตามคำสั่ง ซึ่งคือการส่งเสียงร้องออกมา โดยเสียงร้องจากมือถือของผู้ประสบภัยจะช่วยให้หน่วยกู้ภัยตามหาผู้รอดชีวิตได้ง่ายขึ้น จากปกติที่ต้องตะโกนหาแล้วรอฟังเสียงตอบ เบื้องหลังแอปพลิเคชัน ตัวมือถือที่ลงแอปพลิเคชันฝั่งผู้ประสบภัยนั้นจำเป็นต้องเป็น Android 4.0 อย่างต่ำ ตัวแอปนั้นมีความสามารถสำคัญอยู่ดังนี้ ซึ่งเดี๋ยวผมจะอธิบายต่อด้านล่าง แอปพลิเคชันทำงานอัตโนมัติหลังเปิดเครื่อง ไม่จำเป็นต้องพึ่งระบบโทรคมนาคม หรือจะถูกปิด cellular data / WI-FI ก็ทำงานได้ แอปฝั่งหน่วยกู้ภัยสามารถนับจำนวนมือถือที่ถูกตรวจพบได้ ไม่จำเป็นต้องพึ่งระบบโทรคมนาคม (คำว่าโทรคมนาคมนี่พูดให้ดูเท่ เอาจริง ๆ คือแค่ไม่ใช่อินเตอร์เน็ตและสัญญาณมือถือครับ) ปกติแล้วมือถือ Android ไม่ได้ปิด WI-FI ของมือถือคุณจริง ๆ ทุกครั้งที่คุณกดปิด WI-FI ด้วยสัญลักษณ์หรือไอคอนบนหน้าจอมือถือ ตัวแอนดรอยด์แค่ทำการปิดไม่ให้คุณเห็นหรือต่อสัญญาณได้ แต่เบื้องหลังของระบบยังคงสามารถสแกนหาสัญญาณรอบ ๆ ตัวมือถือเองอยู่ตลอด นั้นหมายถึง ถึงแม้ผู้ใช้จะปิด WI-FI แต่มือถือยังรู้ว่ารอบตัวมันมีสัญญาณชื่ออะไรที่เปิดให้บริการอยู่บ้างนั้นเอง ...

เดิมทีชอบกินชีสเค้กเป็นว่าเล่นอยู่แล้ว เห็นร้านไหนขายก็รีบซื้อตลอด จนตอนนี้คิดว่าร้านที่หาง่ายทั่วไปและอร่อยที่สุดไม่แพงด้วย คือ ชีสเค้กของ Amor ซึ่งกลายมาเป็นว่านึกสนุกอยากลองทำกินเองบ้าง แต่ปัญหาของเด็กหอทั่วไปอย่างผมก็คือ หอไม่มีครัวหรือเตาอบ ฉะนั้นการทำอาหารอบ ๆ แบบเค้กนี่แทบเป็นไปไม่ได้เลย แต่คำว่าเป็นไปไม่ได้น่าจะต้องเก็บไว้ใช้คราวหน้า นั้นเพราะผมไปหามาว่าชีสเค้กนั้นก็มีสูตรแบบไม่ต้องใช้เตาอบเหมือนกันนะ แต่ใช้เจลาตินเพื่อการอยู่ตัวของเค้กแทน หาไปหามาได้มาหลายสูตร แต่บางสูตรก็ใช้ปริมาณมากไป เลือกไปเลือกมาจนได้สูตรนี้มา เพราะปริมาณไม่เยอะมากเกิน ต่อไปนี้จะเป็นเนื้อเรื่องของการเรียนรู้กับความอลหม่านของการลองทำเค้กกินเองครั้งแรกที่หอนะครับ แต่ก่อนอื่น ขอเชิญพบกับสูตรส่วนผสมที่ต้องใช้ก่อน ส่วนผสม ส่วนผสมในนี้ผมคำนวนเป็นถ้วยตวงไม่ก็ช้อนโต๊ะทั้งหมด เพราะที่หอมีแต่ถ้วยตวง อาจคลาดเคลื่อนไปบ้าง แต่ไม่เยอะ ไม่น่ามีปัญหาอะไรมากครับ โอริโอ้ 7 ชิ้น ครีมชีส 200-250 กรัม หรือ 20 ช้อนโต๊ะ ครีมสด 200 cc. หรือ 12 ช้อนโต๊ะ น้ำผึ้ง 5 ช้อนโต๊ะ น้ำเลม่อน 1 1/2 ช้อนโต๊ะ (ผมใช้น้ำมะนาวแทน หาเลม่อนไม่เจอ รสชาติก็อร่อยดี ไม่ได้แย่มาก) เจลาตินผง 5 กรัม หรือ 2 ช้อนชา เนย 40 กรัม หรือ 3.2 ช้อนโต๊ะ บิสกิต หรือ แป้งโอริโอ้ 70 กรัม หรือ 12 ช้อนโต๊ะ ขั้นตอนกรรมวิธี นำบิสกิตใส่ลงไปในถุงพลาสติก แล้วใช้ไม้ทุบให้ละเอียด(หรือจะใช้เครื่องปั่นช่วยก็ได้) จากนั้นนำเนยไปอุ่นในไมโครเวฟซัก 