Posts

อยากลองตั้งหัวข่าวแบบฟาดคนอ่านลากเข้าบล็อกมานานแล้ว ตื่นเต้นๆ แต่กลัวคนด่า ก็เลยใส่ [รีวิว] ไว้ให้นิดหน่อย เรื่องของเรื่องคือไปเดินบิ้กซี สาขาอะไรไม่บอก แล้วไปเจอมันตั้งขายเครื่องดื่ม เป็นกาแฟกระป๋อง (อันที่จริงมันเป็นแก้วพลาสติก) คล้ายๆเบอร์ดี้วางขายอยู่ แล้วคือผมก็พวกชอบกาแฟอยู่แล้ว เห็นแล้วมือมันสั่นเหมือนพึ่งเสพยา อยากลองซื้อกิน ผนวกกับพนักงานรู้ทัน รีบเดินมาประกบหลังแล้วบอก “ซื้อหนึ่งฟรีหนึ่งนะคะ” นะ นี่มันการตลาดระดับเทพ ก็เลยซื้อมาลอง กาแฟชื่อ Arabus ตอนนี้ที่เห็นขายคือมีสองรส มอคค่า กับ ลาเต้ นี่เลยซื้อมาทั้งสองอัน แต่บล็อกนี้จะรีวิวมอคค่าก่อน Arabus Mocha ราคาจำไม่ได้ แต่ถ้าจำไม่ผิดไม่แพงมาก รูปก็ตามด้านบนเลย ส่วนขนมปังนั้นอาหารเช้า จับถ่ายคู่กันได้ไฮโซๆ บรรุภัณฑ์เป็นกาแฟถ้วยมีซิลปิดด้านบนคล้ายพวกโยเกิร์ต แต่ซิลไม่ต้องแกะ เพราะแกะยากมาก ตอนแรกไม่รู้ก็เลยพยายามแกะ แกะไม่ออก สรุปเขาบังคับให้เอาหลอดจิ้ม ส่วนหลอดก็ไม่ธรรมดา มันยืดหดได้ ครั้งแรกที่เคยเห็นเลยนะ เจ๋งดี ก็จิ้มเข้าไปแล้วชิมๆดู (ไม่เลือกชิม เพราะดูดอึกแรกคือเยอะมาก) รสชาติ (รสชาติสำคัญ ต้องเน้นหัวข้อใหญ่ๆ) รสกำลังดี เข้มปานกลาง อาจไม่เหมาะแก่คนชอบกาแฟเข้มๆ ออกรสกาแฟมาก รสช็อคโกแล็ตเลยไม่หนักมาก กินได้ อร่อย แนะนำให้ลอง อ่า จบ แค่นี้แหละครับ รีวิวรสอยู่สองบรรทัด ก็เห็นมันแปลกใหม่ เลยแนะนำให้ลองซื้อดู 1 FREE 1 ไม่รู้ทุกสาขาของบิ้กซีหรือเปล่านะ แต่ผมซื้อที่บิ๊กซี สาขากัลปพฤกษ์ ...

