บทความนี้เริ่มจากช่วงนี้ใหม่ ทุกคนต้องเขียนโพสต์ New Year Resolution กัน แต่มีเพื่อนคนนึงเสนอขึ้นมาว่า ทุกคนเขียนของแบบนั้น เราจะไปเขียนเพิ่มทำไม มาเขียน Restaurant Resolution กันดีกว่าว่าปีที่แล้วกินร้านไหนไปและปีนี้จะกินร้านไหน จึงเกิดขึ้นเป็นบทความนี้

กินแล้วอยากกินอีก ปี 2024

Walden Cafe & Bar (map)

เราไม่ใช่คนกินเหล้า ไม่ชอบเข้าผับบาร์เลย ทั้งชีวิตเข้าแค่สามรอบ แต่ร้านนี้เป็นร้านเดียวที่จะยอมไปซ้ำ ๆ

ร้านเป็นบาร์เล็ก ๆ จุคนได้ไม่เกิน 20 คน เจ้าของร้านเป็นคู่สามีภรรยาญี่ปุ่น เครื่องดื่มหลักคือเหล้าบ๊วย ราคาเริ่มประมาณ 350 บาท เขามีเมนูหลากหลายตัวเลือก เหล้าบ๊วยยูซุอร่อยดี แต่สิ่งที่ถูกใจคือบรรยากาศของร้าน

บาร์นี้เป็นร้านธีมเงียบสงบ เปิดเพลงแจ๊สจากลำโพงเบา ๆ โทนร้านเปิดไฟสลัว ๆ ให้พอสว่างแค่แต่ละโต๊ะเพื่อได้นั่งคุยกันได้ เราชอบนัดเพื่อนไปนั่งคุยเล่นในร้านนี้มาก แถมร้านมีบอร์ดเกมเล็ก ๆ ให้เล่นกันด้วย

LoafyCo Bakery House (map)

ร้านเบเกอรี่เล็ก ๆ อยู่ที่ชั้นสองของดาดฟ้าลาซาล เมนูหลักคือขนมปังเกลือ (Shio Pan) ร้านใช้ขนมปังเกลือเป็นเบสของเมนูอื่น ๆ ด้วย เช่น ขนมปังสตอเบอร์รี่ และ ขนมปังแฮม สองเมนูนี้ร้านใช้ทั้งส่วนประกอบคุณภาพดี เราซื้อมากินก็รู้สึกว่าแพง แต่กินเสร็จก็รู้สึกคุ้มค่าทุกบาท

เสียใจที่ช่วงหลังร้านดังมากจนคนแห่ไปต่อคิวยาวเหยียด จนตอนนี้ขี้เกียจไปกินแล้ว

Zia Pasta (map)

ร้านอิตาเลี่ยนลับ ๆ ในซอยสุขุมวิท 65 ที่นั่งน้อยมาก ร้านไม่มีที่จอด เดินผ่านยังเกือบหาไม่เจอ แต่อาหารรสชาติโฮมมี่มาก บริการเป็นกันเองดีด้วย คนไม่ค่อยแน่นเท่าไหร่ เหมาะกับไปนั่งกินชิว ๆ กับเพื่อนแถวนั้น

อาหารหลากหลาย พิซซ่า พาสต้า รวมถึงขนมหวานอย่างทีรามิซุ

Hiroshima Pizza Okonomiyaki (map)

ร้านโอโคโนมิยากิย่านทองหล่อที่รสชาติเหมือนกินที่ญี่ปุ่น การันตีโดยคนที่บินไปกินที่ Osaka แล้วคิดว่ารสชาติมันเหมือนร้านที่ไทยแฮะ

ร้านมีความเป็นญี่ปุ่นมาก ตั้งอยู่ใกล้ ๆ Racquet Club เปิดทีวีญี่ปุ่น คนในร้านก็ญี่ปุ่นล้วน ชั้นสองของร้านเป็นโต๊ะญี่ปุ่น นั่งห้อยขาแต่ต้องจองล่วงหน้าหน่อยถึงได้ไปกิน ส่วนใหญ่เราเลยได้นั่งชั้นล่าง ชั้นล่างเสียงดังหน่อย

ตามชื่อร้าน เมนูหลักคือโอโคโนมิยากิ แต่เมนูอย่างไก่ทอดก็อร่อยมาก เวลามีโอกาสแวะไปแถวนั้นมักจะไปนั่งกินกับเพื่อนเป็นประจำ (ถ้าเพื่อนไม่ปฏิเสธ)

Tami's Kitchen 타미식당 (map)

ค้นพบร้านอาหารนี้ตอนไปเที่ยวย่านซอยลาซาล เป็นร้านอาหารเกาหลีดูแลโดยครอบครัวเกาหลี-ไทย ร้านเป็นตึกแถวเล็ก ๆ ที่นั่งน้อย ๆ ให้ฟีลโฮมมี่เหมือนไปกินข้าวบ้านคนอื่น

ตัวเลือกอาหารไม่เยอะมาก หลัก ๆ คือ เซ็ต BBQ หมู ราคาย่อมเยา คุณภาพดี รสชาติอร่อย ทุกครั้งที่แวะไปแถวนั้นก็ชอบหาโอกาสไปกินกับเพื่อนที่อยู่แถวนั้นด้วยกัน

(8 เมษายน: ร้านยังปิดปรับปรุงอยู่)

กินแล้วอย่ากินอีกเลย ปี 2024

ขอแยกไว้เป็นลิสต์กิตติมศักดิ์ ร้านที่หลงไปกินแล้วผิดหวังจนไม่อยากกลับไปอีกเลย ไม่ว่าจะเรื่องอาหาร การบริการ หรือ คนในอินเตอร์เน็ตอวยมากเกินความเป็นจริง

• Orca Baker & Butcher (อาหารและการบริการแย่)
• ราดหน้าเส้นกรอบโรงแรม Elizabeth (คนอวยเกิน)
• ขมิ้น สาขา CentralWorld (ช้ามากจนมีคนเข้าไปทวงในห้องครัว)

ฉันจะไปกินให้ได้ ปี 2025

สำหรับปีนี้ก็ยังมีลิสต์ร้านอาหารมากมายที่เก็บไว้ในใจว่าสักครั้งอยากไปกิน

Sushi Masato

ร้านโอมากาเซะชื่อดังกลางกรุง เก็บไว้ในลิสต์มานานหลายปี อยากกินแต่จองคิวได้กินกับ Head Chef ยากเกินไป

Bookmagol

เพื่อนแนะนำมา ตอนแรกไม่สนใจจนมารู้ทีหลังว่าเป็นร้านอาหารเกาหลีที่ได้อยู่ใน Michelin Guide ด้วย เลยเก็บเป็นลิสต์ข้ามปีมาแล้ว

Fishmonger

ปกติเป็นคนไม่ชอบกิน Fish and Chips แต่เพื่อนหลายคนอวย และคนในอินเตอร์เน็ตก็อวยไว้เยอะมาก จนอยากพิสูจน์ด้วยตัวเอง แต่พอรู้ว่าคนเยอะมากก็เลยยังไม่อยากไป

HIKINIKU TO COME

เนื่องจากทำงานใน Central World จึงเดินผ่านร้านเนื้อแฮมเบิร์กทุกวันที่เข้าออฟฟิศ เห็นคนเป็นร้อยยืนรอต่อคิว เลยเก็บไว้ในลิสต์เหมือนกันว่าอยากได้กินสักครั้งถ้ามีโอกาสปีนี้

HELENA Greek Kitchen

เป็นอีกร้านท่ีผ่านบ่อยมาก ๆ อาหารกรีกชื่อดังย่านทองหล่อ ร้านสวยงามน่านั่ง ยังคงรอวันที่จะเปิดตี้หาเพื่อนไปนั่งกินได้

ต้นเมษายน 2024 เรากับเพื่อนอีก 7 คนไปเดินเขาเส้นทาง Annapurna Base Camp (ABC) ที่ประเทศเนปาล เป็นทริปยาว 14 วัน เดินเท้ารวม 10 วันสิริรวมเส้นทางประมาณ 100 กิโลเมตร ก่อนไปเราเลยได้กดซื้ออุปกรณ์เดินป่าและข้าวของเครื่องใช้จำเป็นต่าง ๆ ในทริปนี้เลยจะมาแชร์ว่าอันนั้นใช้ดี อันนั้นไม่ควรใช้ (อันไหนที่เพื่อนใช้แล้วเราอยากได้)

ถ้าใครยังไม่ได้อ่านบล็อกเล่าประสบการณ์ไปเดินเขา ABC ก็อ่านได้ เล่าชีวิตพิชิต Annapurna Base Camp (ABC)

ของที่เราซื้อและใช้ดี

Platypus Quickdraw Water Filter

เดินป่าทริปนี้ไม่มีน้ำดื่มขาย น้ำต้องกรองเองจากก๊อกน้ำตามหมู่บ้าน ที่กรองน้ำเลยเป็นสิ่งจำเป็น ทริปนี้ตัดสินใจซื้อของแพงและแบรนด์ดังจะได้ดื่มน้ำได้สบายใจและเก็บไว้ใช้ระยะยาวได้

เราซื้อ Platypus Quickdraw เพราะมันเช็คได้ว่าฟิลเตอร์ยังทำงานได้อยู่ไหม แบรนด์อื่นส่วนใหญ่เช็คไม่ได้กันหมดเลย แบรนด์อื่นต้องซื้อใหม่ทันทีถ้าเริ่มไม่มั่นใจที่จะใช้ต่อ

อีกข้อดีคือมันเล็กเก็บง่ายดี จับถนัดมือด้วยเวลากรองน้ำ ข้อเสียคือมันกรองน้ำช้ากว่าที่คิด... มันต้องบีบถุงน้ำแรง ๆ น้ำถึงจะไหลเร็ว แต่กลัวว่าบีบแรงแล้วถุงน้ำจะแตก

Link: Shopee

กางเกงในใช้แล้วทิ้ง DODOLOVE

ทริปนี้เดินป่านาน 10 วัน เราไม่อยากซักกางเกงในระหว่างทริปเพราะตัวตากไม่แห้ง เลยเลือกวิธีใช้กางเกงในใช้แล้วทิ้ง ตอนแรกจะซื้อกางเกงในกระดาษแต่คิดว่ามันใส่แล้วคัน ๆ เลยเลือกอันนี้แทน

มันเป็นกกน.สำหรับคนท้องหลังคลอด (ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคนท้องต้องใช้) ซึ่งทำจากผ้าแต่บางมาก ถ้าซักน่าจะเละ แต่เอามาใช้ครั้งเดียวแล้วก็สบายดี ไม่คัน รู้สึกเหมือนใส่กางเกงในปกติเลย

Link: Shopee

ที่ฉีดก้นพกพาแบบไฟฟ้า Wash (เราแนะนำสุด ๆ)

เราเป็นคนรักสายฉีดก้นมาก ไปเที่ยวตปท.แล้วเจอโรงแรมไม่มีสายฉีดก้นคือจะร้องไห้ ทริปนี้เดินป่าเดินเขาก็รู้มาว่าที่พักตามหมู่บ้านมันไม่ค่อยมีสายฉีดก้น เราเลยตัดสินใจซื้อแบบดี ๆ ใช้ไฟฟ้ามาเก็บไว้ใช้ระยะยาวเลย

ซึ่งเป็นสิ่งที่เราคิดว่าตัดสินใจถูกที่สุดและเราแฮปปี้ที่ได้ซื้อมาใช้มาก!

มันไซส์กระทัดรัด ใส่ถ่าน AAA สองก้อน กดปุ่มที่เครื่องแล้วน้ำจะพุ่งออกมาเหมือนที่ฉีดก้นในชักโครกญี่ปุ่นเลย น้ำไม่ได้แรงมากแต่ถือว่าโอเคสำหรับใช้งานกลางป่ากลางเขา

เวลาจะใช้ก็ถอดกระบอกน้ำมาใส่น้ำแล้วต่อเครื่องฉีดเข้ากับกระบอกน้ำ จากนั้นแค่กางหัวฉีดแล้วกดปุ่มที่เครื่อง น้ำก็พุ่งออกมาเลย แถมล้างเก็บสะดวกด้วย

แนะนำจากใจมากสำหรับคนขาดสายฉีดก้นไม่ได้

Link: Shopee (หรือไปซื้อตามร้านขายยา Save Drug)

Optimum Nutrition Gold Standard Whey Protein 1 Lbs

จากประสบการณ์การเดินป่าทริปก่อน ๆ หลังเดินเสร็จ ขาจะล้าและปวดกล้ามเนื้อในวันต่อมาเพราะเดินเยอะเกิน ทริปนี้เลยวางแผนพกเวย์ไปด้วย ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ดีมาก เรากินทุกวัน อาการปวดกล้ามเนื้อแทบไม่มีเลย

อีกอย่างที่ประทับใจคือนี้มากเพราะมันละลายง่ายดี ไม่ต้องเอาแก้วเชคไป ใส่น้ำใส่แก้วกาแฟ คน 2-3 นาทีก็ละลายหมดแล้ว ระหว่างทริปนี้เรากับเพื่อนล้อคนที่กินเวย์อีกยี่ห้อแล้วละลายยากทั้งทริป

แล้วก็มันขายเป็นถุง ยัดลงกระเป๋าเดินทางสะดวกดี

Link: Shopee

เสื้อยืด Uniqlo AIRISM Cotton

ทริปนี้วางแผนว่าจะเอาเสื้อผ้าไปน้อยชิ้นเพื่อประหยัดน้ำหนัก บางครั้งต้องใส่เสื้อตัวเดิม 2-3 วันกว่าจะได้ซัก เลยตัดสินใจซื้อ Uniqlo Airsm ตามที่เพื่อนเดินป่าแนะนำ

ผลลัพธ์คือ เดินป่าเหงื่อท่วมตัว ไม่ซัก ผึ่งตากอย่างเดียว 3 วันก็ไม่มีกลิ่นเหม็นเลย (context: เราเป็นคนกลิ่นตัวน้อย) ขนาดใส่หลายวันแล้วยัดลงกระเป๋าเดินทาง แล้วเอามาดมหลังจากผ่านไปอีก 2 วัน ก็ไม่มีกลิ่น!