30 วินาที นำมาคลุกกับแป้งบิสกิตให้เป็นเนื้อเดียวกัน กดแป้งบิสกิตลงบนพิมพ์หรือถาดให้เรียบเนียนกับ ใช้ช้อนช่วยกดก็ได้นะ จากนั้นให้นำไปแช่เย็นสักแป้งแข็งตัวประมาณ 2 ชั่วโมง หันมาตีครีมสดให้ขึ้นรูป จากนั้นนำไปผสมกับครีมชีส น้ำผึ้ง และน้ำเลมอน นำเจลาตินผสมกับน้ำ 2 ช้อนโต๊ะ แล้วใส่ในไมโครเวฟ 20-30 วินาที คนให้ละลาย จากนั้นนำไปผสมกับชามครีมชีสเมื่อกี้ คนให้เข้ากัน แล้วใส่โอริโอที่ทุบให้ละเอียดลงไปผสม คนให้เข้ากันอีกครั้ง เทลงไปบนส่วนฐานที่ทำไว้ จากนั้นแช่ไว้ในช่องฟรีสจนแข็งตัว ประมาณ 3 ชั่วโมง ก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว! ครับ ทั้งหมดนี้คือสูตรกรรมวิธีนำมาจากต้นฉบับเลย (แหล่งที่มาท้ายบทความ) มีปรับเพิ่มเติมนิดหน่อย แต่ไม่เยอะมาก จบไปแล้วกับความจริงจัง กลับมาสู่ความวินาศเพราะตอนทำจริงมันพังครับ… ด้วยเหตุผลหลายอย่างดังที่จะเล่าต่อไปนี้ ...

ส่งการบ้านครับ เป็นธรรมเนียมกันว่าเมื่อไปงานบาร์แคมป์มาแล้วก็ต้องเขียนบล็อกเล่าต่อ ผมไปมาปีนี้เป็นปีที่ 4 แล้ว พึ่งได้มาเขียนบล็อกปกติขี้เกียจเขียน… ส่งการบ้านสายไปประมาณสามปีกับอีกครึ่งเดือน… บาร์แคมป์ คืออะไร บาร์แคมป์ คือ งานแลกเปลี่ยนความรู้ แบบไม่มีคนพูดหรือคนฟังแน่ชัด ทุกคนเป็นเพียงผู้ร่วมจัดงาน ไม่มีตารางเรื่องหรือหัวข้อพูดล่วงหน้า ทุกอย่างถูกจัดขึ้นมาเมื่องานเริ่ม ฟังเหมือนพิลึกใช่ไหม? ใช่มันพิลึกมาก (ฮา) ทุกคนที่เข้ามาร่วมงานสามารถพูดได้หมด ไม่จำกัดสิทธิ์ ไม่จำกัดเรื่อง หากใครอยากพูดอะไรก็เสนอขึ้นมาแล้วนำไปแปะบนบอร์ดหรืออะไรที่ทางงานนั้น ๆ เสนอไว้ ส่วนใครอยากฟังอะไรก็ไปฟังได้ตามที่ต้องการ ตามที่กล่าวมา ดังนั้นตารางงาน หัวข้อนำเสนอ ทุกอย่างจะถูกกำหนดขึ้นของวันจัดงาน ไม่มีการบอกก่อนล่วงหน้าเลย ถ้าจากกรณีของบาร์แคมป์บางเขน จะมีกระดานหรือบอร์ดไว้ให้ผู้อยากแชร์แบ่งปันมาแปะหัวข้อที่ตนอยากพูดที่บอร์ด ส่วนใหญ่จะหนักไปทางเทคโนโลยีหรือ IT แต่ก็มีพวกเรื่องศาสนา เพลง เกม หนัง หรือแม้แต่มิติคู่ขนานเหมือนกัน พูดอีกนัยคือ อยากพูดอะไรก็พูดไปเหอะ เนื่องจากห้องของ IUP มหาลัยเกษตรศาสตร์มีจำกัด หัวข้อต่าง ๆ จึงจะถูกโหวต เพื่อจัดห้องให้ ห้องใหญ่ห้องเล็ก หัวข้อไหนได้โหวตน้อยก็อาจได้พูดช้าหน่อย หรืออาจไม่ได้พูดเลย โดยคนโหวตก็คือผู้ร่วมงานทุกคน ซึ่งปีหลัง ๆ (ปีแรก ๆ ไปไม่ทัน…) ก็จะแจกสติ๊กเกอร์ให้ ชอบเรื่องไหนก็แปะ ๆ ไป บาร์แคมป์บางเขน เรื่องการโหวตของบาร์แคมป์บางเขนก็อย่างที่เล่าไปหัวข้อก่อนหน้านี้ แต่สำหรับผมและอาจคนอื่นด้วย บาร์แคมป์บางเขนมีจุดสนุกคือมีปาร์ตี้หลังจบงาน เปิดโอกาสได้รู้จักกับคนใหม่ ๆ และสำคัญสุดคือ ของกินฟรี!! ...