นี่เป็นเรื่องราวของเด็กนักเรียน ม.6 จำนวนห้าชีวิตที่ใช้เวลาช่วงปิดเทอมหกเดือนก่อนขึ้นมหาลัยให้เป็นประโยชน์… เที่ยวทะเล ผมเรียกมันว่าการเก็บประสบการณ์ ทริปนี้ตั้งแต่แรกเพื่อนชวนไปหลีเป๊ะ แล้วมันก็ย่อมาเรื่อยๆน่าจะเป็นเพราะผมจนสุดท้ายเหลือแค่แสมสาร (สะ-แหม-สาร) เริ่มแรกเราก็วางแผนเรื่องที่พักและการเดินทาง ที่พักตอนแรกเราแพลนกันว่าไปพักกันที่ บ้านดิน หาดนางรำ แต่มันเต็มครับ ก็เลยต้องโทรหาที่อื่น ปรากฏแถวนั้นเต็มหมดเลย พวกบ้านของราชการ เราเลยไปเจอกับ วราสินทร์ รีสอร์ท ซึ่งราคาค่อนข้างสูง ถ้าเทียบกับที่อื่น ส่วนเรื่องการเดินทาง ขาไปพวกผมจะไปกับรถของแม่ผม พอดีแม่ไปแถวนั้นพอดี ลงที่ตลาดนาเกลือ แล้วต่อรถสองแถวไปเรื่อยๆ ของที่เตรียมไปก็ไม่มีอะไรมาก เสื้อผ้าสำหรับสามวันสองคืน เครื่องใช้ส่วนตัว กล้องกันน้ำ คืนก่อนไปตื่นเต้นมาก (ฮา) เพราะไม่เคยไปอะไรแบบนี้มาก่อนเลย วันที่หนึ่ง วันไปก็ตื่นกันแต่เช้า หมายถึง ผมตื่นแต่เช้า นัดเจอเพื่อนที่ BTS วุฒากาศกันตอน 6.30 นาฬิกา ครับ กว่าจะครบก็ 7.30 นาฬิกา เดินทางจาก กทม. สู่ พัทยา ใช้เวลาสองชั่วโมงกว่าๆ รถเก๋งกับเด็ก 5 ผู้ใหญ่ 1 ถึงประมาณเก้าโมงกว่าๆ ก็หาข้าวเช้ากินกันก่อน มื้อแรกของทริปนี้เป็นข้าวหน้าเป็ด ร้านอยู่ในห้องแอร์ ใกล้ๆสวนสาธารณะลานโพธิ์ กินเสร็จก็เดินทางต่อกัน ไปขึ้นรถสองแถว สัตหีบ - นาเกลือ รถจะเริ่มจากแถวตลาดนาเกลือ สามารถถามคนแถวนั้นได้ ค่ารถ 25 บาท เดินทาง 45 นาทีก็ถึงสัตหีบ รถจะไปจอดที่ปลายทางเป็นตลาดสัตหีบ พวกเราก็เดินทางกับห้าคน หาของกินกันก่อน เซเว่นครับร้านยังชีพคู่ใจ ...

สวัสดีครับ เราเคยรู้จักกันหรือเปล่า ผิดๆ เอาใหม่ๆ สวัสดีครับ ช่วงนี้ปิดเทอม เราต้องเที่ยวครับ ใช้หกเดือนให้คุ้ม เดี๋ยวต้องไปผจญภัยในมหาลัยดินแดนมหัศจรรย์ ล่าสุดก็ได้ไปเที่ยวตลาดน้ำแถวบ้านแห่งหนึ่งครับ ใกล้บ้านมาก ตอนรู้ว่ามียังตกใจ (บ้านอยู่แถวบางแค แต่ไม่ใช่บ้านพักบางแค) เกริ่นก่อน พอดีเพื่อนชวนไปเที่ยวครับ เที่ยวตลาดน้ำ ตอนแรกจะไปตลาดน้ำคลองลัดมะยม แต่คนเยอะแน่ เปลี่ยนๆละกัน มานี่แทน ตลาดน้ำคลองหลวง และพอดีเพื่อนอยากมาบ้านศิลปินด้วย (จุดเด่นของตลาดน้ำนี้เลย) ตลาดน้ำคลองบางหลวงอยู่ในซอยเพชรเกษม 20 22 24 26 28 อย่าสงสัยทำไมหลายซอย คือซอยมันเชื่อมกันหมด… แต่อย่าเข้ามาทาง 28 ซอยเล็กมาก รถเข้าไม่ได้ นัดแนะแผนที่กันเสร็จ นัดเจอกันที่ BTS บางหว้า เดี๋ยวบ้านผมไปส่ง ครับ เพื่อนผมเลทมา 45 นาที ช่างมันเรื่องเลท เป็น Thailand Only ไปแล้ว ไปเรื่องตลาดน้ำต่อ จากตรงนั้นเข้าไปถึงตลาดน้ำก็ไม่ไกล อันที่จริงเดินไปยังได้ มันต้องเข้าผ่านทางวัดนะ ยกเว้นซอย 20 พอเดินผ่านวัดก็เริ่มเจอสิ่งที่คล้ายๆตลาดน้ำ ร้านขายของ ตอนนั้นประมาณเที่ยงๆ หิวละ เลยเดินหาของกินก่อน เดินไปเดินมา คิดว่าตรงนั้นเป็นตลาดไง เลยคิดว่าของกินเยอะ แต่ที่เห็นมันน้อยมากเลยงงๆ แต่ไม่รู้เอาไงหิว เลยเข้าไปนั่งร้านก๊วยเตี๋ยวห้อยขาก่อน ลักษณะธรรมดา นั่งห้อยขาริมน้ำนั่งกินอาหาร ร้านนี้ราคาไม่แพง รสชาติพอได้ถึงแม้เพื่อนจะบอกว่าไม่อร่อยก็ตาม ...