แนะนำมากสำหรับสายเดินป่าแล้วต้องการใส่เสื้อซ้ำ ๆ

Link: Uniqlo

ของที่เพื่อนใช้แล้วเราอยากซื้อตาม

เพื่อนบางคนก็ซื้อของมาเหมือนกันซึ่งเราไม่มี ระหว่างทริปก็ดูเขาใช้แล้วอยากได้ตามเพราะรู้สึกว่าคุณภาพดี การันตีด้วยการเดินทางตลอดกัน 10 กว่าวัน

ถุงเท้า Naturehike Merino Wool

ทริปนี้เจออากาศหนาวมาก บางจุดถึง -7 โดยต้องนอนกินกันแบบไม่มีน้ำอุ่น ไม่มีฮีทเตอร์ พื้นห้องพักก็เย็นจนเดินไม่ได้ ถุงเท้ากันหนาวเลยจำเป็นมาก

เราซื้อถุงเท้า wool แบบโนแบรนด์มาซึ่งผิดหวังหน่อยเพราะมันถักทอแบบหลวม ๆ ใส่แล้วไปกองอยู่ที่ข้อบ้างบางที (ร้านนี้ Shopee อย่าซื้อตามเลย) แต่ในทริปพี่อีกคนใช้ถุงเท้าขนแกะของ Naturehike ซึ่งถักมาแน่นหนากว่า ดูอุ่นกว่ามาก เลยปักหมุดไว้ว่ารอบหน้าจะซื้อแบบนี้แทน

Link: Shopee

เสื้อแจ็คเก็ตกันน้ำ ใส่เดินป่ารุ่น MH500 (Decathlon)

เราซื้อเสื้อกันฝน Decatlon รุ่น NH100 (Link: Decatlon) ไป เป็นตัวราคาถูกซึ่งก็ใช้ได้ดีนะ แต่ข้อเสียคือระบายอากาศได้แย่ ใส่แล้วร้อนเกินหรือไม่ก็เหงื่อออกจนตัวแฉะ ระหว่างทริปก็มีพี่ในกลุ่มใช้เสื้อกันฝนอีกรุ่นของ Decatlon คือ MH500 ซึ่งแพงกว่าแบบ 10 เท่า แต่เราลองใส่แล้วชอบมากจนอยากซื้อมาใช้เอง

จุดที่ชอบคือระบายอากาศดีกว่า ไม่รู้สึกอึดอัดเวลาใส่ และสำคัญสุดคือมีซิปใต้รักแร้ให้เปิดเพื่อระบายอากาศได้ ส่วนคุณสมบัติกันน้ำก็ดีกว่าตัวของเรา ด้วยเหตุทั้งหมดนี้เลยคิดว่าถ้ามีโอกาส คงจะซื้อตัวนี้มาใส่แทน

Link: (Shopee)

ช่วงพฤศจิกายน 2023 เราวางแผนและไปเที่ยวฮอกไกโด 8 วันกับแม่ เพื่อนหลายคนถามเรื่องแผนของทริป ที่พัก การเดินทาง ฯลฯ เลยเขียนบล็อคเก็บไว้เผื่อใครจะเอาแผนนี้ไปใช้

เนื่องจากเป็นการไปญี่ปุ่นครั้งแรกของแม่และแม่คงไม่ได้มาบ่อย ๆ ได้ เลยวางแผนให้เที่ยวได้ครบหลายที่แต่ไม่ต้องย้ายโรงแรมบ่อยเกินความจำเป็น เน้นตระเวนทั่วครบเมืองสำคัญบนเกาะฮอกไกโดโดยเดินทางด้วยรถไฟเป็นหลักและไม่ต้องลาหลายวัน

ในบทความนี้เขียนแยก 4 หัวข้อ

1. แผนการเที่ยวรายวัน
2. การเดินทาง
3. โรงแรม
4. สถานที่ท่องเที่ยวในเมืองปลายทาง

แผนการเที่ยวรายวัน

วันที่ 1: Bangkok - Sapporo

ขึ้นเครื่องบินจากสุวรรณภูมิกลางคืน เดินทางถึงสนามบิน Shin Chitose ในตอนเช้า จากนั้นนั่งรถไฟเข้าเมือง Sapporo เพื่อเช็คอินโรงแรมและเที่ยวรอบเมือง

วันที่ 2: Sapporo

เที่ยวรอบเมือง Sapporo อีกหนึ่งวัน

วันที่ 3: Sapporo - Otaru - Sapporo

นั่งรถไฟจาก Sapporo ไป Otaru เพื่อเที่ยวรอบเมืองแบบ Day trip จากนั้นกลับมาพักที่ Sapporo ใช้เวลาเดินทางขาละ 45 นาที

วันที่ 4: Sapporo - Funaro - Biei - Sapporo

วันนี้ตารางเวลาจะต้องเป๊ะหน่อยเพราะรถไฟไป Furano ไม่ค่อยมีเที่ยวเยอะ วิธีการเดินทางคือนั่งรถไฟจาก Sapporo ไป Takikawa เพื่อเปลี่ยนขบวนเป็นสายท้องถิ่นไปเมือง Furano

วันนี้ตื่นเช้าเพื่อนั่งรถไฟเที่ยว 6:30 จาก Sapporo ไป Furano โดยถึงปลายทางประมาณ 9 โมง จากนั้นเช่ารถขับเที่ยวธรรมชาติบริเวณเมือง Furano และ Biei จากนั้นคืนรถตอน 17:00 และนั่งรถไฟกลับมาพักที่ Sapporo ประมาณ 20:30

วันที่ 5: Sapporo - Noboribetsu

เช็คเอ้าต์โรงแรมที่ Sapporo แล้วนั่งรถไฟไปเมืองน้ำพุร้อน Noboribetsu โดยใช้เวลาเดินทางประมาณ 1 ชั่วโมงกว่า จากนั้นเช็คอินเรียวกังและเดินเที่ยวในเมือง

วันที่ 6: Noboribetsu - Hakodate

เช็คเอ้าต์จากเรียวกังแล้วเดินทางด้วยรถไฟต่อไปที่ Hakodate ใช้เวลาเกือบ 3 ชั่วโมง จากนั้นเช็คอินโรงแรมแล้วเที่ยวรอบเมือง Hakodate

วันที่ 7: Hakodate - Sapporo

เช็คเอ้าต์โรงแรมตอนเช้า เดินเล่นรอบเมืองครึ่งเช้า จากนั้นนั่งรถไฟกลับไปสนามบิน Shin Chitose เพื่อเข้าพักที่โรงแรมในสนามบินก่อนบินวันรุ่งขึ้น

วันที่ 8: Sapporo - Bangkok

เช็คเอ้าต์จากโรงแรมในสนามบิน ขึ้นเครื่องกลับประเทศไทย

การเดินทาง

เราเดินทางด้วยรถไฟเป็นหลักแต่มีเช่ารถที่ Furano เพราะแถบนั้นเป็นพื้นที่ชนบททำให้เดินทางด้วยขนส่งสาธารณะลำบาก

รถไฟระหว่างเมือง

รถไฟส่วนใหญ่จะนั่งข้ามเมืองโดยส่วนใหญ่ควรจองที่นั่งเสมอเพราะเป็นรถนั่งหลายชั่วโมงและการันตีว่ามีที่นั่งถ้าไปช่วง Peak Season โดยสามารถกดจองที่นั่งที่หน้าตู้กดตั๋วตามสถานีรถไฟ

เราคำนวนการเดินทางรายวันแล้วพบว่าใช้ Hokkaido JR Pass จะคุ้มกว่าซื้อตั๋วหน้าตู้ประมาณ 10-20% ของค่าใช้จ่าย โดยเราใช้ตั๋ว 7-day เพราะคืนสุดท้ายอยู่ที่สนามบิน ดังนั้นระยะเวลาตั๋วจะพอดีกับวันที่ต้องเดินทาง

สำหรับคนที่มองหาตั๋ว JR Pass แนะนำให้ซื้อ Hokkaido JR Pass ซึ่งเป็นตั๋ว JR Pass ที่ใช้ได้แค่ในเกาะฮอกไกโด ข้อดีคือถูกกว่าตั๋ว JR Pass ทั้งประเทศแบบเท่าตัว

สำหรับข้อมูลให้ดูที่ Hokkaido Rail Pass Website แต่แนะนำให้ซื้อตั๋วกับ Klook จะง่ายกว่า

สามารถเช็คตารางเวลาแบบแม่นยำได้ที่เว็บของ Hokkaido Railway เช่นเดียวกัน

รถไฟและรถบัสภายในเมือง

รถไฟใต้ดิน รถราง รถบัส ทั้งหมดนี้ไม่สามารถใช้ JR Pass ได้

ค่าโดยสารส่วนใหญ่จะราคาไม่แพง ทั้งหมดรองรับบัตร IC เช่น Suica หรือ Kitaca โดยถ้าทำบัตร IC ใน Hokkaido จะได้บัตร Kitaca ซึ่งเป็นประจำเกาะฮอกไกโด แต่ถ้ามี Suica อยู่แล้วก็สามารถใช้แทนกันได้

เมือง Sapporo จะมีทั้งรถรางและรถไฟใต้ดิน ทั้งสองมีวิธีคิดเงินต่างกัน สามารถค้นหาข้อมูลเรื่องนี้ได้ในอินเตอร์เน็ต

เมือง Hakodate มีรถรางคล้ายกันแต่เมืองนี้ไม่มีรถไฟใต้ดิน หาข้อมูลราคาต่อเที่ยวได้จากในอินเตอร์เน็ตเช่นเดียวกัน

เช่ารถ

สำหรับรถเช่าเพื่อเที่ยว Furano - Biei เราใช้บริการ Toyota Rent-A-Car ซึ่งราคาไม่แพง เลือกร้านในเมือง Furano เพราะไม่อยากเช่ารถขับมาจาก Sapporo ซึ่งทำให้เปลืองค่าทางด่วนและน้ำมันกว่าเดิม ถ้าเราเช่ารถที่ Furano เราจะได้ใช้ JR Pass ให้คุ้มมากขึ้น

ร้าน Toyota Rent-A-Car มีจุดบริการไม่ไกลจาก Furano station เดินประมาณ 5 นาที

Toyota Rent-a-Car Furano Station · 2-15 Hinodemachi, Furano, Hokkaido 076-0025, Japan

★★★★☆ · Car rental agency

Toyota Rent-a-Car Furano Station · 2-15 Hinodemachi, Furano, Hokkaido 076-0025, Japan

พนักงานพูดสื่อสารภาษาอังกฤษพอได้ ไม่มีปัญหาในการใช้งาน รถคุณภาพดี (แม่ชอบมาก)

เมือง Furano และ Biei เป็นเมืองชนบท เราไปช่วงใบไม้ล่วงซึ่งไม่ใช่ Peak season ทำให้ไม่เจอรถบนถนนเลย ถนนโล่งมาก ๆ ขับสบาย ๆ มองวิวได้เรื่อย ๆ

โรงแรม

Sapporo - เราพักที่ โรงแรม JAL City Sapporo Nakajima Park ซึ่งห้องกว้างใช้ได้ในมาตรฐานญี่ปุ่น ห้องน้ำดี ของใช้ครบถ้วน อยู่ใกล้จุดท่องเที่ยวอย่างย่าน Susukino และอยู่ห่างจากรถไฟใต้ดินแค่ 5 นาที

Noboribetsu - สำหรับเรียวกังน้ำพุร้อน เราอยากได้ประสบการณ์แบบจัดเต็ม เลยเลือกพักโรงแรม Dai-ichi Takimotokan ซึ่งเป็นเรียวกังแรก ๆ ในเมืองนี้ มีอายุเก่าแก่ จุดเด่นของโรงแรมนี้คือ The Grand Bath ซึ่งเป็นห้องอาบน้ำรวมและออนเซ็นที่มโหฬารที่สุดเท่าที่เคยเห็น ไม่ผิดหวังที่พักที่นี่

Hakodate - เราพักที่โรงแรม JR Inn Hakodate ที่อยู่ติดกับสถานี Hakodate เป็นโรงแรมในเครือ JR ห้องค่อนข้างเล็กแต่คุณภาพดี ข้อเสียคือห้องอาบน้ำเล็กมากและต้องมาแต่งตัวนอกห้องน้ำเพราะไม่มีโซนแห้งในห้องน้ำ ข้อดีคือมีบริการยืมหมอน มีให้เลือกเป็นสิบ ๆ แบบ

Shin-Chitose Airport - คืนสุดท้ายเราพักในสนามบิน ณ โรงแรม Air Terminal ซึ่งตั้งอยู่ในฝั่งอาคาร Domestic เป็นโรงแรมเก่าของสนามบินแต่โดยรวมไม่ได้แย่

เมืองปลายทาง

เราไม่ค่อยได้ทำกิจกรรมหลากหลายเพราะเที่ยวกับแม่ เลยไม่ได้ขึ้นเขาลงห้วยเยอะ แต่แวะร้านอาหารต่าง ๆ และเที่ยวจุดท่องเที่ยวที่สามารถเข้าถึงได้ไม่ยาก

Sapporo

ซัปโปะโรเป็นเมืองหลักของเกาะฮอกไกโด เป็นเมืองที่เจริญที่สุดในเกาะ มีห้างร้านหลากหลาย มีร้านอาหารเยอะ มีรถไฟใต้ดินของตัวเอง มีรถราง ฯลฯ

เมืองมีอะไรให้ทำหลายอย่าง เราไม่ได้เยี่ยมชมครบทุกที่แต่ไปเยี่ยมสถานที่ที่เราอยากไป เช่น มหาลัยฮอกไกโดซึ่งเราเคยแลกเปลี่ยนครึ่งปี และเยี่ยมร้านอาหารของคนญี่ปุ่นที่เรารู้จักกัน

Hokkaido University (map) คือ หนึ่งสถานที่เที่ยวสำคัญในเมือง เป็นมหาลัยที่ถูกจัดว่าสวยเป็นอันดับต้น ๆ ของญี่ปุ่น จุดเด่นสำคัญคือถนนสีทอง เป็นถนนตรงยาวเต็มไปด้วยต้นแปะก๊วยที่ใบไม้จะกลายเป็นสีเหลืองทองทั้งเส้นในช่วงใบไม้ร่วง แต่ถ้าไม่ใช่ฤดูใบไม้ร่วงก็ยังเดินชมบรรยากาศในมหาลัยชิว ๆ เหมือนกัน (พูดในฐานะคนทำวิจัยที่นี่ครึ่งปี)

ในมหาลัยมีร้านสะดวกซื้อ Seico Mart โดยมีที่นั่งชั้นสองซึ่งเป็นมินิมาร์ทที่มีอาหารทำสดและเป็นมินิมาร์ทประจำเกาะฮอกไกโด ในมหาลัยยังมีคาเฟ่อีกสองสามแห่ง

อีกสถานที่ คือ ภูเขา Moiwa (map) อยู่ทางใต้ของเมือง สามารถนั่งรถเคเบิลขึ้นไปดูวิวที่ยอดได้ ต้องซื้อตั๋ว แนะนำให้มาถ่ายวิวเพราะเป็นจุดถ่ายวิวประจำเมือง จุดเด่นคือวิวช่วงพระอาทิตย์ตกและค่ำ สามารถมองเห็นได้ทั้งเมืองตั้งแต่ทิวเขาไปถึงทะเล

สำคัญ! โปรดตรวจสอบเวลาทำการเพราะบางเดือนจะมีการปิดปรับปรุงประจำปี

นอกจากนี้ยังมีอื่น ๆ ที่เราไปเยี่ยมและไม่ได้ไปเยี่ยม ลองหาข้อมูลเองได้

• Shiroi Koibito Park
• Sapporo Beer Museum
• Tanukikoji Shopping Street
• Former Hokkaido Government Office Building
• Odori Park
• Sapporo TV Tower
• Nakajima Park

Otaru

เมืองท่าใกล้เมืองซับโปะโร เป็นเมืองที่ไม่ค่อยมีอะไรมากแม้แต่เพื่อนชาวญี่ปุ่นก็เคยถามว่าจะไปดูอะไรกันทำไม จุดน่าสนใจหลักคือคลองและร้านอาหารทะเล

หนึ่งสถานที่สำคัญ คือ คลอง Otaru (map) เป็นคลองมีเรือนั่งชมแต่ก็วิวเดียวกับที่เดินเลียบคลอง ใช้เวลาเดินวนไปมา 30-60 นาทีก็ครบแล้ว