คำเตือน บทความความนี้ไม่ใช่การรีวิวแบบเป็นทางการพร้อมข้อมูลรายละเอียดแม่นยำ เป็นเพียงบันทึกเล็ก ๆ ของคนที่พึ่งลองเลือกซื้อไวน์เองครั้งแรก Intro Bisol Desiderio Jeio ‘Colmei’ ตัวนี้รุ่นน้องซื้อมาครับ แข่งแล้วชนะได้เงินมาเอาไปซื้อไวน์เพราะอยากลองแล้วมาช่วยกันลอง เป็นการใช้เงินที่คุ้มค่าคุ้มราคาจริง ๆ รอบนี้รุ่นน้องเขาบอกว่าคนขายบอกมาอีกทีว่าเป็น Dry ก็เลยหาข้อมูลละสงสัยว่าเป็นอะไร เพราะในรายละเอียดก็เขียนว่าเป็น Extra Dry ด้วย พบข้อมูลดังนี้ Brut (บรูท) เป็นภาษาฝรั่งเศสที่มีความหมายเหมือนกับคำว่า ** Dry (ดราย)** ในภาษาอังกฤษ และเป็นที่นิยมพูดกันเมื่อพูดถึงสปาร์คลิ้งไวน์ (Sparkling wine) หมายถึงความหวานที่หลงเหลืออยู่ในตัวไวน์ในปริมาณน้อยมาก หรือ แทบจะไม่มีน้ำตาลเลย [1] Review แอลกอฮอล์ประมาณ 11% นิด ๆ พอกินแล้วก็ซ่า ๆ หน่อย (เป็นสปาร์คกิ้ง) รสชาติออกเปรี้ยวเบา ๆ หน่อย แต่ไม่ได้ชัดเจนมาก ความจริงรุ่นน้องผมเป็นคนบอกว่ามันเปรี้ยว ๆ ผมเลยต้องพยายามลิ้มรสหน่อยถึงรู้สึกว่า เออ มันมีรสเปรี้ยวอ่อน ๆ อยู่ ไม่มีรสหวานเลยสำหรับผม (แต่ทำไมไม่รู้อ่านรีวิวในเน็ตเขาบอกว่ามันก็หวานพอได้…) แต่ความซ่าและเย็นของมันก็กลบรสขมจากรสแอลกอฮอล์ไปได้พอสมควรสำหรับผม แต่พอเริ่มหายเย็นรสแอลกอฮอล์ก็เด่นขึ้นมา โดยส่วนตัวคือผมไม่ค่อยชอบ เพราะไม่ชอบกินอะไรที่รสแอลกอฮอล์แรง ๆ สรุป ไม่ค่อยเหมาะกับคนอยากผม เพราะผมชอบไวน์หวาน แต่ก็คุ้มที่ได้ลอง เพราะซื้อมาตอนลดราคาพอดี จาก Q Wine Shop ไวน์วันละคำ “BRUT” (บรูท) ↩︎

แข่งโปรเจ็กต์แดนปลาดิบครับ แต่แทบไม่ได้แตะปลาดิบเลย กลับมาไทยที่เสี้ยนมาก ต้องหาร้านไปนั่งกินโดนเอาเงินจากงบที่เหลือจากตอนไปเที่ยวญี่ปุ่นมากิน… ย้อนไปหลายปีก่อน เอาจริง ๆ ก็แค่สองปีก่อนเคยมีเพื่อนชวนไปเที่ยวญี่ปุ่นนานประมาณสัปดาห์นึงด้วยงบประมาณห้าหมื่นหรือเจ็ดหมื่นนี่แหละ ผมจำไม่ได้ ที่บ้านผมก็พยายามดันให้ผมไป แต่ตอนนั้นงกครับ บอกว่าแพงอะ อยากไปฟรี แม่ผมนี่สวนเลย มันจะมีที่ไหนให้ไปญี่ปุ่นฟรีแบบไม่ต้องเสียอะไร (เออ ก็จริง…) สองปีต่อมา ทะด๊า! เที่ยวญี่ปุ่นฟรีจ้า แต่ต้องไปนำเสนอโปรเจ็กต์ด้วย (ฮา) การแข่งขันนี้เป็นการแข่งระดับนานาชาติ ชื่อเต็ม ๆ คือ NAPROCK 8th International Programming Contest