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เพราะอาจใส่สีตีไข่เพิ่มอีก 20-50% จากเรื่องจริง ภาคสุดท้าย วันสุดท้าย เขียนมาเนิ่นนาน ทั้งๆที่ไม่น่าจะใช้เวลานาน น่าจะเพราะอู้ หลักจากผ่าน Dota2 yearbeast มาได้ ล่าสุดเราก็ติด Ask.Fm ต่อ มีคนมาถามให้เราตอบนี่มันสนุกจริงๆ - วันที่ห้า 13 กุมภาพันธ์ 2558 - ตื่นมาตีสี่ จะได้กลับบ้านแล้วโว้ย ตะโกนได้ตะโกนไปแล้วตอนนั้น วันนี้จากที่ฟังๆมาไม่มีอะไรมาก ตื่นมาก็เหมือนเดิม ไม่แปรงฟัน ไม่ล้างหน้า ผมรีบๆเก็บของอะไรให้เสร็จ เขาให้ใส่แค่ซับในกับกางเกงก็ได้วันนี้ โดยตอนเช้าจะขึ้นเขากัน ว้าวววววว รวมเสร็จนับคน ก็เหมือนเดิมตามปกติ แล้วก็เริ่มเดินขึ้นเขาละ ทางเดินก็ทางเดียวกับทุกครั้ง แต่รอบนี้เราไม่ต้องเดินไปฐานอะไรพวกนั้นละ เราเลี้ยวขวาขึ้นเขา (มั้งนะ) ตอนเดินไปก็ไม่อะไร แต่ทุกอย่างเริ่มแย่ตอนเดินขึ้นเขา คือปกติเดินขึ้นเขามันก็ไม่ได้ชันอะไรมาก แต่เขาที่พวกเราเดินกันรอบนี้แบบ… ชันอะ ชันมากๆ มันตั้ง 90 องศาได้ตั้งไปแล้ว ตอนเดินขึ้นแรกๆก็ไม่เหนื่อยหรอกนะ แต่เดินไปนานๆนี่แบบ ยืนเฉยๆยังไม่ได้ มันจะล้มเอา เหนื่อยมาก เหนื่อยจนไม่รู้จะเอาคำอะไรมาบรรยาย โชคดีที่อากาศเย็น ระหว่างเดินเนี่ย ระเบียบแถวเป็นสิ่งที่หาไม่ได้ เพราะทุกคนแรงไม่เท่ากัน ระหว่างทางเราอาจจะเห็นคนนั่งพักตามทาง ยิ่งสูงยิ่งเห็นเยอะ ผมก็นั่งพักสลับเดินไปเรื่อยๆ เดินไปเรื่อยๆจนใกล้ถึง มันมีคนตะโกนว่าถึงแล้วโว้ย เท่านั้นแหละครับ วิ่งเลย ผมถือว่าถึงเป็นกลุ่มต้นๆเลยก็ว่าได้ เรื่องเดินขอให้บอก เราสายเดิน ...