ต่อจากคลอง เดินถัดมาจะเจอ ถนน Sakaimachi Hondori (map) ที่มีหลายร้านค้า เช่น ร้านดังอย่าง LeTao และที่ปลายถนนมีจุดเด่นเป็นนาฬิกาไอน้ำโบราณ

ใกล้กับสถานีรถไฟ Otaru ก็มี ตลาดอาหารทะเล Sankaku (map) ไม่ใหญ่มากแต่ด้านในมีร้านอาหารทะเลหลากหลาย

นอกจากนี้ยังมีที่เที่ยวในเมืองที่เราหาข้อมูลไว้แต่ไม่ได้ไป เราจะเขียนไว้ด้านล่าง สามารถนำไปหาข้อมูลเพิ่มเติมต่อได้

• Asahi Observation Deck
• Otaru Aquarium
• Old Aoyama Villa

Furano & Biei

ฟุราโนะและบิเอเป็นเมืองชนบทที่คนจะไปเที่ยวด้วยกัน ฤดูกาลหลักคือใบไม้ผลิที่คนไปดูทุ่งลาเวนเดอร์กัน ส่วนเรากับแม่ไปช่วงฤดูใบไม้ร่วงก็จะไม่เห็นพวกนั้นแล้ว แต่ก็ยังมีสถานที่ให้แวะได้เยอะ ส่วนใหญ่เป็นแนวธรรมชาติ

สถานที่ดังเป็นอันดับต้น คือ บ่อน้ำสีฟ้า Shirogane Blue Pond (map) เป็นบ่อน้ำ... ที่มีสีฟ้า.... หน้าทางเข้ามีคาเฟ่เล็ก ๆ เปิดขายไอศกรีมสีฟ้า

ถ้าขับรถเที่ยวต่อจากบ่อน้ำสีฟ้า สามารถขับมาที่ จุดชมวิว Tokachidake (map) ซึ่งไม่มีสิ่งปลูกสร้างอะไรมาก ขับรถขึ้นไปจอดถ่ายรูปวิวได้ วิวสวยเหมือนกัน และที่นี่ยังเป็นจุดเริ่มเดินเขาสำหรับคนที่จะเดินขึ้นยอดภูเขาไฟ Tokachi ด้วย

และสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับ Furano คือ ฟาร์มลาเวนเดอร์ เราไปเที่ยว Tomita Farm (map) ซึ่งมีประวัติศาสตรน่าสนใจ ด้านในฟาร์มสามารถเข้าไปถ่ายรูปชมวิว มีร้านอาหารและคาเฟ่รวมถึงร้านขายของฝาก ของฝากส่วนใหญ่เกี่ยวกับลาเวนเดอร์ทั้งน้ำหอม ถุงหอม สบู่

นอกจากนี้ระหว่างทางมีแวะร้านจิปาถะ จุดชมวิวผ่านทางและร้านคาเฟ่ เดี๋ยวจะแปะชื่อสถานที่ไว้ด้านล่าง

• Hokuseiyama Observation Deck
• Farm Tomita
• Shirahige Waterfall

Noboribetsu

เมืองน้ำพุร้อน Noboribetsu ขึ้นชื่อเรื่องออนเซ็นและหุบเขานรก เมืองเล็กไม่ค่อยมีอะไรมาก ใช้เวลาวันเดียวก็เที่ยวได้แต่แนะนำให้ค้างคืนในเรียวกังที่นี่เพื่อสัมผัสบรรยากาศแช่ออนเซ็นในเรียวกัง

Jigokudani หรือ หุบเขานรก (map) คือจุดเด่นของเมือง เป็นพื้นที่น้ำพุร้อนที่คลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ สามารถเดินเล่นได้ตามเส้นทางที่กำหนดไว้ เส้นทางเดินครบรอบใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง เดินผ่านจุดน่าสนใจหลายแห่ง เช่น บ่อน้ำพุร้อนขนาดใหญ่ ลำธารน้ำร้อนที่สามารถแช่เท้าได้

ทางเดินไม่ยากมาก แต่ถ้ามีปัญหาเข่าอาจจะต้องพิจารณาเพราะต้องเดินขึ้นลงเนินเขาบางจุด

นอกจากอันนี้มีจุดน่าสนใจอื่น ๆ ไม่มากแต่เราไม่ได้แวะไป

• Noboribetsu Bear Park
• ทะเลสาบ Kuttara

Hakodate

ฮาโกดาเตะเป็นเมืองท่าสำคัญในเกาะฮอกไกโดและเป็นเมืองทางประวัติศาสตรด้วย มีภูเขา ป้อมปราการให้เยี่ยมชม การเดินทางในเมืองใช้รถรางเนื่องจากไม่มีรถไฟใต้ดินและรถไฟ JR ก็ผ่านแค่ช่วงสั้น ๆ ของเมือง

เมืองนี้เป็นสถานีปลายทางชิงกังเซ็นสำหรับคนที่นั่งขึ้นมาจากโตเกียวหรือเซนไดเพื่อจะมาที่เกาะฮอกไกโด

Goryōkaku Tower (map) เป็นจุดท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ เราไม่ได้เดินเข้าไปด้านในป้อมปราการแต่ขึ้นชมวิวที่หอชมวิวด้านนอก ค่าขึ้นหอชมวิวไม่แพง วิวสวยดี

ตัวป้อมปราการมีลักษณะเป็นสวนขนาดใหญ่ล้อมรอบด้วยคลอง มีบ้านโบราณตั้งอยู่ตรงกลาง

นอกจากนี้ยังมีจุดท่องเที่ยวอีกหลายจุด เช่น ภูเขาฮาโกดาเตะ แต่ว่ารถเคเบิลสำหรับขึ้นไปบนยอดเขาปิดปรับปรุงวันที่เราไป เลยไม่ได้ขึ้นไปชมวิว ขอแปะชื่อสถานที่ไว้เหมือนเดิมเผื่อใครหาข้อมูลเพิ่มเติม

• Mt. Hakodate Observatory
• Kanemori Red Brick Warehouse
• Hachiman-Zaka Slope
• Hakodate Tropical Botanical Garden
• Cape Tachimachi

โพสต์นี้เขียนในรูปแบบเล่าไปเรื่อยเหมือนเรานั่งบ่นให้ฟัง เราจะเขียนแยกอีกโพสต์เพื่อให้ข้อมูลเกี่ยวกับการเดินทาง แผนการต่าง ๆ การเตรียมตัว ดังนั้นโพสต์นี้อ่านเราบ่นขิงข่าและดูภาพขำ ๆ ไป เขียนเพราะเพื่อนหลายคนอยากให้รีวิว

เส้นทางเดินของเราคือ เริ่มจาก Nayapul - Poon Hill - ABC ทางเดินกลับจะเหมือนทางเดินขึ้นประมาณ 50% และมีจุดที่เดินแยกไปอีกเส้นทางก่อนไปถึงจุดขึ้นรถขากลับเพื่อนั่งรถ Jeep ไปผ่านด่านขาออกที่ Nayapul

📷 ภาพในบล็อกนี้ถ่ายด้วย Pixel 7 และ Sony RX100 M7

Day 1, Kathmandu

ออกเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิไปเมืองกาฎมันดุแล้วเข้าพักที่โรงแรมกลางเมือง เมืองหลวงเนปาลก็คือฝุ่นเยอะไม่ต่างจากประเทศไทย แถมมาคือรถตู้ไม่เปิดแอร์ เหมือนรถขนส่งสาธารณะทั้งหมดในเมืองทั้งรถแบบแท็กซี่และรถบัสจะไม่เปิดแอร์กัน

กลุ่มเรานัดเจอไกด์ที่สนามบินและเดินทางเข้าโรงแรม หาของกินในวันนั้น พูดคุยกับไกด์เรื่องแผนการเดินทางต่าง ๆ  เดินเล่นซื้อของใช้จำเป็นในการเอาตัวรอดในเขา รับประทานข้าวเย็นแล้วจบวัน

ของส่วนใหญ่ที่ขายเป็นปลอมหมด แต่บางอันปลอมจนอยากได้ วันสุดท้ายเราซื้อเสื้อ North Face มาเพราะมันดูปลอมแบบตลกดี

Day 2, Pokhara

วันนี้ตื่นมาเก็บของเพื่อเดินทางต่อไปยัง Pokhara ซึ่งเป็นเมืองจุดเริ่มต้นของการเดินเขา

ปกติการเดินทางจะเป็นรถบัสแต่เนื่องจากถนนระหว่างเมืองกำลังซ่อมแซมอยู่ ระยะเวลาปกติ 6 ชั่วโมงจึงกลายเป็น 13 ชั่วโมง กลุ่มเราเลือกจึงเดินทางข้ามเมืองด้วยเครื่องบินภายในประเทศถึงแม้จะรู้ว่าสายการบินเนปาลทั้งหมดมีความปลอดภัยต่ำกว่ามาตรฐาน แต่อย่างที่เพื่อนบอกไว้ เสี่ยง 20 นาทีอาจจะดีกว่าเสี่ยงรถตกเหว 13 ชั่วโมง

สนามบินคือโบราณมาก ไม่มีระบบความปลอดภัยหรือสายพานสัมพาระใด ๆ เขาขนกระเป๋าด้วยรถเข็นผัก

มีเรื่อง salty คือ บริษัททัวร์เปลี่ยนสายการบินจากที่คุยไว้ Surya Airline เป็น Yeti Airline ที่แม้แต่คนเนปาลในบริษัทเราบอกให้เลี่ยง Yeti Airline คือสายการบินในประเทศที่ใหญ่ที่สุดในเนปาล คนใช้เยอะ ราคาถูก แต่ความปลอดภัยก็ต่ำตาม

เรื่องน่าสนใจคือสายการบิน Yeti พึ่งมีเหตุการณ์เครื่องตกตายยกลำไปเมื่อต้นปี 2023 (Yeti Airlines Flight 691 Incident) และเครื่องที่ตกไปคือเครื่องที่บินเส้นทางเดียวกับเรา Kathmandu to Pokhara อ่านข่าวแล้วยิ่งทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นไปอีก (ประชด)

Fun fact: EU แบนสายการบินจากประเทศเนปาลทั้งหมดด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย นโยบายความปลอดภัยทางการบินที่ต่ำกว่ามาตรฐานของหน่วยงานรัฐ

สุดท้ายก็ถึงที่หมายแบบครบส่วน กระเป๋าอยู่ครบ เครื่องดีเลย์ไปชั่วโมงนึง

จากสนามบิน Pokhara ไปโรงแรมไม่นานมาก โรงแรมสวยงาม มีแอร์แค่บางห้อง สำคัญที่สุดคือมีสายฉีดตูด

วันนี้เวลาเหลือเยอะ หลังทานข้าวเที่ยงเสร็จ กลุ่มเราเลยไปนั่งเรือเล่นซึ่งสนุกดี เป็นเรือถีบที่นั่งได้หลายคน เราไม่ต้องถีบเองเพราะจ้างคนถีบได้แต่เพื่อนเราขอไปช่วยเขาถีบเหมือนกัน ได้ภาพมาเยอะเหมือนกันระหว่างล่องเรือ

Day 3, Ulleri (1960m)

วันนี้คือวันแรกของการ Trekking โดยต้องนั่งรถต่อไปถึง Nayapul ซึ่งเป็นเมืองเริ่มต้น มีจุด salty อีกอย่างคือความจริงวันนี้ขอนั่งรถ Jeep เข้าไปแต่โดนเปลี่ยนเป็นให้เดินเท้าเข้าไปแทน ความจริงแล้วนั่งรถ Jeep ดีแล้วเพราะระหว่างทางเป็นชนบททั่วไปไม่ได้มีอะไรน่าสนใจ ฝุ่นเยอะด้วยเวลารถวิ่งผ่านไปมา

เส้นทางวันแรกเป็นลูกรังที่บรรจบกับเส้นทางเดินของคนพื้นที่ ส่วนใหญ่เป็นหินปูพื้นและบันไดหินหลายพันขั้นลัดเลาะตามช่องเขาไปเรื่อย ๆ

สุดท้ายมาถึงที่พักช่วงใกล้ค่ำ อากาศเริ่มเย็นพอดี ที่พักคืนแรกเป็นบ้านพักนักเดินเขา มีห้องน้ำในตัว น้ำเย็นเฉียบ ไม่มีสายฉีดตูด

สำหรับอาหาร ทุกที่พักจะสามารถทำอาหารเสิร์ฟได้ เมนูส่วนใหญ่คล้าย ๆ กันหมด แต่ทุกที่ทำอาหารช้าหมด ช้าระดับ 1-1.30 ชั่วโมง เราไม่เข้าใจคนเนปาลเหมือนกัน เป็นทุกร้านด้วยนะ (จะเห็นเราบ่นเรื่องนี้เรื่อย ๆ)

Day 4, Ghorepani (2880m)

วันนี้ออกเดินทางไป Ghorepani ซึ่งเป็นจุดพักแรมสำหรับคนที่จะขึ้น Poon Hill ไปดูพระอาทิตย์ขึ้น เส้นทางเดินไม่ต่างจากวันที่ 3 ซึ่งเป็นทางเดินหินชนบทผสมทางเดินดิน ส่วนใหญ่คือบันไดนับพันขั้นเหมือนเดิม

ทางเดินช่วงครึ่งหลังวันนี้ค่อนข้างสวยงาม ต้นกุหลาบพันปีร้อย ๆ ต้นเต็มภูเขาเปลี่ยนทั้งเขาเป็นสีชมพูประปราย ทางเดินเขากลายเป็นทางเดินชมดอกไม้

วันนี้เดินขึ้นเหนื่อยแต่จบท้ายด้วยที่พักที่ดูดี คืนนี้ของวันนี้พักที่ Ghorepani ซึ่งอย่างที่บอก เป็นเมืองสำหรับคนอยากขึ้นไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ Poon Hill ทำให้เมืองใหญ่กว่าวานก่อน ของขายครบถ้วน ที่พักมีความเป็นโรงแรมมากขึ้นและมีฮีทเตอร์ส่วนกลาง ห้องพักมีห้องน้ำในตัว น้ำร้อนและสายฉีดตูด

น้ำร้อนของที่พักมาจากเตาฮีทเตอร์ไม้ส่วนกลาง ถ้าโชคร้ายคนเข้าใช้น้ำเยอะ ๆ พร้อมกัน น้ำจะหายร้อนกลายเป็นน้ำเย็นถึงกระดูก พี่ ๆ ในกลุ่มโดนหลอกให้อาบน้ำเย็น ส่วนเราโชคดีได้อาบน้ำและซักผ้าด้วยน้ำอุ่น

Day 5, Poon Hill (3200m) & Tadapani (2630m)

วันนี้เริ่มเดินตั้งแต่ตีสี่เพื่อขึ้น Poon Hill ไปดูพระอาทิตย์ขึ้น อากาศด้านบนหนาวสัก 5-6 องศา แต่ไม่มีหิมะ

Poon Hill เป็นจุดที่มองเห็นแนวเขา Annapurna เกือบทั้งหมด สามารถเห็น Machapuchare, Annapurna I, Annapurna II และ Annapurna South ได้ เป็นวิวมองไกล ๆ ด้านบน Poon Hill คนเยอะมาก มีห้องน้ำสามห้อง มีร้านขายเครื่องดื่มร้อนหนึ่งร้าน