ซึ่งภายในงานแบ่งการแข่งเป็นสามประเภท คือ Competition เป็นการแข่งแก้ Puzzle game ต่อมาคือ Theme คือทางกรรมการจะกำหนดธีมโปรเจ็กต์มาให้ แล้วให้ทำภายใต้หัวข้อนั้น ๆ โดยปีนี้เป็นธีมกีฬา ส่วนหัวข้อสุดท้ายและเป็นหัวข้อที่ผมลงแข่งคือ Original ไม่กำหนดหัวข้อ ทำอะไรก็ได้ เน้นความแปลกใหม่ ไม่ซ้ำใคร เรื่องรายละเอียดโปรเจ็กต์ผมขอข้ามไปละกัน หากอยากรู้ให้ตามไปอ่านที่ลิงค์ท้ายบทความครับ ในบทความนี้ขอพูดเรื่องการไปท่องญี่ปุ่นอย่างเดียว Intro //อ้าว ก่อนหน้านี้มันไม่ใช่ Intro หรอ… ต้องบอกก่อนเลยว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เดินทางไปญี่ปุ่น และเป็นทริปที่สองที่ได้นั่งเครื่องบิน ครั้งแรกของการนั่งเครื่องเป็นการไปลงแข่งหุ่นยนต์ที่ภาคใต้ คือ มันก็ไม่รู้สึกตื่นเต้นนะ เพราะไม่รู้ตื่นเต้นอะไร แต่จริง ๆ ในใจลึก ๆ ก็ตื่นเต้น ออกอาการมากตอนกำลังจะขึ้นบินจากไทย (ฮา) ...

เมื่อกี้อึอยู่ในห้องแห่งความคิด (ห้องน้ำ) ละคิดว่าถ้าเราทำระบบที่ดึงทวิตของเราเป็นฐานการค้นหาแล้วไปดึงทวิตคนอื่นมาเทียบเพื่อหาเนื้อคู่ หรือคนที่เข้ากับเราได้จะเป็นไปได้ไหม ส่วนที่บอกว่า “เอาทวิตมาเทียบ” ไม่ได้หมายถึงดึงคำแล้วมาเช็คว่าทวิตคำในหัวข้อไหนเหมือน ๆ กันบ่อยไหม แต่เทียบกันในระดับความหมายของประโยค ผมไม่มั่นใจว่ามันสามารถเรียกว่าเป็นการทำ Natural Language Processing (NLP) ได้ไหม คือไม่ได้เทียบคำต่อคำ แต่เทียบในสิ่งที่เจ้าของทวิตนั้นพยายามสื่อ แล้วทำไมต้องเป็นทวิตเตอร์ เพราะจากการที่เล่นทวิตเตอร์ (Twitter) มายาวนาน (ห้าปีนานพอไหม) โดยส่วนตัวคิดว่า ทวิตเตอร์เป็น Social Network ที่สามารถดึงเอกลักษณ์, ความคิด ของตัวบุคคลออกมาได้ดีกว่าสื่อออนไลน์อื่น ๆ เช่น Facebook ที่คนมักสรรสร้างภาพลักษณ์เพื่อพยายามอวดชาวบ้านชาวช่อง ซึ่งในกรณีนี้ก็นับเฉพาะคนที่เล่นทวิตเตอร์ และทวิตข้อความจริง ๆ ไม่ใช่พวกเข้ามาสไลด์อ่านไปวัน ๆ แล้ว Retweet หรือพวกปั่นเทรนด์ อย่างที่ผมเข้าใจ ผมคิดว่ามันน่าจะมีงานวิจัยหรือระบบทำนองนี้อยู่แล้ว ที่ดึงหัวข้อหรือความหมายของประโยคสักประโยคขึ้นมา แต่เท่าที่เห็นเหมือนจะมีแต่ภาษาอังกฤษเป็นหลัก และปัญหาของปัญหานี่ (ปัญหาเซปชั่น) ก็คือมันคงดึงแค่ความหมายของประโยคมาหาเนื้อคู่ด้วยไม่ได้ แต่ต้องดึงอารมณ์หรือความรู้สึกที่แฝงอยู่ในนั้นออกมาด้วย