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เพราะอาจใส่สีตีไข่เพิ่มอีก 20-50% จากเรื่องจริง กลับมาเขียนต่อละ นี่ขยันขึ้นเพราะอีเว้นท์ yearbeast dota2 มันจบละ เศร้าเลย ได้เช็ตมานิดเดียวเอง ( ;w;) - วันที่สี่ 12 กุมภาพันธ์ 2558 ครึ่งบ่าย - หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ ปริศนาที่ยังคาใจก็ยังไม่หายไป ทำไมพวกที่ไปอยู่ฝ่ายบุกเมื่อเช้ามันกลับมาตัวเปียกหน้าเปื้อนโคลนขนาดนั้น… เลยนั่งคุยกับกับกองตัวเอง ก็คิดกันไปว่า สงสัยมันมีส่วนที่ต้องโดดลงน้ำมั้ง แต่สักพักมันก็มีพวกที่ไปแอบรู้มาก่อนเล่าให้ฟังว่า มันไม่ได้โดนทุกคน จะมีโดนแค่บางส่วน ครูฝึกให้โดดลงบ่อ (ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นหมายเลข 4 กับ 5 นี่แหละ แต่ชื่อนำหน้าจำไม่ได้ ปกติจะนำหน้าเลขว่า อินทรี อะไรพวกนี้) ผมนี้เครียดเลย ภาวนาขอให้ตัวเองไม่โดน แต่เดี๋ยวก็คงรู้ละ พอช่วงบ่ายก็กลับมารวมอีกรอบ รอบนี้พวกผมก็จะกลายเป็นฝ่ายบุกละ ส่วนพวกฝ่ายบุกเมื่อเช้าจะไปตั้งรับ (ฝ่ายตั้งรับกากครับ เจอฝ่ายบุกจนต้องร่นถอน ว่าไปนั้น อันที่จริงมันเป็นเนื้อหาฝึกของเขา) พวกผมก็เริ่มเดินไปตามครูฝึกเรื่อยๆ เดินไกลกว่าตั้งรับมากครับ นี่คิดในใจ มันจะให้ไปเริ่มบุกจากไหนเนี่ย ตีนเขาหรอ แต่ไม่ใช่ ให้เราเริ่มบุกจากแนวถนนสุดขอบไร่ของคนแถวนั้น แต่ดีครับ มีต้นไม้ร่มเงา เราก็ไปนั่งรอกัน โดยระหว่ารอบุก เขาก็ให้เรานั่งคุยเล่นไปเรื่อย แล้วครูฝึกก็เล่านู่นนี่ เล่าทุกอย่างตั้งแต่ประวัติตัวเอง เผากองทัพให้ฟังเล่น ยันเรื่องความรักฟันสาวมาแล้วกี่คน แต่โชคไม่มีสำหรับคนที่คุยเท่าไหร่ คือเพื่อนผมสามคนมันคุยกันครับ แล้วครูฝึกเห็นเลยเรียกให้ยืนขึ้น และนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด สามคนนั้นถูกเชิญ ไม่ๆ ถูกบังคับให้เดินไปทางขวาของจุดที่ผมนั่งอยู่ เดินเลยออกไป ผมจะมองไม่เห็น เพราะมีแนวต้นไม้ขวางอยู่ สามคนนั้นโดนทำโทษเรื่องคุยกันครับ แต่ไม่ใช่การหมอบ หรือกลิ้งแน่นอน เขาให้โดดลงน้ำครับ ...