สำหรับ Poon Hill นั้นพูดตรง ๆ ว่าไม่ต้องมาหรอกถ้าตั้งใจจะไปเดินถึง ABC อยู่แล้ว วิวมันก็ดีแต่ไม่ได้อลังการมาก คนเยอะ ที่สำคัญคือทำให้เสียเวลาเดินทางเพิ่มจาก 7 วันเป็น 10 วันเพราะต้องอ้อมมา Poon Hill ก่อนเริ่มเดินไป ABC วิวระหว่างทางก็เหมือนวิวป่าไทยเวอร์ชั่นโดน steroid อัดเข้าไป สวยกว่าไทยแต่ไม่ได้ต่างไปมากจนประทับใจ

ข้อดีของการมาที่นี่คือได้ทำ Acclimatization ก่อนเพื่อให้ร่างกายปรับตัวที่ความสูง 3200m ก่อนขึ้นไปเจอ ABC ที่ความสูง 4200m

หลังจากพระอาทิตย์ขึ้น ก็เดินกลับลงมาที่พักเพื่อทานข้าวเช้าแล้วออกเดินทางต่อไปที่ Tadapani ซึ่งจะเป็นจุดพักแรมสุดท้ายก่อนข้ามไปเส้นทางเดินหลักของ ABC

ทางเดินวันนี้ข้ามภูเขาและป่าที่แทรกไปด้วยต้นดอกกุหลาบพันปีเหมือนเดิม

ระหว่างเดินทางวันนี้ กลุ่มเราเริ่มเจอฝนแห่งเขา Annapurna ซึ่งคือฝนที่จะเริ่มตกช่วงทุกบ่ายสองของทุกวัน ตกเวลาเดิมแล้วหยุดตกเวลาเดิมเกือบทุกวันจริง ๆ ทำให้การเดินวันนี้ยากขึ้นไปอีกเพราะบางจังหวะฝนก็ตกลงมาเป็นลูกเห็บเพราะอากาศหนาวเย็น

ระหว่างเดินค่อนข้างทรมานมือตัวเองเพราะเราไม่มีถุงมือกันน้ำ ทุกครั้งที่ฝนตกลงมือจะเหมือนโดนเข็มแทงเพราะฝนเย็นเฉียบ เสื้อกันฝนเราก็เสื่อมจนมันไม่กันฝนแล้ว ทำให้เหมือนเดินตากฝนตลอดเวลา จินตนาการเดินตากฝน 12 องศา 2 ชั่วโมงกว่า สุดยอดจริง ๆ

แต่พอหลังฝนตก แดดเริ่มออก ป่าก็เหมือนกลับมามีชีวิตทันที เราหยุดเดินหลายรอบมากเพื่อซึมซับบรรยากาศในป่า เราเดินทิ้งห่างจากคนอื่นเพื่อจะได้รอให้ทุกอย่างเงียบเหลือแค่เสียงใบไม้พัดไปมา ต้นไม้เสียดสีเอี๊ยดอ๊าด ลมพัดผ่าน และสำคัญที่สุดคือกลิ่นของป่าหลังฝน

ท้ายที่สุดก็เดินมาถึงที่พัก ได้อาบน้ำอุ่น กินข้าวแล้วเข้านอน

Day 6, Chomrong (2170m)

เช้าวันนี้เจอเรื่องนอกแผน เพื่อนคนนึงในกลุ่มเริ่มมีอาการป่วย คาดว่าเพราะฝนตกเมื่อวานและความหนาวเย็น รวมถึงออกซิเจนที่น้อยลง (น้อยลง ~25% จากระดับน้ำทะเล) วันนี้จึงตัดสินใจออกเดินสายขึ้น 1-2 ชั่วโมงเพื่อให้เพื่อนได้นอนพักต่อ วันนี้ทางเดินสั้นและไม่นานจึงไม่มีปัญหามากนัก

หลังจากปล่อยให้เพื่อนที่ป่วยได้นอนพัก กลุ่มเราก็ออกเดินทางต่อ ทางวันนี้เป็นการเดินผ่านพื้นที่หมู่บ้านคนท้องที่ตลอดทางโดยเลียบภูเขาไปเรื่อย ๆ ก็จะได้เห็นพื้นที่การเกษตร ที่พัก สัตว์เลี้ยงต่าง ๆ และสำคัญคือได้เดินข้ามสะพานแขวนใหญ่ ๆ ด้วย (เราชอบแต่พี่ในกลุ่มอีกคนไม่ชอบ) สุดท้ายไปพักที่หมู่บ้าน Chomrong

ยิ่งเข้าใกล้เทือกเขา Annapurna เท่าไหร่ฝนยิ่งตกมากขึ้น วันนี้ก็ไม่วายตกหนักกว่าเดิมแถมลมแรงด้วย บางจังหวะต้องหยุดพักหลบฝนหลบลมเพื่อความปลอดภัย ยิ่งไปกว่านั้นเพื่อนที่ป่วยก่อนหน้านี้อาการก็เริ่มแย่ลง สุดท้ายต้องฝืนเดินไปเรื่อย ๆ จนถึงที่พัก

ตอนเดินถึงที่พัก เป็นความรู้สึกโล่งใจมากเพราะทั้งเพื่อนป่วย ทั้งอากาศหนาวเย็น แต่ถึงที่พักปุปกลับไม่มีไฟฟ้าใช้เพราะระหว่างวันไฟจะมาจากโซล่าร์เซลล์ ต้องรอตกค่ำเพื่อให้สถานีปั่นไฟเริ่มส่งไฟฟ้ามาให้

ตอนเดินถึง ก็นั่งพักในห้องอาหาร ดื่มน้ำร้อนจากกระติกน้ำไซส์ 2L ที่ปกติเห็นได้แค่ในเกมเอาชีวิตรอด จนพอเริ่มค่ำไฟก็เริ่มมาและได้สั่งทานข้าวเย็นในที่สุด ข้าวที่นี่รสชาติพอใช้ได้

ที่นี่เป็นคืนแรกที่ไม่อาบน้ำเพราะไม่มีน้ำอุ่น ส่วนอากาศก็เย็นพอที่จะไม่รู้สึกเหนียวตัว และเป็นคืนแรกที่ห้องนอนไม่มีห้องน้ำแยกแล้ว หลังจากนี้ไปที่พักจะไม่มีห้องน้ำในห้องนอน ต้องใช้ร่วมกันที่ส่วนกลาง

วันนี้พอเริ่มเดินเข้าเส้นทาง ABC จากความเหนื่อยแบบขำ ๆ เริ่มกลายเป็นความเครียดจริงจังเพราะฝนตกหนัก หนาวเย็นและกังวลเพื่อนที่ป่วย คืนนี้ทุกคนนั่งคุยกับไกด์กันว่าควรทำยังไงต่อดีสำหรับเพื่อนที่ป่วย ซึ่งมีสามตัวเลือก คือ เดินต่อ กลับลงไปหรือนอนพักที่นี่จนกว่าจะหาย สุดท้ายก็เลือกว่ารอดูอาการวันรุ่งขึ้นก่อนค่อยตัดสินใจ

Day 7, Dovan (2600m)

เช้านี้ตื่นมาถ่ายรูปยามเช้า วิวจาก Chomrong สามารถมองเห็นแนวเขา Annapurna South, Annapurna I, และ Machapuchare ได้ชัดเจนขึ้น

เช้านี้เพื่อนที่ป่วยอาการดีขึ้น มีแนวโน้มพร้อมเดินทางต่อได้ กลุ่มเลยตัดสินใจเลือกตัวเลือกเดินทางต่อไปจุดหมายต่อไป คือ Dovan ซึ่งเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ทางผ่านก่อนขึ้นไปถึง Machapuchare Base Camp (MBC)

เส้นทางวันนี้เป็นการเดินลงสุด ขึ้นสุด 80% เป็นการเดินขึ้น และเป็นเส้นทางหลักเดินทางไปยัง ABC หลังจากก่อนหน้านี้เป็นทางเดินอ้อมไป Poon Hill โดยเส้นทางจะเดินผ่านชุมชนหลายจุด เช่น Sinuwa ซึ่งเป็นจุดทานข้าวเที่ยง, หมู่บ้าน Bamboo ก่อนไปพักที่ Dovan

ระหว่างเดินวันนี้ก็เริ่มพบเจอคนมากขึ้นเพราะเข้าเส้นทางหลัก พบเจอเกาหลีเป็นส่วนใหญ่ ฝรั่ง ไทย อินเดีย ตามลำดับลงมา

หลังจากพักทานข้าวเที่ยงแล้วเดินทางต่อ ฝนก็เริ่มตกลงมาเหมือนเดิม วันนี้แย่ลงไปอีกคือฝนตกหนักมากจนมองไม่เห็นทาง บ่ายสามแต่มืดเหมือนหกโมงเย็น ทางลื่น บันไดมีน้ำไหลเป็นน้ำตก อากาศก็หนาวเย็น จนสุดท้ายไปต่อท่าจะไม่ดี ไกด์เลยพาหยุดพักที่ Bamboo ซึ่งเป็นหมู่บ้านระหว่างทางเพื่อรอฝนซา

หลังจากหยุดพักได้ไม่นาน ฝนเริ่มเบา ก็รีบออกเดินทางต่อเพราะยิ่งมืดจะยิ่งอันตราย ซึ่งเราก็คาดการณ์มาไว้ระดับนึงเลยหยิบ headlamp มาใส่ตลอดทางเผื่อฝนจะทำให้ฟ้ามืดกว่าเดิม ซึ่งมันก็มืดกว่าเดิมจริง ๆ (พี่ในกลุ่มบอกว่า ณ จุดนี้เหยียบขี้สัตว์หรือดินก็มองไม่ออกแล้ว)

เรื่องน่ากังวลต่อมาคือมีเพื่อนป่วย กระเป๋าเพื่อนป่วยเลยย้ายไปอยู่ที่ลูกหาบ แต่ระหว่างเดินช่วงสุดท้าย พี่คนที่เดินช้าสุดในกลุ่มเริ่มเดินไม่ไหว เลยต้องให้ลูกหาบแบกกระเป๋าพี่คนนั้น แล้วคนในกลุ่มช่วยแบกกระเป๋าเพื่อนที่ป่วย (context: เราแบกของ 7KG คนอื่นน้อยกว่านี้ เป็นพวกบ้าหอบฟาง) ตอนแบกกระเป๋าเพื่อนแล้วเดินคือต้องฮึบมาก เดินลุยฝนต่อไปเรื่อย ๆ ทีละก้าว ๆ ไม่มีใครอยากหยุดเพราะกลัวป่าจะมืดไปกว่านี้

สุดท้ายก็เดินไปจนถึงเขตหมู่บ้าน Dovan ขอบอกเลยว่าตอนนั้นโล่งใจมาก ๆ แบบไม่เคยโล่งใจที่เห็นหมู่บ้านคนกลางป่าขนาดนี้มาก่อน แล้วฝนก็เริ่มซาลงพอดี

พอถึงที่พักก็แยกย้าย เราจ่ายเงินเพื่ออาบน้ำอุ่นที่ร้อนจนเหมือนน้ำเดือด แต่มีน้ำร้อนให้อาบก็บุญแล้ว ไม่ได้ฟรีนะ คนละประมาณ 100 บาท

อาหารเย็นตอนนี้ กลุ่มเราส่วนใหญ่สั่งมาม่าเกาหลีเพราะอากาศหนาวมาก ไม่มีใครอยากกินข้าวที่เย็นในพริบตาแล้ว แต่เราดันสั่งพิซซ่ามา... สุดท้ายเลยขอแลกครึ่ง ๆ กับพี่อีกคนที่กินมาม่าเกาหลี

เพื่อนที่ป่วยวันนี้ หลังจากเดินมา 6 ชั่วโมง เจอฝนตกหนักและอากาศหนาวรวมถึงออกซิเจนที่น้อยลงทำให้อาการป่วยไข้เริ่มหนักขึ้น จนเพื่อนทุกคนในกลุ่มเริ่มเป็นกังวลมากขึ้นว่าถ้าไปต่อกว่านี้อาจจะอันตรายถึงชีวิต ทุกคนเลยคุยกันแล้วตัดสินใจกันว่าไม่ควรไปต่อแล้ว หลังจากคุยกับไกด์จึงได้ข้อสรุปว่าให้พักอยู่ที่ Dovan จนกว่าอาการจะดีขึ้นแล้วเดินกลับลงไปกับผู้ช่วยไกด์อีกคน

หนึ่งคนต้องยอมแพ้ไป เจ็ดคนที่เหลือเตรียมเดินทางต่อ

Day 8, Machapuchare Base Camp - MBC (3700m)

เช้าวันนี้จะเริ่มเดินขึ้นเหนือพื้นที่สูงกว่า 2800 เมตร ซึ่งจะทำให้วิวต่าง ๆ เปลี่ยนไปแบบทุนดรา คือ ต้นไม้ใหญ่เหลือน้อย ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่โล่ง มีหญ้าพุ่มโตประปราย

เส้นทางจะเป็นการเดินข้ามแม่น้ำ พื้นที่ร้าง น้ำตก ลุยโคลนและหิมะถล่มบางจุด โดยคำบอกเล่าจากเพื่อนเนปาลบอกว่าพื้นที่แถบนี้ถ้าเป็นฤดูหนาวจะเป็น death trap คือเข้าออกไม่ได้เลย ส่วนไกด์เล่าเพิ่มว่าระหว่างทางมีหิมะถล่ม ทางเดินจึงต้องปรับเปลี่ยนไปบ้าง

อากาศวันนี้รวม ๆ คือเริ่มเย็นขึ้นจนต่อให้อยู่กลางแดดก็ยังหนาว คิดว่าเริ่มเหลือหลักเดียว แสงแดดกลายเป็นสิ่งที่คนอยากได้โดยเฉพาะเรา (ตรงข้ามกับอยู่ไทย) แต่เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มเห็นหิมะมากขึ้น

1/3 ของเส้นทางเป็นป่าและเขา แต่ยิ่งเดินไปต้นไม้ใหญ่จะมีให้เห็นน้อยลงจนเริ่มเหลือแค่ต้นไผ่ สุดท้ายคือเหลือเพียงทุ่งหญ้าโล่ง ลานก้อนหินรกร้างที่โดนน้ำจากเขา Annapurna พัดมา

เราคุยกับเพื่อนว่า ถ้าพระเจ้าพึ่งสร้างโลก โลกที่พึ่งเกิดน่าจะให้ความรู้สึกประมาณนี้ ร้าง อ้างว้าง ไร้ชีวิต หรือพูดอีกอย่างคือวิวเหมือนวันสิ้นโลก (but technically ไอซ์แลนด์ใกล้เคียงโลกพึ่งเกิดมากสุด)

วันนี้เดินเหนื่อยลุยโคลนและทางชัน จาก Dovan ไป MBC จะมีความสูงเพิ่มขึ้นอีกพันเมตร แต่เริ่มเป็นช่วงที่ถ่ายรูปสนุกมากขึ้นเพราะวิวหาไม่ได้ในประเทศไทย ข้างทางเป็นดินบ้างโคลนบ้าง มีพุ่มไม้เล็ก ๆ โตปะปราย ตรงกลางเป็นทางหินกรวดที่เกิดจากน้ำหลากฤดูฝน