เพราะคนเราจะคบกันคงไม่ได้คบกันแค่เพราะคุยเรื่องเดียวกัน แต่ต้องคุยเพราะอารมณ์เข้ากันได้ด้วย แต่คำถามที่เด้งในหัวต่อมาคือ คนเราเลือกเนื้อคู่ด้วยเหตุผลไหนมากกว่ากันระหว่าง เลือกคนที่เหมือนกับเรา เพราะเข้ากันได้ดี หรือเลือกคนที่ต่างกับเราพอสมควรเพื่อเรียนรู้กันและะสนุกไปด้วยกัน เอาจริง ๆ ถ้าต้องการทำระบบแบบนี้จริง ๆ และมีความรู้เรื่อง NLP, Machine learning หรือศาสตร์ทำนองนี้ก็อาจจะยังไม่พอ ก็คงต้องมีประสบการณ์ความรัก หรือไปหางานวิจัย, สถิติ และประสบการณ์ตรงจากคนที่ประสบความสำเร็จทางความรักอีกอยู่ดี (นี่ไม่เคยมีแฟนจ้า สรุปและให้เหตุผลแง่ความรักไม่ได้เลย) ...

คำเตือน บทความความนี้ไม่ใช่การรีวิวแบบเป็นทางการพร้อมข้อมูลรายละเอียดแม่นยำ เป็นเพียงบันทึกเล็ก ๆ ของคนที่พึ่งลองเลือกซื้อไวน์เองครั้งแรก Intro ส่วนนี้มีแต่น้ำ ข้ามได้ครับ ถ้าไม่อยากอ่าน ผมรู้จักไวน์ตัวนี้ครั้งแรกเมื่อเดือนก่อน หลังจากไปมวกเหล็กแล้วเพื่อนแม่ได้ซื้อไวน์มาให้ผมกินระหว่างนั่งกินข้าว แต่คราวนั้นเป็น Gossips Sweet Lips Syrah & Dolcetto 2013 ตอนได้ชิมครั้งแรกก็รู้สึกชอบ เพราะออกรสหวาน (ซึ่งผมชอบกินรสหวานอยู่แล้ว) และไม่แรงเท่าไหร่ เมื่อหลายวันก่อน ระหว่างเดินหาซื้อขนมปังใน Villa market ก็พบตัว Gossips Sweet Lips Moscato 2014 นี้เข้า ซึ่งสาเหตุหลักที่ซื้อคือ อยากลอง เพราะตัวผมเองก็ไม่เคยกินไวน์ขาวหวานมาก่อน ตัวนี้ซื้อจาก Villa market ราคา 490 บาท ซึ่งไม่ชัวร์ว่ามันถูกหรือแพงตามมาตรฐานทั่วไป แต่อย่างน้อยก็ถูกกว่าขวดก่อนที่เจียดเงินไปซื้อเองในราคา 700 หรือ 900 บาท หลังจากผ่านไปเกือบสัปดาห์ ก็หาเพื่อนมาร่วมกินได้ เลยถือโอกาสเปิด ซึ่งปัญหาของผมคือไม่มีถังแช่ไวน์ - เพราะอย่างที่เข้าใจคือ ไวน์ขาวต้องแช่ในอุณหภูมิต่ำกว่า 10 องศาเซลเซียส - และถังเดียวในห้องผมคือ ถังสำหรับซักผ้า เลยไม่ขอใช้ดีกว่า ในท้ายที่สุด ผมจึงใช้วิธีเอาผ้าชุบน้ำ หุ้มขวดและนำเข้าช่องฟรีสไว้ ก็ไม่มั่นใจว่าดีหรือแย่ แต่ตอนนำออกมาก็เย็นในระดับนึง แต่ไม่เย็นจัด รสชาติ ในเรื่องรสชาติ สำหรับผมก็ค่อนข้างใช้ได้ ตัวผมไม่ใช่คนกินเหล้า เลยไม่ชอบเครื่องดื่มที่แอลกอฮอล์เข้มเกิน ซึ่งสำหรับขวดนี้ก็เบาใช้ได้ กินกันไปครึ่งขวดก็ไม่รู้สึกอะไร ...