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เพราะอาจใส่สีตีไข่เพิ่มอีก 20-50% จากเรื่องจริง หายไปเนิ่นนานต้องกราบขอโทษงามๆสักสามครั้ง เพื่อนหลายก็ก็หาว่าอู้ คือ ผมไม่ได้อู้นะครับ แต่พอดีสัปดาห์ที่ผ่านมาติดสอบปลายภาคอยู่ แล้วก็งานปัจฉิมอีก เลยเป็นสัปดาห์ที่วุ่นวายพอสมควรเลย และอีกอุปสรรคคือ… ติด Dota 2 ครับ นี่จริงจังนะ พอดีมันกิจกรรมมาไง เลยต้องรีบ (ฮา) มาเขียนต่อเลย แต่สำหรับพาร์ทนี้แนะนำว่าให้อ่านหลังกินข้าวนะครับ เพราะมันมีอะไรแหยะๆด้วย - วันที่สี่ 12 กุมภาพันธ์ 2558 - วันที่สี่ ก็ตื่นประมาณ 3.40 นาฬิกา อันที่จริงครูฝึกให้ตื่นตีสี่ แต่กลัวมันไม่ทันไง รองเท้าก็ใส่ยาก เก็บของอีก เลยต้องตื่นก่อน ตื่นมาเคลียร์ตัวเอง ก็ไปรวมกองพันเตรียมเดินทางต่อ อ่าาาาห์ วันนี้วันที่สี่ละ พรุ่งนี้ก็กลับบ้านแล้ว ดีใจๆ แต่อย่างที่รู้กัน วันนี้เขาบอกว่ามันเป็นวันที่หนักที่สุดละ เพราะคุณจะเจอกับเซเลบลิตี้ประจำเขาชนไก่ จ่านรก นั้นเอง รวมกองพันเสร็จก็เดินไปสถานีของจ่านรกต่อ ทางเดินมืดๆเหมือนเดิม มองซ้ายมองขวาคือไม่รู้เลยว่าตัวเองอยู่ไหน หลงทีแบบตายแน่ๆ ตายแน่นอน แต่เช้าวันนี้มันไม่เหมือนเดิมเท่าไหร่ เพราะดันมีปรากฎการณ์ธรรมชาติเกิดขึ้นนั้นก็คือ ผมปวดอึครับ หรือเรียกบ้านๆก็ปวดขี่นั้นแหละครับ อั้นมาสามวันละ กะว่าจะกลับไปอึที่บ้านไง กลายเป็นต้องเดินไปอั้นไป แบบทรมารมาก พูดเลยว่าจ่านรกจะมาทำอะไรผม ผมว่าก็คงไม่ทรมารเท่ากับการอั้นอึขณะเดินทางละ เดินไปเรื่อยๆ สำหรับคนอื่นๆมันก็คงเหมือนเดิมนะ แต่สำหรับผมมันคือนรกชั้นดีกับการต้องต่อสู้กับข้าศึกที่ประชิดประตูอย่างเต็มกำลัง ระหว่างเดินไปเรื่อยๆผมก็เริ่มสังเกตเห็นว่าทางซ้ายมีผมมันเป็นทุ่งโล่งๆ แบบโล่งมาก ยาวและกว้างด้วย เลยเริ่มเอะใจละ ใกล้ถึงแล้วแน่ๆ และใช่ครับ มันก็ถึงละ ...

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เพราะอาจใส่สีตีไข่เพิ่มอีก 20-50% จากเรื่องจริง ภาคสามครับ มีหลายคนถามว่าเมื่อไหร่ภาคสามจะออกๆ กราบขอโทษจริงๆครับ การบ้านมันไม่เข้าใจผม เหมือนเดิมครับ คำแนะนำจากผม ใครยังไม่ได้อ่านภาคหนี่งและสอง แนะนำให้ไปอ่านมาก่อน เพราะไม่งั้นจะยิ่งงงขึ้นเรื่อย และอีกอย่างครับ ล่าสุดผมเพิ่มกล่อง Comment Facebook ให้ละด้านล่าง