จนเดินไปใกล้ถึงจุดพักของวันนี้ซึ่งคือ MBC พื้นดินทั้งหมดก็ไม่เหลือไม่เห็น กลายเป็นหิมะคลุมไปทั้งหมดแล้ว พอทำเนาได้ว่าอุณหภูมิใกล้ 0 องศา

หลังจากเดินต่ออีกไม่นานก็ถึงที่พัก เป็นอีกครั้งที่รู้สึกดีใจมากที่ได้เห็นที่พักหลังเดินเท้ามา 6-7 ชั่วโมง และเป็นเรื่องโชคดีมากที่มาถึง ณ ตอนนั้นพอดี หลังจากถึงที่พักไม่ถึง 5 นาที หิมะและหมอกที่ไล่หลังมาตลอดก็เริ่มตกลงมา

ถ้าเดินช้ากว่านี้สัก 30 นาที เส้นทางน่าจะอันตรายมากขึ้นเพราะมีจุดเดินบนขอบหิมะที่อีกฝั่งเป็นแม่น้ำ ไม่มีใครอยากตกน้ำในพื้นที่อากาศ 0 องศาให้เป็น hypothermia เล่นแน่นอน

พอมาถึงที่พักเราขอไกด์อาบน้ำอุ่น แต่วันนี้ไกด์ไม่ให้เราอาบน้ำเพราะถ้าอาบน้ำอุ่นแต่ออกมาเจอเย็นจัด (ห้องอาบน้ำอยู่นอกห้องพัก) จะเสี่ยงให้ป่วยเพิ่มอีกคน เราเลยไม่อาบ

ที่พักที่นี่อยู่กลางทุ่งหิมะ แต่ไม่มีฮีทเตอร์หรือเตาไฟเหมือนที่พักด้านล่าง (ซึ่งอุ่นกว่า) ทุกคนเลยดื่มน้ำอุ่น แต่งตัวหนา ๆ มานั่งชิด ๆ ด้วยกันเป็นกลุ่มแทน เพื่อนเรียกมันว่า Penguin Colony

กินข้าวเสร็จก็เข้านอนเตรียมออกเดินทางวันสุดท้าย สู่ปลายทาง ABC

Day 9, Annapurna Base Camp - ABC (4200m)

ปลายทางวันนี้คือ Base camp ของยอดภูเขาในภาพ Annapurna I

Fun fact: Annapurna I Summit เป็นหนึ่งในยอดเขาที่อันตรายที่สุดในโลก อันตรายกว่า Everest Summit หลายเท่า โดยมีความสูงหนีไม่ห่างจาก Everest มาก 8,091m

รุ่งสางวันนี้ พี่ในกลุ่มเล่าในฟังว่ามีคนต่างชาติโวยวายเสียงดังตอนตีสี่กว่านอกที่พักว่าข้อเท้าพลิกต้องการกลับลงไป แต่ไม่สามารถเรียกเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยลงไปได้เพราะคิวเฮลิคอปเตอร์เต็ม สุดท้ายเหมือนคนนั้นต้องยอมทนเดินกลับลดระดับลงไปด้วยตัวเอง

ตื่นเช้ามาทานเช้า รับแดดให้อุ่น ใส่ crampons (หนามรองเท้าสำหรับเดินบนน้ำแข็ง) แล้วเริ่มเดินมุ่งหน้าไป ABC ซึ่งเส้นทางวันนี้ค่อนข้างสั้น ประมาณ 2 ชั่วโมง แต่เป็นเส้นทางเดินบนหิมะที่กินแรงมากเพราะลื่นตลอดเวลา และต้องเดินระวังเพราะถึงแม้เดินอยู่บนพื้นหิมะตื้น ๆ แต่ถ้านอกเส้นทางไม่ถึงครึ่งเมตรก็ล่วงไปในหิมะสูงครึ่งตัวแล้ว

ทางเดินเป็นลักษณะคล้ายหุบเขามุ่งหน้าตรงไปหน้า ABC และด้านหลังคือ MBC

ถึงแม้หิมะจะท่วมไปหมด แต่แดดก็แรงมากเช่นกัน ระหว่างเดินใส่เสื้อยืดตัวเดียวก็เอาอยู่แล้วเพราะร้อนมาก เหงื่อออกระหว่างเดินด้วย แต่เมื่อหยุดพักไม่ถึงห้านาที เหงื่อก็กลายเป็นน้ำเย็นเฉียบเหมือนโดนโยนน้ำแข็งใส่เสื้อสมัยเด็ก เลยต้องเดินต่อไปและหยุดพักหายใจไม่เกิน 2-3 นาที

crampons ก็ค่อนข้างเกะกะ เราโชคร้ายที่มันดันไปเกี่ยวรองเท้าอีกข้างของเราทำให้เท้าเราล็อคติดกันแล้วล้มทิ่มไปในหิมะ ตอนนั้นเราเดินทิ้งห่างจากเพื่อนเลยไม่มีคนช่วยแกะหนามให้ สภาพเราคือเหมือนคนโดนจับมัดขาเรียกค่าไถ่ ต้องนอนลงพลิกตัวแล้วพยายามคลายล็อคที่ติดที่รองเท้าด้วยตัวเอง

ระหว่างเดินคือต้องใส่แว่นกันแดดตลอดเวลา ถอดแว่นปุปเหมือนตาบอดเพราะพระอาทิตย์สว่างมาก หิมะก็สะท้อนแสงจนกลายเป็นพื้นที่ขาววิ้ง

และสุดท้ายก็เดินมาถึงปลายทาง จุดถ่ายรูปที่เป็น a must

สุดท้ายก็ต้องรีบถ่ายรูปแล้วเดินต่อเพื่อเข้าที่พักเพราะมีคนรอถ่ายต่อบวกกับอากาศหนาวเกิน

ระหว่างทางจากป้ายก่อนเข้าที่พัก เดินผ่านลานจอดเฮลิคอปเตอร์ซึ่งเป็นจุดรับส่งผู้โดยสารทั้งแบบฉุกเฉินและจ่ายเงินเอง และเป็นเฮลิคอปเตอร์ขนส่งของด้วย สำหรับคนอยากนั่งเฮลิคอปเตอร์กลับแบบคูล ๆ สนนราคาเริ่มต้นที่ 60,000 บาทต่อเที่ยว

เมื่อไปถึง เพื่อนคนนึงก็ฟุบหลับไปเลย (ไม่ใช่คนเสื้อเหลืองในภาพด้านล่าง) มีอาการ AMS ทั้งที่กินยา Diamox มาแล้ว น่าจะเพราะอากาศตอนนี้น้อยกว่าที่ระดับน้ำทะเล 30% อาการคือไม่อยากอาหาร คลื่นไส้ เวียนหัว ส่วนคนอื่น ๆ ที่มาถึงก็งีบหลับกัน

สำหรับ AMS ร่างกายเราปรับตัวค่อนข้างดี ปกติเราเป็นคนหายใจช้าและเบาแต่ทุกคืนตั้งแต่ Dovan ขึ้นมาร่างกายเราหายใจแรงและลึกขึ้นแบบที่เราควบคุมไม่ได้ เดาว่าร่างกายพยายามดึงออกซิเจนเข้าให้ได้มากที่สุด

เป็นอีกครั้งที่รู้สึกว่าโชคดีและไกด์เก่ง หลังจากเข้าที่พักไม่นาน หิมะเริ่มตก หมอกเริ่มตามมา ทัศนวิสัยบางช่วงมองได้ไกลไม่ถึง 5 เมตร และหิมะที่ตกมาเพิ่มยิ่งทำให้บ้านพักแต่ละหลังโดนหิมะกลบเพิ่มเข้าไปอีก

อากาศตอนนี้ประมาณ 3-5 องศาแต่จะกลายเป็น -3 เมื่อตกดึกและไปถึง -7 ในบางจุด ถึงแม้จะฟังดูไม่เย็นมากเทียบกับเวลาเที่ยวต่างประเทศแต่ต้องอย่าลืมว่าทั้งหมดนี้คืออยู่แบบไม่มีฮีทเตอร์และน้ำร้อนใช้ ห้องน้ำตั้งอยู่ด้านนอกอาคาร ที่พักไม่ได้บุฉนวนกันความเย็น และน้ำร้อนสำหรับบริโภคสนนราคาที่ ~300 บาทต่อกระติก ซึ่งทุกคนก็ยอมซื้อเพราะไม่มีทางเลือกอื่น

ส่วนของวันนี้ก็จบเพียงเท่านี้ ใช้เวลาทั้งวันที่เหลือนั่งคุยเล่น เล่นไพ่ ออกไปถ่ายวิว Annapurna Glazier ตอนเย็นก่อนกลับเข้าที่พักเพื่อเข้านอนเตรียมตื่นมาดูแสงอาทิตย์แรกของวันซึ่งเขาเรียกกันที่นี่ว่า The Golden Light

Day 10, Bamboo (2810m)

เช้าวันนี้ทุกคนตื่นเช้าเพื่อไปดู The Golden Light ณ จุดชมวิว ซึ่งเป็นขอบหน้าผาที่คิดว่าถ้าตกลงไปเขาคงไม่เสียเงินมาเก็บศพแน่นอน ด้านล่างเป็นหุบเขาและธารน้ำแข็ง Annapurna โดยบางครั้งจะได้ยิงเสียงดินถล่ม เราเห็นดินถล่มรอบนึงระหว่างดูวิวเมื่อวาน

The Golden Light เริ่มปรากฏเมื่อพระอาทิตย์ฉายแสงพาดผ่านเหนือยอดของ Machapuchare มากระทบกับยอดของ Annapurna I ทำให้ยอดภูเขาหิมะกลายสภาพเป็นยอดเขาสีทอง (วิวเหมือน Poon Hill แต่ใกล้กว่า)

ดูวิวเสร็จกลับมากินข้าว เก็บของเตรียมลดระดับลงไปที่หมู่บ้านปลายทาง Bamboo  

ระหว่างทางเดินลงซึ่งเป็นเวลาประมาณ 8 โมง วิวทั้งภูเขาก็สวยขึ้นมากเทียบกับตอนขาเดินมาที่ ABC เพราะฟ้าโปร่ง แสงไม่แรงเกิน ยอมรับว่าถ่ายรูปเท่าไหร่ก็ไม่พอ

ระหว่างเดินเรายอมทิ้งห่างจากเพื่อนในกลุ่มเพื่อยืนมองวิวเงียบ ๆ คนเดียว เดินเขาหิมะไม่เหมือนเดินป่าหนึ่งอย่าง คือ เมื่อหยุดเดินกลางหิมะ เสียงทุกอย่างจะเงียบสนิท ไม่มีเสียงสัตว์ ไม่มีเสียงลม หิมะดูดซับเสียงไปทั้งหมด จนรู้สึกเหมือนหูดับไปเลย เป็นความรู้สึกที่ทำให้คิดว่าทั้งภูเขานี้เหลือแค่เราคนเดียว

วันนี้เดินลงอย่างเดียว ไม่เหนื่อยแรงเรามากแต่เหนื่อยแรงพี่ในกลุ่มที่เป็นสิงห์ขาขึ้น แต่ปวดเข่าเวลาเดินลง สุดท้ายใช้เวลา 6 ชั่วโมงกว่าเดินถึงหมู่บ้านปลายทาง Bamboo

ระหว่างเดินลงเราสักเกตเห็นว่าภูเขามีจุดตัดระหว่างพื้นที่หญ้าแห้งและพื้นที่สีเขียวชัดเจนมาก เลยถ่ายรูปเก็บไว้

ถึงที่พักประมาณห้าโมง ที่พักวันนี้มีน้ำอุ่นให้อาบสบาย ๆ อากาศไม่หนาวจัดเท่าด้านบน จึงเป็นวันชิวระดับนึง สุดท้ายกินข้าวเย็น นั่งคุยเล่นและเข้านอน

Day 11, Jhinu Danda (1780m)

วันนี้กลุ่มเราก็เดินลดระดับลงมาที่หมู่บ้านสุดท้าย Jhinu Danda ก่อนขึ้นรถกลับเข้าเมืองในวันถัดไป สำหรับเพื่อนคนที่ป่วยก็ได้กลับออกจากภูเขาไปพักที่ Pokhara เรียบร้อย

วันนี้ทาง 90% เป็นการเดินลง แต่จะมีทางส่วนสุดท้ายที่ขึ้นสุดเพื่อข้ามภูเขาทั้งลูก ทางเดินขึ้นเป็นบันไดหินชุมชน เราไม่ได้นับแต่เดาว่ามันน่าจะเป็นพันกว่าขั้น ทำคน breakdown ระหว่างขึ้นได้เลย

วันนี้บังเอิญตรงกับวันขึ้นปีใหม่ไทย 13 เมษายนพอดี แต่ยิ่งไปกว่านั้น มันคือวันปีใหม่ของเนปาลด้วยเช่นกัน ระหว่างทางเลยเจอชาวบ้านจัดซุ้มขายของ มีงานเทศกาลปะปราย

หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จออกเดินทางต่อ วันนี้ฝนยังไม่วายเทลงมาส่งท้าย ถึงแม้ไม่หนักมากแต่ฝนตกระหว่างเดินลงก็ต้องคอยระวังลื่นเหมือนกัน ยิ่งเป็นทางชุมชนต้องเดินสวนกับลาขนของ กลัวลาถีบตกเขามาก

ณ จุดนี้ก็ได้ประสบการณ์เพิ่ม คือ ต้องทำแผลกลางฝนเพราะรองเท้าเริ่มกัดเท้าเรามากขึ้น เราต้องหยุดเดินเพื่อเอาพลาสเตอร์มาปิดจุดที่โดนรองเท้ากัด

วันนี้ก็ยังมีความ salty อีกเช่นเคย สุดท้ายถึงที่พัก ที่พักไม่มีไฟฟ้าใช้ เขาบอกฝนตกบังโซล่าเซลล์ต้องรอไฟจากสถานีปั่นไฟ แต่สุดท้ายทั้งคืนก็ไม่มีไฟฟ้าใช้จนรุ่งเช้าวันถัดไป

อีกเรื่องคือเพื่อนไปขอน้ำร้อนจากที่พัก เจ้าของที่พักขายน้ำร้อนประมาณ 300 รูปี แต่เช้าวันถัดไปให้ฟรี ทุกคนเลยสงสัยว่าเพราะอะไร ป้าเขาขี้เกียจลุกมาต้มน้ำหรือเปล่า แต่คนเนปาลเป็นอย่างงี้หลายที่มาก เราไปขอน้ำจากโรงแรม เขาบอก 150 รูปี พอเราไม่เอา เขาก็ให้ฟรี (งง)

Day 12, Pokhara

วันนี้เรากับเพื่อนตื่นเช้าเดินลงเขาไปกับไกด์เพื่อแวะบ่อน้ำพุร้อนธรรมชาติกลางเขา ซึ่งใช้เวลาเดินไม่นาน 15 นาทีก็ถึงแล้ว

สภาพบ่อน้ำร้อนคือเหมือนเราไปแช่บ่อน้ำกลางไซต์ก่อสร้างกลางเขา แยกไม่ออกว่าอันไหนทำเสร็จแล้ว อันไหนยังก่อสร้างอยู่ แต่น้ำอุ่นสบายดี มี 4 บ่อให้แช่ ใส่กางเกงลงได้เลยเพราะเราทำงั้น ไม่มีกฏหรืออะไรบอกเพราะต่อให้มีก็หาไม่เจอ...