เป็นความเห็นของผมจากเฟสบุ้คครับ คิดว่ามันยาวพอเอามาตั้งเป็นโพสต์ได้ เป็นความเห็นต่อกระทู้นี้ครับ http://pantip.com/topic/35499064 เอาจริงล่ารายชื่อนี่ก็ไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่ได้แสดงความเห็นไป จริง ๆ แล้วตามเนื้อหาภายในกระทู้นี้บอก ล่ารายชื่อมันไม่ได้สร้างความรู้จักขึ้นมามากพอเป็นประเด็นสำคัญ แต่คิดว่ามันมีเพื่อให้รุ่นพี่ได้เจอน้อง เพราะรุ่นพี่อยากเจอแต่ไม่กล้าเข้าหาหรือโอกาสการพบเจอก็น้อย เพราะงั้นการให้น้องเข้ามาหาคงเป็นวิธีที่ง่ายกว่า และตามที่จขกท.กล่าวไว้ ความสัมพันธ์บางอย่างและการเผยชื่อให้ มันเป็นเพียง “ความสัมพันธ์ฉาบฉวย แค่ความแปลกหน้า ไม่ได้เรียกสนิทกันเลยเราจะกล้าเรียกหากัน” อีกประเด็นที่พบเห็นบ้างในรั้วมหาลัยตอนนี้คือ ป้ายชื่อใหญ่ ๆ อันนี้สรุปโดยส่วนตัวว่ามันไม่ได้เกี่ยวกับการที่พี่อยากรู้ว่าน้องเป็นใครหรอก มันเป็นการอยากกดทับผู้ด้อยกว่าทางอำนาจและดันตัวเองให้ดูมีอำนาจผ่านกรรมวิธีการกดทับบางอย่าง สาเหตุนึงที่ปฏิเสธไม่เอาสายรหัสเพราะไม่อยากเจอเควสแปลก ๆ เอาจริงแค่ให้เดินไปทำอะไรแปลก ๆ กลางที่สาธารณะหรือให้ใส่อะไรที่ระบุไว้แปลก ๆ ก็ดูแย่พอแล้ว มีเพื่อนที่เป็นมิตรสหายจากมหาลัยชื่อดังในกทม.แห่งหนึ่งเล่าว่าโดนพี่รหัสให้ไปเล่นมุกเสี่ยวให้ชายแปลกหน้า เป็นเราเราคงขอตัดสายจบ ทะด๊า ไม่เคารพความรู้สึกนึกคิดส่วนบุคคล สุดท้ายเรื่องการทักทายทำความรู้จักก็คงเป็นทางเลือกส่วนบุคคล บางคนอาจชอบการล่าลายเซ็นเพราะทำให้รู้จักคนเยอะ บางคนอาจไม่ชอบเพราะมันต้องไปรู้จักคนแบบโดนบังคับ แต่ก็ถ้าไม่ชอบก็ปฏิเสธเลิกทำโดยตรง อันนี้ก็แล้วแต่คนลงไปอีก แต่สำหรับเรา เรารู้จักเพื่อนในคณะท่านหนึ่งเพราะเห็นสติ๊กเกอร์ที่แล็ปท็อปเลยเดินเข้าไปทักเรื่อง Docker หรือ AngularJS นี่แหละ ทั้งหมดมันก็เท่านั้นแหละครับ ป.ล. กระทู้นี่จขกท.ส่งมาให้ผมโดยที่ผมไม่รู้จักเขา ตัวผมก็งงว่าเขาเป็นใครอยู่เลย… ป.ล.ล. อ่อ เอาจริงนี่เห็นการพกสมุดเชียร์แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่ามันเป็นการกดทับทางอำนาจหรือชนชั้นแบบนั้นโดนมาจากจิตสำนึกซึ่งไม่ได้ยั้งคิดด้วยหรือไม่ เหมือนเป็นการแบ่งแยกว่าใครมาใหม่ใครอยู่ก่อนมากกว่า ไม่ได้มีความสำคัญเชิงขนบธรรมเนียมอันดีงามอะไรนั่นเลย