อ่านบล็อกผมเสร็จก็เม้นท์ด่าผมได้เต็มที่เลย (ไม่ใช่ละ) - วันที่สาม 11 กุมภาพันธ์ 2558 - วันนี้ก็เหมือนเดิม ตื่นมาประมาณตีสี่กว่าๆ แต่ต้องขอบคุณนวัตกรรมหมอนขั้นเทพที่เราทำเมื่อคืน (อ่านได้จากภาคที่แล้ว ผมเปลี่ยนแบบหมอนตัวเองนิดหน่อย) ทำให้เราหายปวดคอละ ตื่นมาไม่นานก็เรียกรวมละ ยังไม่ตื่นเต็มที่เลย วันนี้รวมเร็ว ตื่นเช้า รีบกินข้าว เพราะว่าต้องเดินทางค่อนข้างไกลกว่าเดิม รอบนี้จะเดินขึ้นเขาเพื่อไปเตรียมตัวที่สถานี ระหว่างเดินก็หลับๆตื่นๆ เดินในความมืด จะโดนทหารเอาไปต้มยำทำแกงที่ไหนก็ไม่รู้ ระหว่างเดินก็ไม่มีแสงอะไรเลยนอกจากแสงจันทร์ที่เป็นสปอร์ทไลท์จากฟากฟ้า เข้าใจเลยว่าทำไมทหารบอกว่าเดินกลางคืนมันยาก อืม มันก็ยากจริง ข้างทางก็มองอะไรไม่เห็นเลยนอกจากไร่อ้อย ดินป่นๆ ข้างซ้ายก็เป็นต้นไม้ ถ้าหลงอีกทีก็รอสว่างน่ะครับ แหกปากขอความช่วยเหลือไงก็ว่ากันไป เดินไปดื่มด่ำกับความเมามันกับการเดินใต้แสงจันทร์ไปไม่นานมากก็ถึง สถานีฝึกแห่งที่สาม สถานี 32 ก็เหมือนเดิม เรียกรวม นับคน แจ้งนู่นนี่แหละเตรียมเคารพธงชาติ อ่า ซึ่งหนึ่งที่ยังไม่เคยบอกคือ หัวหน้ากองพันผม เขา… ว่าไงดี เหมือนปฏิบัติหน้าที่แบบขาดๆเกินๆ เช่น เรียกชื่อปืนผิด เคารพธงชาติผิด นับคนผิด ค่อนข้างเป็นเรื่องที่ฮาอย่างหนึ่งเลยจริงๆ แต่ก็ต้องให้ความเคารพเขาน่ะ เพราะอุตส่าห์เสียสละไปทำหน้าที่ที่ไม่มีคนทำ ก็ต้องขอขอบคุณมากเลยครับ ...

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เพราะอาจใส่สีตีไข่เพิ่มอีก 20-50% จากเรื่องจริง มาต่อจากภาคแรกกันเลยนะครับ สำหรับคนที่ไม่ได้อ่านภาคแรก ผมแนะนำให้อ่านภาคแรกก่อน กดที่นี้ได้เลย หรือจะข้ามมาอ่านภาคสองเลยก็คงไม่เป็นอะไรมากนั้นแหละครับ เข้าเรื่องกันเลยละกัน - วันที่สอง 10 กุมภาพันธ์ 2558 - วันนี้ตื่นมาตอน 04.45 นาฬิกา และแน่นอนผมไม่ได้ตื่นเอง แต่เสียงนกหวีดครับ เช้านี้ผมปวดคอมากจากการนอนด้วยหมอนที่ทำจากเสื้อรด.ผมเอง (พับไปมาจนเป็นหมอน) และเช้านี้ก็ทำให้ผมเข้าใจถึงคำคมอันหนึ่ง ฝันร้ายที่สุดคือการที่ตื่นมาแล้วพบว่ามันเป็นแค่ความฝัน ทำไมนะหรือครับ เพราะผมฝันว่าผมนั่งเล่นสบายๆอยู่ที่โรงเรียน แต่ตื่นขึ้นมาแล้วดันพบว่าตัวเองอยู่ที่ค่ายเขาชนไก่ แต่ก็เศร้านานมากไม่ได้ เดี๋ยวโดนหมอบ เลยต้องรีบแต่งตัว