บ่อน้ำร้อนมีที่อาบน้ำด้วย เป็นท่อก่อสร้างต่อออกมาแล้วเราไปยืนอาบใต้นั้น (If it works, it works)

แช่เสร็จ เดินกลับขึ้นมาอีก 30 นาที ทานข้าวเช้า เก็บของเตรียมเดินทางไปขึ้นรถ Jeep เพื่อกลับสู่ Pokhara

วันนี้ highlight คือการเดินข้ามสะพานแขวนยาว 300 กว่าเมตร ซึ่งเป็นจุดถ่ายรูปของทุกคน ไม่ใช่แค่คนที่เดินข้าม ลาและม้าก็เดินข้ามเส้นทางนี้ เราโชคร้ายหน่อยเดินตามตูดลา แต่มันไม่ได้ขี้ดักหน้าก็ถือว่าโอเค

ข้ามสะพานแขวนไป เดินต่ออีกห้านาทีก็เห็นความเจริญ น้ำตาจะไหลที่ได้เห็นรถในรอบสิบกว่าวัน

จากจุดนี้ คน 8 คนรวมไกด์นั่งรถ Jeep คันเดียวเดินทางต่ออีกชั่วโมงกว่าก็ออกจากภูเขาและถึงที่พัก โรงแรมเดิมที่ Pokhara และได้พบกับเพื่อนที่ป่วยไปต่อไม่ได้ที่โรงแรม สุดท้ายเพื่อนก็อาการดีขึ้นตั้งแต่วันที่กลับลงมาจากภูเขา

ถึงที่พักก็เก็บกระเป๋าแล้วออกไปหาอะไรกินส่งท้ายวันสุดท้าย

Day 13, Kathmandu

วันนี้ออกจากโรงแรมเพื่อไปขึ้นเครื่องบินที่สนามบิน Pokhara นั่งสายการบินเจ้าเดิม Yeti Airline กลับสู่ Kathmandu

วันนี้ดวงเหมือนจะซวยกับสายการบินตัวดี Yeti Airline เพราะเครื่องบินแอร์เสีย ฟีลเหมือนนั่งรถบัสร้อนสมัยมัธยมแต่มันเปิดกระจกไม่ได้ ยังดีที่ไฟล์ทใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึงปลายทาง ไม่งั้นเป็นลมตายทั้งลำ

สุดท้ายถึง Katmandu ปลอดภัย ช่วงเย็นแวะกินข้าวและเดินช้อปปิ้งใน Thamel ส่งท้าย

Day 14, Bangkok

เช้าวันนี้ตื่นมาไปสนามบินนานาชาติ Kathmandu เพื่อเตรียมกลับประเทศไทย นั่งการบินไทยกลับ

อาหารการบินไทยอร่อยเช่นเคย อร่อยกว่าอาหารเนปาลมากมาย

ใช้เวลา 3 ชั่วโมง เครื่องลงแตะถึงสนามบินสุวรรณภูมิ ถือเป็นการปิดภารกิจพิชิต Annapurna Base Camp เพียงเท่านี้

สรุป

รวมระยะทางเดินทั้งหมดเกือบ 100 กิโลเมตรตลอดการเดินทาง 10 วัน เส้นทางไม่ยากแต่เน้นความทนทาน อย่าไปเชื่อเวลาคนบอกว่าง่าย (โดยเฉพาะคนเนปาล) เพราะเราเจอคนไทยยอมแพ้ระหว่างทางหลายคน เพื่อนเราเจอผู้หญิงฝรั่งร้องไห้ระหว่างทางเพราะเขาไม่ไหว

ด้วยงบประมาณ 70,000 บาท ไม่รวมค่าอุปกรณ์เดินป่า รู้สึก overprized ระดับนึง แต่ก็ไม่เสียใจที่ได้ไป แต่ไม่กลับไปซ้ำแน่นอน

ต้นเดือนธันวาคมได้ไปเที่ยวฮ่องกงครั้งแรก 4 วัน 3 คืน เป็นทริปเน้นกินและพบเพื่อนร่วมงานต่างชาติที่เคยทำงานด้วยกัน ทริปนี้เดินช่วงวันพ่อปี 2566 เดือนธันวาคมเป็นช่วงอากาศดีที่สุดของฮ่องกง (อ้างอิงโดยเพื่อนชาวฮ่องกง) เย็นระดับใส่เสื้อกันหนาวเดินสบายทั้งเมือง

ทริปนี้รวมทุกอย่าง ใช้จ่ายไปไม่เกินสองหมื่นบาทต่อคน

กำหนดการสี่วัน คือ

• วันที่ 1 บินช่วงสาย ถึงฮ่องกงประมาณบ่ายสาม ต่อรถไฟเข้าเมืองจะถึงที่พักประมาณสี่โมงเย็น จากนั้นค่อยออกมาเดินกินข้าวช่วงเย็น
• วันที่ 2 ไปเที่ยว Ocean Park จากนั้นกลับมาเดินมงก๊กช่วงเย็น
• วันที่ 3 ครึ่งวันเช้าเดินกินข้าวจิปาถะ เข้าชมพิพิธภัณฑ์วิทย์ ตอนค่ำไปกินข้าวกับเพื่อนในฮ่องกง
• วันที่ 4 เช็คเอ้าต์ กินข้าวเช้า แล้วไปสนามบินฮ่องกงเตรียมกลับ

เครื่องบิน

ทริปนี้เดินทางกับสายการบิน Cathay Pacific ชั้น economy เหตุผลที่เลือกสายการบินนี้คือได้ตั๋วฟรีจากกิจกรรมแจกตั๋วบินฟรีโดยรัฐบาลฮ่องกงเพื่อกระตุ้นการท่องเที่ยว ได้ตั๋วตั้งแต่ต้นปี 2566 แล้วแต่เลือกเดินทางช่วงช่วงปลายปีเพื่ออากาศเย็นสบายช่วงธันวาคม

ปกติสำหรับ Cathay Pacific ตั๋วราคาหมื่นปลาย ส่วนของเราที่เป็นตั๋วฟรีก็เหลือจ่ายแค่สามพันบาทซึ่งเป็นค่าธรรมเนียมและภาษีต่าง ๆ ราคาเท่ากับบินในประเทศ

อาหารบนเครื่องบินทั้งขาไปและขากลับค่อนข้างดี ขาไปได้ผัดไท ขากลับได้บางสิ่งที่เหมือนสาคูกับสตูว์เนื้อ

ที่พัก

ทริปนี้พักที่โรงแรม The Cityview อยู่ใกล้กับสถานีรถไฟ Yau Ma Tei เดินจากสถานีรถไฟแค่ห้านาที เดินไปย่านมงก๊กแค่ห้านาทีเช่นกัน เป็นโรงแรมที่โลเคชั่นดีมาก

ราคาโรงแรมตกคืนละสามพันกว่าบาท หารกับเพื่อนก็คนละพันห้า ถือว่าไม่แพงมากสำหรับที่พักบนเกาะพื้นที่จำกัดแบบนี้

The Cityview · 23 Waterloo Rd, Yau Ma Tei, Hong Kong

★★★★☆ · Hotel

The Cityview · 23 Waterloo Rd, Yau Ma Tei, Hong Kong

สภาพห้องคือดีตามมาตรฐาน ไม่ใหญ่มาก ห้องน้ำมีอ่างให้แช่แต่ประตูไม่มีล็อค ต้องอาศัยความเชื่อใจกับเพื่อนที่ไปเที่ยวด้วย

ปลั๊กฮ่องกงไม่มีช่องเสียบ universal!! เพราะกฏหมายฮ่องกงห้ามใช้ สำคัญมากเรื่องนี้ เราต้องไปซื้อหัวแปลงจากสนามบินก่อนเข้าโรงแรมเพราะลืมพกมาจากไทย ความตลกคือหัวแปลงเขียนว่าห้ามใช้ในฮ่องกง

ความพีคสุดคือมีวันที่สอง ระหว่างกำลังจะออกจากห้องพัก เปิดประตูไม่ได้เพราะโซ่กลอนประตูติด ต้องโทรเรียกพนักงานโรงแรมมาช่วยเปิดประตู ทำเสียเวลาเที่ยวไปหนึ่งชั่วโมง

การเดินทาง

เดินทางบนเกาะทั้งใช้บัตร Octopus เป็นส่วนใหญ่ เหมือนบัตรแรบบิทบ้านเราแต่ครอบคลุมกว่า ใช้ซื้อของ จ่ายเงินตามร้านอาหาร นั่งรถบัสและรถไฟ โดยบัตรมีทั้งแบบขายขาดสำหรับนักท่องเทียวและบัตรแบบมีค่ามัดจำสำหรับคนทั่วไป สามารถซื้อได้ตั้งแต่ที่สนามบินหรือสถานีรถไฟต่าง ๆ

จากสนามบินเข้าตัวเมืองมี Airport Express ซึ่งราคาแรงหลายเท่าเทียบกับ MTR ในเมือง แต่สะดวกสบายดี

สถานีสนามบินฮ่องกงนั้นไม่มีเกตรถไฟ เราเดินขึ้นรถไฟแล้วไปแตะบัตรขาออกอย่างเดียวพอ ตอนแรกเราไม่รู้ก็ยืนงงนานมากเพราะคิดว่าเราลืมแตะบัตรขาเข้าตรงไหนไหม

เดินทางในเกาะฮ่องกงเราใช้ MTR (รถไฟใต้ดิน) เป็นส่วนใหญ่ สะดวก ครอบคลุมทั้งเกาะ คนแน่นกว่าไทยหลายเท่า แต่ละเที่ยวราคาไม่แพง ดังนั้นงบเดินทางในเกาะถ้าไม่ได้ไปนอกเขตเมืองไกล ๆ ก็ไม่ค่อยแพงมาก

อาหาร

สำหรับทริปนี้ เป็นการมาเพื่อได้กินอาหารฮ่องกงข้างทาง ต้องไม่ใช่ร้านแพงและหรู ต้องเป็นอาหารบ้าน ๆ ซึ่งไม่ผิดหวังเลยทั้งทริป เกือบทุกร้านคือเดินเข้าสุ่ม ๆ ผลลัพธ์ก็คืออร่อยจริง ๆ ทุกร้าน

ชานม

มีโอกาสลองชานมฮ่องกงสองร้าน ชอบสุดขอยกให้ TenRen's Tea อยู่ใกล้ ๆ โรงแรมพอดี ชาหอมเข้มข้น ลดหวานแต่กลิ่นชาไม่จางตาม อร่อยมากจนก่อนกลับวันสุดท้ายต้องแวะซื้ออีกแก้ว

ร้านเป็นร้านเชน มีหลายสาขา ไม่จำเป็นต้องไปเดินหาแค่แถวมงก๊ก ส่วนการจ่ายมีรับบัตรเครดิต ก็แตะจ่ายง่าย ๆ หรือบัตร Octopus ก็รับเหมือนกัน

ตัวเลือกชาเยอะมาก มีชาผู่เอ๋อใส่ไข่มุกด้วย อยากลองแต่ไม่ได้ลองเพราะลองแต่ตัวแนะนำธรรมดาเช่นชานมไข่มุก แต่เมนูแบบนี้หาในไทยไม่ค่อยได้

TenRen’s Tea (Yau Ma Tei) · 546號 Nathan Rd, Yau Ma Tei, Hong Kong

★★★★☆ · Bubble tea store

TenRen's Tea (Yau Ma Tei) · 546號 Nathan Rd, Yau Ma Tei, Hong Kong

โจ๊ก

เราแวะร้านโจ๊กตอนเช้าวันสุดท้ายก่อนขึ้นเครื่องกลับไทย ก็หาร้านจากระแวกโรงแรมจนไปเจอร้านรีวิวดี ๆ ไม่ไกลมากเลยลองแวะไป ชื่อร้าน Chung Kee Congee

เราสั่งโจ๊กตับหมู ข้าวติดเค็มไปหน่อยแต่ประทับใจตับ ตับที่นี่ชิ้นหนาและใหญ่มาก สำคัญคือสุกกำลังดี ไม่มีส่วนแข็งและไม่มีดิบด้านในเลย เป็นตับที่ดีที่สุดเท่าที่เคยกินมาเลย ชามใหญ่มาก แถมร้อนจัด ๆ กว่าจะกินหมดก็ใช้เวลาค่อนข้างนาน

ร้านมีเมนูหลากหลาย อยากลองปาท่องโก๋ห่อเส้นก๋วยเตี๊ยวแต่เพราะนั่งกินคนเดียวเลยกินไม่ไหว ไม่ได้สั่งมาลอง

ร้านเปิดเช้า คนไม่เยอะมาก พนักงานไม่พูดภาษาอังกฤษ สั่งได้ก็สั่งไป สั่งไม่ได้ก็ลาก่อน เรื่องการจ่ายเงินรับแค่เงินสด

Chung Kee Congee · Shop 1, G/F, Arts Mansion, 46-58 Arthur St, Yau Ma Tei, Hong Kong

★★★★☆ · Porridge restaurant

Chung Kee Congee · Shop 1, G/F, Arts Mansion, 46-58 Arthur St, Yau Ma Tei, Hong Kong

หมึกเสียบไม้

ของแปลกประจำเกาะ คนฮ่องกงยังบอกว่าแม้แต่คนฮ่องกงเองก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะชอบ

หมึกเย็นเสียบไม้ เครื่องในเสียบไม้และอื่น ๆ เสียบไม้ เสิร์ฟเย็น ๆ ทุกอย่างลวกมา ไม่เหมือนไทยที่ส่วนใหญ่จะเป็นย่าง เราสั่งเซ็ตคอมโบซึ่งมีหนวดปลาหมึก เครื่องในและบางอย่างที่จำไม่ได้

รสชาติพิลึกในทางที่ดีสำหรับเรา ซอสอร่อยมาก อร่อยยิ่งขึ้นเมื่อกินกับมัสตาร์ด เนื้อหนึบ ๆ ไม่แข็งหรือดิบ หนุบหนับ ๆ ดี เราชอบปลาหมึกมาก ส่วนเครื่องในก็ไม่คาว ไม่เหม็น การันตีโดยคนไม่กินเครื่องในอย่างเรา

ร้านดังจริง ๆ ชื่อ Fat Boy แต่มันปิดวันที่เราไป เราเลยไปอีกร้านที่เขาบอกเป็นร้านสืบทอดกันมา (จริงไหมไม่รู้) ชื่อ Fat Girl ร้านนี้ไม่มีที่นั่ง แถวยาวหน่อยแต่ควรรอเพราะคุ้มค่าถ้าชอบลองของแปลก ๆ พนักงานพูดอังกฤษได้บ้าง รับแต่เงินสด