จัดกระเป๋าเตรียมเดินทาง ส่วนเรื่องแปรงฟันล้างหน้าน่ะ ลืมไปซะเถอะ ไม่นานนักก็เรียกรวม อธิบายกำหนดการคร่าวๆ ซึ่งก็คือช่วงเช้าเราจะเดินไปที่สถานีฝึกยิงปืน (อ่าาาา ขาของข้า) และตอนบ่ายก็จะไปสถานีครชน. (เคมี รังสี ชีวภาพ นิวเคลียร์) ก็กินข้าวกันก่อนเลย และวันนี้ก็แน่นอน ผมก็ไปกินไก่แดงเหมือนเดิม 20 บาท ข้าวเหนียวสองถุง ไก่สองไม้ รีบๆกิน กินน้ำ แล้วรีบรวม ทุกคนกินเสร็จ เคลียร์ธุระส่วนตัว ก็รวมเพื่อเตรียมเดินทางครับ ตอนเดินทางเป็นเช้ามืดมัน อากาศเย็นสบายจริงๆครับ นี่ไม่ได้ประชดนะ แต่เดินสบายมาก แต่ก็ยังมีฝุ่นอยู่เยอะ ถึงแม้จะมองไม่เห็นก็ตาม ผมใส่ผ้าปิดปากตลอด เดินไปจนถึงสถานีฝึก ก็รวมอีกรอบ นับคน เผื่อใครแอบไปฉี่แล้วหลงป่า แล้วก็เตรียมจัดแถวยิงปืนตามลำดับเมื่อวันแรก เหมือนเดิมครับ อธิบายเหมือนเดิม เรื่องเดิม ปืนเดิมๆ เหมือนเดิมทุกอย่างแค่ละเอียดขึ้น และไม่มีเสียเงิน แต่ก็ดีครับ เพราะผมก็จำไม่ได้ว่ามันต้องยิงไง แล้วก็แจกปืน ให้ซ้อมกันอีกรอบ ...

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เพราะอาจใส่สีตีไข่เพิ่มอีก 20-50% จากเรื่องจริง I’ve been to hell and back, and back to hell…and back. ขอฝากให้กับเขาชนไก่ และการใส่ชุดรด.ครั้งสุดท้าย แล้วจะไม่มีวันกลับไปอีกแน่นอน วันนี้วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 สำหรับหลายๆคนอาจจะเป็นวันแห่งความรักหรือวันวาเลนไทน์ แต่สำหรับผม มันเป็นเหมือนวันที่ผมพึ่งตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย เพราะอะไร? นั้นก็เพราะเมื่อวานหรือ วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2558 เป็นวันที่ผมพึ่งกลับมาจากค่ายรด.เขาชนไก่ ปี 3 นั้นเอง รู้สึกได้เลยว่าตัวเองรอดแล้ว และแน่นอน เราต้องมาเขียนเล่าเรื่องราวแห่งนรกภูมิครับ (ฮา) ในครั้งนี้ผมจะเล่าเป็นภาคๆไปนะครับ แบ่งเป็นห้าภาคห้าวัน จะได้ง่ายต่อการอ่าน งั้นเรามาเริ่มกันตั้งแต่วันแรกเลยละกัน - วันที่หนึ่ง 9 กุมภาพันธ์ 2558 - วันนี้พวกเราก็ตื่นกันตั้งแต่ตีห้าเพื่อเตรียมจัดเก็บของและลงหอประมาณเกือบๆหกโมง รถก็ออกประมาณหกโมงกว่าๆ การเดินทางก็มีแวะร้านค้าเพื่อกินข้าวเช้านิดหน่อย และแวะเพื่อฟังทหารเล่าประวัติศาสตร์สงครามเก้าทัพ เพราะกาญจนบุรีบริเวณเขาชนไก่นี่เป็นทางที่พม่าจะชอบยกทัพเข้ามากัน ไม่นานนักเราก็ถึงที่หมายสุดเลิฟ เขาชนไก่นั้นเองงงงงงงง ก็เปิดมาก็งงกันก่อนเลย คือว่า พอไปถึงเต้นท์พวกเราก็ลงไปเพื่อจะยกกระเป๋าลงกัน แต่โดนไล่ขึ้นรถ เพราะรถจะเคลื่อนไปอีกนิด พอรถจอดสนิทเราก็ลงไปยกกระเป๋าอีกแล้วก็โดนไล่ แล้วก็โดนเรียกให้ลงมายกกระเป๋าอีกแล้วก็โดนไล่ขึ้นไปอีก สรุปคือ ทหารเขาต้องการให้เราลงไปแค่บางส่วนเพื่อยกกกระเป๋าเป้ลงไปที่เต้นท์ครับ… ทำไมอธิบายเป็นประโยคเคลียร์ๆเลยไม่ได้ก็ไม่รู้ วางกระเป๋าเสร็จก็โดนไล่ขึ้นรถต่อแล้วเดินทางไปสู่สถานีฝึกแรก นั้คือสถายิงปืน เมื่อลงจากรถเขาก็ให้นั่งเรียงๆกันก่อนเพื่อเช็คชื่อ เรียกตามหมายเลขโรงเรียน ฟังคร่าวๆก็มีโรงเรียน เตรียมพัฒฯ, เตรียมน้อม, จุฬาภรณ์ปทุม, ไชยฉิมพลี, นานาชาติไทย-จีน นี่คือเท่าที่จำได้ ซึ่งผลัดที่พวกเราอยู่นั้นคือ ผลัด 32 ...

อ่าห์ ส่วนเรื่อง #BCBK นั้นเดี๋ยวค่อยมาเขียน ขอโทษนะครับ กลับเข้าเรื่องอวย พอดีไปห้างเลยมีโอกาสไปเยี่ยมร้านหนังสือร้านประจำ (ไม่ใช่ SE-ED) ไปเลือกหนังสือการ์ตูนแล้วได้เล่มใหม่กลับมาสองเล่ม อ่านแล้วด้วยนะ อันนี้ไม่รู้ทำไมถึงหยิบมา แต่เดินไปเดินมาก็เลือกดูตั้งหลายเล่มนะ แต่เล่มนี้เป็นเล่มเดียวที่แค่เห็นหน้าปกก็หยิบเลย แปลกแหะ? เรื่อง นางิสะ ครูสาวเลือดซามูไร เนื้อเรื่องเกี่ยวกับครูนางิสะกับกลุ่มนักเรียนในห้องเรียนของเธอ จบ. พูดมากไปเดี๋ยวสปอยล์ ก็เป็นเรื่องธรรมดาระหว่างครูกับลูกศิษย์นั้นแหละ แต่อ่านแล้วก็ไม่ผิดหวัง แนะนำๆ เรื่องที่สอง **รักไร้เสียง ** ซื้อมาเพราะเคยอ่านตั้งแต่มันอยู๋ใน Nekopost แต่ตอนนั้นมันมีแค่เล่มแรกที่อยู่ในแมวดุ้น แล้วมันก็หายไปเพราะโดน LC แต่ก็กะว่าจะซื้อตั้งแต่ตอนนั้นละ ซื้อมาไม่ผิดหวังจริงๆ ซื้อมาสองเล่ม 1 กับ 2 แต่เล่มแรกอ่านข้ามๆเพราะอ่านมาแล้ว ส่วนเล่มสองก็คงความกระแทกอารมณ์ และสัมผัสถึงหัวใจของผู้อ่านได้ดีเช่นเคย เกี่ยวกับอะไร? เด็กผู้หญิงหูหนวกเข้าเรียนในห้องเรียนของโรงเรียนใหม่ แต่ก็มีพวกเด็กเกเรมาคอยกลั่นแกล้งตลอดเวลา ที่เหลืออ่านต่อเองนะ แต่แนะนำให้ซื้อครับสำหรับคนชอบแนว ความรักที่ไม่ใช่รักหวานแว่ว แต่รักเชิงมิตรภาพ จบการรายงายเพียงเท่านี้ บอกแล้วนี่เขียนแค่เพื่ออวย ปล. พึ่งรู้ SiamInter มันขึ้นราคาหนังสือมา 5บาท แหนะ