รสชาติมันพิลึกเหมือนกัน แต่แนะนำว่าควรไปลอง

肥姐小食 · Hung Tat Building, 55號 Dundas St, Mong Kok, Hong Kong

★★★★☆ · Fast food restaurant

肥姐小食 · Hung Tat Building, 55號 Dundas St, Mong Kok, Hong Kong

วาฟเฟิลฮ่องกง

บ้านเราเรียกวาฟเฟิลฮ่องกง บ้านเขาเรียก Egg Puff

โดยรวมไม่ได้ชอบมาก ลองมาสองร้านพบว่ารสชาติไม่แย่แต่พบว่าฮ่องกงจะทำแป้งแน่น ๆ ซึ่งต่างจากไทยที่เป็นแนวบางกรอบ ส่วนตัวชอบเวอร์ชั่นไทยมากกว่า

มีร้านดังที่คนต่อแถวเยอะ ๆ ซึ่งเราก็ไปต่อแถว ชื่อ Mammy Pancake มีหลายสาขา หนึ่งสาขาอยู่บริเวณมงก๊ก ต่อคิวรอนานพอสมควร 20 นาทีเห็นจะได้

Mammy Pancake · 33 Soy St, Mong Kok, Hong Kong

★★★★☆ · Chop bar

Mammy Pancake · 33 Soy St, Mong Kok, Hong Kong

ติ่มซำ

ไม่ได้ลองติ่มซำเท่าที่อยากลอง ได้ลองแค่สองร้าน หนึ่งร้านเป็นข้างทาง อีกร้านเป็นนั่งกินได้ ความจริงอยากลองร้านดัง ๆ ที่เป็นแนวรถเข็นติ่มซำ แต่ไม่มีโอกาสได้ไป

หนึ่งร้านที่แนะนำ คือ Tong Kee Bao Dim เป็นร้านเชนเหมือนกัน มีตรงมงก๊กหนึ่งสาขา ไม่มีที่นั่งกิน

เราซื้อมาลองแบบไม่คิดอะไรเพราะเห็นมันตรงหน้าพอดี เรากับเพื่อนซื้อแบ่งมาลองกันแบบไม่คิดอะไรมาก แต่รสชาติดีมาก ๆ ชอบทุกอย่างที่ซื้อมาเลย โดยเฉพาะเนื้อห่อแผ่นเต้าหู้ ต้องลอง! ราคาไม่แพงมากด้วย

Tong Kee Bao Dim · Shop No. 1, Ground Floor, Rejoice Court, No. 18 Fa Yuen Street, Kowloon, Hong Kong

★★★★☆ · Steamed bun shop

Tong Kee Bao Dim · Shop No. 1, Ground Floor, Rejoice Court, No. 18 Fa Yuen Street, Kowloon, Hong Kong

อีกร้านที่ได้ลองแล้วประทับใจ คือ Hay Wong Dim Sum เป็นร้านนั่งทางได้ อยู่บริเวณมงก๊กเลย ร้านนี้เมนูหลากหลาย ได้ลองแปลก ๆ เช่น ข้าวหน้าหมูอบคลุกไข่ดิบ

เรากับเพื่อนลองสั่งฮะเก๋า หมูห่อเส้นก๊วยเตี๋ยว เสี่ยวหลงเปาและข้าวหน้าหมูอบ เราชอบสุดยกให้ฮะเก๋าที่ยัดกุ้งตัวใหญ่ ๆ มาแน่น ๆ เลย ถ้าเป็นที่ไทยต้องร้านใหญ่ ๆ แพง ๆ ถึงจะได้ระดับนี้

ความตลกนิดหน่อยคือพนักงานไม่พูดอังกฤษ เราถามเป็นภาษาอังกฤษ เขาก็ตอบจีนใส่แล้วเดินจากเราไปให้งุนงง ที่งงเพราะไม่รู้ว่าต้องสั่งยังไงและกาน้ำชากับชามเปล่าเอามาให้ทำไม สุดท้ายพบว่า สั่งผ่านคิวอาร์โค้ดบนบัตรคิว ส่วนกาน้ำชาและชามเปล่าเอาไว้ล้างตะเกียบ ช้อน ถ้วยแล้วเทน้ำทิ้ง ส่วนน้ำชาในกาก็ดื่มได้

ร้านราคาไม่แพงมาก 4 จาน เดินออกมาแบบจุก ๆ กับเพื่อนอีกคน

喜惶點心專門店 · g/f no, 17 Tung Choi St, Mong Kok, Hong Kong

★★★★☆ · Dim sum restaurant

喜惶點心專門店 · g/f no, 17 Tung Choi St, Mong Kok, Hong Kong

ของทอดเสียบไม้

ระหว่างเดินเล่นมงก๊กเจอร้านขายของทอดเลยลองซื้อมากิน ชื่อร้าน Hot-Star

ราคาไม่แพง ร้านไม่มีที่นั่งกิน อยู่หัวมุมถนนเลย ขายเครื่องในไก่ชุบแป้งทอด แฮชบราวด์ และอื่น ๆ เครื่องเทศรสชาติเข้มดี สั่งเครื่องในไก่มาไม้นึง อร่อย ไม่คาว หนึบ ๆ กรอบ ๆ

เป็นของกินเล่น (หรือกินจริงจังก็ได้) เหมาะกับการเดินกินระหว่างเที่ยวย่านมงก๊ก

Hot-Star Large Fried Chicken · 50號 Soy St, Mong Kok, Hong Kong

★★★★☆ · Chicken restaurant

Hot-Star Large Fried Chicken · 50號 Soy St, Mong Kok, Hong Kong

ของหวานฮ่องกง

ของหวานฮ่องกงได้ลองแค่ร้านเดียว คนฮ่องกงแนะนำและพาไปกินด้วยกันวันที่นัดเจอกัน ร้านชื่อ Auntie Sweet อยู่แถวสถานีรถไฟ Causeway Bay ขายแนวไอติมทุเรียน ของหวานท้องถิ่น บัวลอยน้ำขิง อารมณ์แนวของหวานร้านอาหารจีน ๆ แต่มีเมนูทั่วไปรวมอยู่ด้วย

เราสั่งบัวลอยน้ำขิง รสชาติกลมกล่อม ไม่แสบคอ หวานเบา ๆ ตัวบัวลอยก็แป้งไม่หนา ส่วนของเพื่อนอีกคนสั่งไอศกรีมทุเรียน รสชาติจัดเต็ม กลิ่นมาแต่ไกล

ไปวันธรรมดาช่วงค่ำ ต่อแถวยาว ร้านแน่น ๆ นั่งเบียด ๆ กัน การจ่ายเงินรับทุกอย่างถ้าจำไม่ผิด (เจ้าบ้านเลี้ยงมื้อนี้ เลยไม่รู้ว่าจ่ายยังไง)

ร้านนี้ช่วงคนแน่นนั่งนานไม่ได้ กลุ่มเรานั่งเม้าท์นานทั้งที่กินหมดแล้ว พนักงานเลยมาบอกว่าคนต่อคิวเยอะมาก รบกวนช่วยจ่ายเงินแล้วสละโต๊ะให้ลูกค้าท่านอื่นได้ไหม

Auntie Sweet (Yiu Wa Street) · 11 Yiu Wa St, Causeway Bay, Hong Kong

★★★★☆ · Dessert shop

Auntie Sweet (Yiu Wa Street) · 11 Yiu Wa St, Causeway Bay, Hong Kong

จิปาถะ

นอกจากร้านอาหารต่าง ๆ เรามีไปเที่ยว Ocean Park อีกหนึ่งวัน เป็นสวนสนุกที่อยู่คู่กับสวนน้ำ สวนน้ำใช้ชื่อ Waterworld Ocean Part ซึ่งซื้อตั๋วแยกกัน โดยตั๋วทั้งสองที่ซื้อผ่านออนไลน์ได้เลย ถ้าไปวันธรรมดาไม่ต้องซื้อตัว FasTrack เพราะคนน้อยมาก เล่นเครื่องเล่นเสร็จนั่งต่อเล่นวนซ้ำยังได้เลย ในสวนสนุกจะมีสวนสัตว์ด้วย ก็ถือว่าใช้เวลาทั้งวันได้คุ้มเลย

ใดใดก็ตาม ร้านอาหารไทยเยอะมาก ข้าวมันไก่ ชาตรามือ โดยเฉพาะชาตรามือที่เดินแล้วเจอบ่อยมาก คนฮ่องกงก็ชอบกินด้วย เดินผ่านแล้วคนรอในร้านหลายคนประจำเวลามองเข้าไป

เรื่องคนฮ่องกงไม่มีมารยาทที่ได้ยินกันบ่อย ๆ เราถามคนฮ่องกงมา เขาบอกว่าก็เป็นปกติของทางนั้น เน้นใช้ชีวิตให้มีประสิทธิภาพ ประหยัดเวลา เช่น โยนของลงโต๊ะ เดินผลักเร็ว ๆ เวลาเข้าออกรถไฟตอนคนแน่น ๆ ซึ่งเรารู้สึกว่าเป็น vibe ของฮ่องกงดี คงไม่โดนด่านอกจากทำให้เขาเสียเวลาเช่นเข้าไปนั่งในร้านแต่นั่งดูเมนู 15 นาทีไม่สั่ง

โดยรวมถือว่าทริป 4 วัน 3 คืนนี้ก็ประทับใจมาก อาหารอร่อย บรรยากาศผู้คนก็ดี อากาศเย็นสบายด้วย ถ้ามีเงินก็เหมาะกับการนั่งเครื่องมาหาของกินชิว ๆ ดีเหมือนกัน

Almost the end of 2023, take my time to write a year in review while sitting at the office waiting for the train to be less crowded.

The new job

I change a job pretty often compared to others. Last year, I joined ThoughtWorks. This year, I moved to a new company, the one that I had always wondered how they worked since I was young.

TW is a great place. I met a lot of the best colleagues I've ever had in my life. My ex-tech lead in TW is also the best lead-role person I have ever met. Write it here in case he comes across this article.

However, something changed. My curiosity about the next company is still high. So I decided to move.

For the new company, so far so good. It's the only company in Thailand that has this high technology capability. It's a great experience to work here and see how they scale everything up to this point. So, nothing to complain about but the complexity of the system.

My English is also improved because working here allows me to meet more diverse people. My team consists of 6 nationalities.

Health

I wasn't admitted to a hospital like the last year. However, I had food poisoning and stomach issues many times. Couldn't find the root cause. It might be my less strict diet. Also, I ate more unhealthy food. Will improve this next year.

This year, I mostly did a competitive sport. Not much of everyday cardio exercise. Haven't exercised much as the last year, but will do more in the next year.

Overall, it's good. But as my age is counting, the Decline of my heath becomes my concern. Nothing bad for now.

Fencing

I picked up a new hobby early this year. It's Foil Fencing. I started with one trial class. And I have a whole fencing suit now.

It's really fun. I love excitement and adventure. Fencing makes me feel adventurous. Wearing the suit, and holding a blade, it's so cool to watch. When I duel with other fencers in the club, it's an adrenaline rush time.

I always make a joke that if you hate someone, just go fencing. Attack an opponent with a metal blade. Nothing beats this feeling. It's so much fun (except when you lose every game)

I almost had a chance to join a real competition, but couldn't join because of my travel trip. I might join some open competitions next year. Let's see.

I play at Blade Fencing Bangkok club at Ekkamai. If you are interested in it, here is a link. https://www.facebook.com/bladefencingbkk/

Climbing

I still do a climbing sport. A new update is, I already got the lead rope course. It's far more intimidating. More adrenaline rush. And more fun! But still need a lot of practice.

Luckily, my new company has a climbing club. When I go with the club, they cover all expenses. Free climbing, I'm happy.

Traveling and overseas friends

When I was a high schooler, my English was so shitty. Failed almost every exam. On the day of the exam, I already expected the retake exam. Barely spoke with the native English teacher. So having overseas friends had never been in my mind. Until I realized that at this point, I had friends around the world already. It's amazing to think to myself.

This year, I traveled to three countries. I went to Singapore, Japan, and Hong Kong. (Laos also but our languages are almost the same, it felt like I just went to another part of Thailand)

Hokkaido, Japan

Japan, I went to Hokkaido. It's the most expensive and the most important trip for this year. The trip was planned before the COVID-era. Because of the Covid, the plan was changed to this year. Flew with Thai Airline's business class. It was my first business class in my life. Nice experience.

I went to Hokkaido with my mom. It's a 10-day trip. Tried many new things. Slept in a ryokan with the best onsen bath. Went to many places. Ate many dish.

The most important part is that I met my old friend who helped me when I was an exchange student at Hokkaido University. We had dinner, chitchatted, and exchanged our life. It's really nice to catch up with an overseas friend. Looking forward to seeing him again.

Singapore

In early this year, I went to Singapore. It's a nice place. Good public transport, Good food, Good city. Spend 4 days on the island. There are a lot of good museums. Did a trekking too. It was a city forest area, took me 4 hours.

Also, had a chance to meet Thoughtworks colleagues in the SG office. Happy to see them after joining the same onboarding batch. Thanks to them, we went to many local food places. Couldn't do it without my local friends.

Hong Kong

I went to Hong Kong in the first week of December. The last trip of this year. It was a food trip. And also planned to meet my colleagues.

About eating, I must admit they have a high standard. The food and drink I tried, they are all good. You walk to a random shop, order anything, and then get good, high-quality food. I'm really enjoying the trip. I love milk tea so much.

Also, I met my colleagues who working together for more than a year. We went to a hotpot place and chitchatted. It's really nice to meet them in person after working in Zoom with the same team every day. Thanks for their warm welcome. Everyone is so lovely.

Pottery class

I found a pottery school near my condo. I enrolled in a one-day pottery class initially. Somehow, I put myself into a more serious class. I already made 10+ ceramic cups and bowls. Thinking about selling it because I don't want to keep them all.

It's really fun. I learned a lot about ceramic and throwing techniques. I mostly made a cup because I like a tea ceramic cup. The school I go, it's a really nice place. They play jazz music in the classroom. Such a good vibe to make some ceramic.

For the next year

I have a ton of things I want to do. Diving, Mountain climbing, side projects, trekking, practicing piano, more and more. I hope I can do it in the next year.

As the last week of 2023, I appreciate this year. It's pretty fun. Met many people. Done many things. Got into some troubles, but couldn't remember them. So it's fine for me. Anyway, I'm looking forward to 2024.

Hope the 1% of rich people don't burn this planet yet in 2024.

TIL: WebStorm can inject programming language into any string.

A month ago, I was working on Web Component. I had to write a component fragment as a string in order to reuse it. The problem is writing a programming language as a string is so annoying because it lacks of any IDE assistant such as auto indentation, auto-complete, code format, etc.

Until I found that Intellij-family IDE can inject a specific language into a string. It allow you to use IDE abilities on the string as same as you working on an actual source code including syntax highlighting, code format, or auto suggestion.

Full document of Language Injection: https://www.jetbrains.com/.../using-language-injections.html

เดือนก่อนมีคนอ่านบทความเราเรื่องประสบการณ์ทำเลสิค ที่เราทำช่วงพฤศจิกายนปีที่แล้ว (2022) ทักมาถามเราว่าตอนนี้สายตาเราเป็นยังไงบ้าง ก็ตอบเขาไปยาวเหยียดเลยคิดว่าเอามาเขียนบทความด้วยจะมีประโยชน์

ก่อนอื่นขออธิบายว่า Relex เป็นการผ่าตัดปรับสายตาที่ให้แผลเล็กที่สุด ซึ่งจะเป็นคนละอย่างกับ Lasik ที่คนเรียกกัน มีวิธีการผ่าคนละแบบ แต่ในบทความนี้เราอาจจะเรียกสลับไปมาเพราะคุ้นปาก

ย้อนความไป พฤศจิกายน 2022 เราไปทำ Relex Smile มาที่โรงพยาบาลจุฬาฯ (อ่านบทความประสบการณ์ไปทำได้ที่นี่ ลิงค์) เพราะเราสายตาสั้นมาก ๆ จนถ้าถอดแว่นจะมองไม่เห็นอะไรเลย เพื่อความปลอดภัยในชีวิตและความสะดวกสบายจึงตัดสินใจไปเข้ารับการผ่าตัด

กระโดดข้ามมาปัจจุบัน ณ วันที่เขียนบทความนี้ก็ผ่านมา 11 เดือนแล้วหลังการผ่าตัด จึงจะมาเล่าว่าเป็นอย่างไรบ้าง

การมองเห็นหลังผ่าครบ 11 เดือน

การมองเห็นต่าง ๆ ชัดเจนมาก ชัดกว่าตอนใส่แว่นอีกเพราะสมัยเราใส่แว่น แว่นไม่สามารถปรับสายตาเราให้เท่ากับคนปกติได้เนื่องจากเราสายตาสั้นเกิน ถ้าใส่เลนส์ที่พอดีจะปวดหัว

มองไกล ๆ เช่นวิว ขอบฟ้า เมือง สวยงามมากเพราะรายละเอียดคมชัดแบบสุด ๆ ถึงขนาดที่เราพูดขำ ๆ ว่า ทำเลสิกมาแล้วข้อเสียคือภาพถ่ายในกล้องไม่เคยสวยเท่าตาเห็นอีกเลย

การมองใกล้กลายสภาพเป็นคนปกติ ปกติแล้วคนสายตาสั้นมองไกลไม่ได้แต่มองใกล้ดีมาก สมัยก่อนเราสามารถเอามือจ่อหน้าระยะประชิดแล้วมองเห็นรูขุมขนเล็ก ๆ ได้หมด ตอนนี้ไม่สามารถทำได้เพราะมองระยะใกล้ประชิดไม่ได้ ต้องใช้แว่นขยาย หมอบอกว่านั่นคือระดับสายตาคนปกติที่ทำได้ซึ่งเราไม่เคยรู้มาก่อนเลย

การมองแสงไฟจะมีคล้ายออร่าลอยอยู่รอบดวงไฟ ไม่เยอะมากแต่ก็สังเกตได้ ผ่านมาสักระยะก็ลืมไปแล้วว่าตอนก่อนผ่าตัดเป็นไงเพราะใส่แว่น แสงก็กระเจิงเพราะเลนส์แว่นอยู่ดี

การมองในที่มืด แสงน้อย ยากขึ้นนิดหน่อย เหมือนสมองปรับตัวยังไม่ได้เพราะมันไม่ได้มัว แต่ความรู้สึกคือภาพมันเบลอ ๆ ตลอด ซึ่งมีปัญหากับการมองพื้นที่แสงน้อยกลางแดดด้วย เช่น ใต้เงา ถ้าเจอป้ายในร่มเงาก็จะมองลำบากหน่อย

ตาแห้งช่วงแรกหลังผ่าค่อยข้างแห้งเลย ต้องหยอดน้ำตาเทียมทุกวัน ตอนนี้ตาไม่ค่อยแห้งแล้ว บางทีก็ลืมหยอดน้ำตาเทียมไปเลย ถ้าไม่ได้จ้องจอคอมหรือมือถือระยะนาน ๆ ซึ่งนานของเราคือวันละ 10-12 ชั่วโมงก็ไม่มีปัญหา วันไหนที่จ้องหน้าจอขนาดนั้น ตาจะล้าและเหมือนมองไกล ๆ ไม่ชัด ต้องพักการใช้สักวันนึงถึงจะกลับมาเป็นปกติ ได้ปรึกษากับหมอแล้ว หมอบอกว่าปกติ

มีเรื่องเศร้านิด ๆ ปนเรื่องดีคือตาข้างซ้ายแก้ได้ไม่ครบ ตาข้างซ้ายที่สั้นกว่าข้างขวาตอนนี้ติดเอียงและสั้นเล็กน้อยเนื่องจากเอาออกไม่หมด หมออนุญาติให้แก้ไขได้ไม่เสียเงิน (อยู่ในแพกเกจ) แต่ตัดสินใจไม่แก้เพราะจะทำให้แผลใหญ่ขึ้นเนื่องจากต้องแก้ด้วยวิธีอื่นที่ไม่ใช่ Relex Smile

สั้นเอียงเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ใช้ชีวิตประจำวันลำบากแต่ก็สังเกตได้ถ้าปิดตาข้างขวามองสิ่งของรอบตัว

ข้อดีที่หมอบอกหรือหมอปลอบใจไม่รู้ คือ เราสามารถมองระยะสั้นได้มากกว่าคนปกติเพราะตาซ้ายที่สั้นเล็กน้อย ทำให้เรามองสั้นได้มากกว่าคนทั่วไปแต่มองไกลได้ไม่มีปัญหา ค่าสายตาที่สั้นและเอียงเล็กน้อยสุดท้ายสมองจะรวมภาพกับตาข้างขวาแล้วปรับให้สมองรับภาพปกติได้เอง หมอบอก

การใช้ชีวิตหลังเลิกใส่แว่น

หลังผ่าตัดเสร็จ เราไปเดินป่าก็ชิวมากเพราะไม่ต้องคอยเช็ดแว่นให้ลำบากเวลาเจอหมอกหรือเหงื่อไหล แต่ก่อนเจอฝนหรือไอน้ำก็มองอะไรไม่เห็นแล้วเพราะเช็ดแว่นไปก็เหลือคราบน้ำ จะถอดแว่นเดินก็ทำไม่ได้ ตอนนี้ได้มองเห็นวิวทิวเขาแบบที่เพื่อนและคนอื่นเห็นกัน

เราเล่นกีฬาต่าง ๆ ง่ายขึ้น หลังผ่าตัดไม่กี่เดือนเราไปลงเรียนกีฬาฟันดาบสากล เราต้องใส่ชุดเกราะและหมวกด้วยซึ่งถ้ามีแว่นก็จะลำบากมาก ๆ เวลาใส่หมวกหรืออาจจะเล่นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

เพื่อนทักว่าหน้าเด็กขึ้น 55555 ไม่รู้เกี่ยวไหม

บทสรุป

ผ่านมาจะครบปี ตอนนี้มีความสุขกับการตัดสินใจ ไม่ต้องกังวลเวลาไปเที่ยวแล้วกลัวแว่นหายหาทางกลับบ้านไม่ได้ ถ้าถามว่าคุ้มไหมที่ทำ เราขอตอบว่าคุ้ม ย้อนกลับไปตัดสินใจอีกรอบก็จะเลือกทำเหมือนเดิมเพราะใช้ชีวิตง่ายขึ้นมาก

Windows is well known for a bad experience for JavaScript developers. Some libraries and tools aren't supported. However, Everything changed when Microsoft announced Windows Subsystem for Linux (WSL). Since then, we can work on any project in WSL without library compatibility issue.

Working with a JavaScript library like React Native on WSL is impressive, but it needs extra configuration.

In this article I will explain how to set up working environment on Windows for ReactNative & Expo.

FYI: There are WSL and WSL2. In this article, I use WSL2. Please bear in mind that when I talk about "WSL", I mean WSL2.

3 options of setting up

• Running everything inside WSL
• Running only Expo inside WSL.
• Running only React Native inside WSL (without Expo).

Running everything inside WSL

Running everything inside WSL means you have to run ADB, Metro, Expo bundler, and the Android emulator in WSL.

It worked at first. After changing something in source code, the emulator broke due to an issue related to CPU processing that I couldn't understand. Hence, I moved on to another solution.

Running only Expo inside WSL

I run an ADB server in Windows so an emulator on Windows can communicate to ADB server. But, it means I have to tell Expo inside WSL to connect to the ADB server on Windows instead of the one on WSL client. So here is how-to.

1. First, add these two lines to ~/.zshrc inside WSL to set ADB_SERVER_SOCKET so ADB client knows ADB host server.

export WSL_HOST=$(tail -1 /etc/resolv.conf | cut -d' ' -f2)
export ADB_SERVER_SOCKET=tcp:$WSL_HOST:5037

2. Next, run ADB host on Windows with extra options. -a tells ADB server to accept all incoming address.

adb -a nodaemon server start

3. Then, start the emulator on Windows. I prefer using cli over starting Android Studio.

emulator -avd Pixel_6_API_33

4. I need to forward network connection of 5554 or any using Android Emulator port from WSL to Windows.

5554 port is initial port of Android emulator for relaying its console messages to a development tool. It can be 5556 depending on how many emulator you have connected with ADB.

socat -d -d TCP-LISTEN:5554,reuseaddr,fork TCP:$(cat /etc/resolv.conf | tail -n1 | cut -d " " -f 2):5554

5. Finally, I can start your Expo and run android app.

yarn start

Video

Running only React Native inside WSL (without Expo)

For vanilla React Native, Steps are a little bit different.

Do step 1-3 from Running it with Expo section, then continue following steps.

1. First, install the app on running emulator. It needs device ID to install an app on a specific device. Run this command in WSL.

yarn android --deviceId emulator-5556

2. Then, start React Native's Metro on WSL

yarn start

3. Getting a WSL client's IP address. I run following command on WSL to get WSL client's IP address. React Native debugger host address has to be changed accordingly.

ifconfig

4. Finally, set React Native debugger host on React Native App’s dev menu. (For Windows, press ctrl + m  in the app to make a dev menu shown up)

Video

Known issues

Window Firewall problem

React Native and Expo seem have a problem with Windows Firewall. I have to turn my firewall off while installing app to an emulator. Running an app after installing has no problem with Firewall.

ADB port is taken.

Sometime, the ADB port is taken by another service. In my case, I unintentionally set a Windows proxy on 5037 port. If you have similar issue, you can use following command to find which service is using the port, then stop it.

netstat -aon | findstr 5037
Stop-Process -Id [PID]

New article: ทำเลสิคมาครบปีแล้ว ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

* เพื่อความสะดวกของผู้เขียน ขอเหมารวม ReLEx SMILE ว่าเป็นการทำ Lesik ไปเลย แต่ในความเป็นจริงคือการผ่าตัดคนละวิธีการ

** การรีวิวนี้ไม่ได้ผ่านการตรวจสอบด้วยแพทย์ อาจมีความผิดพลาดในข้อมูลเชิงเทคนิค โปรดปรึกษาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญอีกครั้ง

*** หากต้องการทราบราคาจริง โปรดสอบถามโรงพยาบาลต้นทางอีกครั้ง

สองเดือนที่ผ่านมาได้ไปทำเลสิกแบบ Relex Smile มาที่รพ.จุฬาฯ เพื่อนจำนวนมากสอบถามรีวิวและขั้นตอนการทำ ส่วนเราก็อยากเขียนบล็อกเล่าเพราะก่อนจะไปทำ การหาบทความรีวิวที่คนอื่นเขียนไว้นั้นยากมากเพราะส่วนใหญ่จะเลือกทำ Femto Lesik หรือ Blade Lasik เสียส่วนใหญ่ด้วยเหตุผลเรื่องราคา

ปัญหาสายตาก่อนทำ

(ไม่เกี่ยวกับเลซิก ข้ามไปหัวข้อต่อไปได้ถ้าไม่อยากอ่าน)

เกริ่นเรื่องสายตาตัวเราเองก่อน สายตาเราสั้นมากเพราะช่วงมัธยมเล่นคอมอยู่แต่ในบ้าน ไม่ได้ออกไปโดนแสงแดด (จ้องคอมไม่ใช่เหตุผลหลักที่ทำให้สายตาสั้น แต่เพราะขาดแสงแดด อ่านงานวิจัยเพิ่มได้ที่นี่) ทำให้เราสายตาสั้นอยู่ที่ ตาขวา 700 กับ ตาซ้าย 800 และมีเอียง 50

ความสั้นขนาดนั้นทำให้เวลาเราถอดแว่น เรามองไม่เห็นอะไรเลย เหมือนตาบอดเลย เคยแม้กระทั้งถอดแว่นวางไว้บนโต๊ะในห้องแล้วลืมว่าวางไว้ตรงไหน เลยต้องเอาหน้าจ่อไปที่โต๊ะแล้วไถหน้าไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะมองเห็น

ถ้านึกสภาพไม่ออก พูดให้เห็นภาพคือ เรามองของที่ห่างจากปลายจมูกเกิน 1 ฝ่ามือไม่ได้

ด้วยความที่สายตาสั้นมากขนาดนี้ทำให้มีปัญหาหลายอย่าง เช่น อาบน้ำจะมองอะไรไม่เห็นเลย เวลาจะอ่านฉลากสบู่ก็ต้องเอาขวดจ่อหน้า พอไปทำกิจกรรมที่เหงื่อออกเยอะ ๆ แว่นก็จะเปียกเหงื่อทำให้มองลำบาก โดยเฉพาะเดินเขาที่มีหมอก มองไม่เห็นตลอดทางเพราะหมอกกลายเป็นน้ำเกาะอยู่บนแว่นตา

อีกกิจกรรมนึงที่เรื่องสายตาสร้างปัญหาก็คือดำน้ำสกูบ้า เราใส่คอนแทกเลนส์แล้วปวดหัว ใส่แว่นดำน้ำเสริมเลนส์ก็มองไม่ชัด ปัญหาเยอะมาก

อีกปัญหาสำคัญที่เรากลัวมาตลอดคือหากเราย้ายไปอยู่ต่างประเทศคนเดียว ถ้าเกิดอุบัติเหตุแว่นแตก เราคือจบเห่แบบสุด ๆ เพราะเหมือนคนตาบอดที่ต้องให้คนนำทางให้ จะโทรให้เพื่อนมาช่วยก็ไม่ได้

อีกปัญหา คือ แว่นเราไม่สามารถแก้ค่าสายตาเราได้ทั้งหมด หากเราใส่แว่นที่สั้นเท่ากับค่าสายตาเรา เลนส์จะใหญ่แล้วโลกเบี้ยวจนปวดหัว สุดท้ายเลยใส่แว่นที่พอให้ใช้ชีวิตประจำวันได้ แต่หักลบแล้วก็ยังสั้นมาก ๆ อยู่ขณะใส่แว่น (สั้นจนหมอถามว่าใส่แว่นแล้วมองเห็นหรอ)

ทั้งหมดนี้เลยเป็นเหตุผลที่เลซิกเป็นทางเลือกที่วนเวียนไปมาในหัว จนสุดท้ายตัดสินใจทำ

วางแผนก่อนเริ่มทำเลสิก

พอเราเริ่มคิดจะทำ เราเริ่มหาข้อมูลเรื่องการทำเลสิกได้มาดังนี้

4 วิธีผ่าตัด Lasik

การผ่าตัดที่ทุกคนเรียกรวม ๆ ว่าเลสิกความจริงแบ่งย่อยเป็นคร่าว ๆ 4 แบบ

PRK

ไม่ต้องเปิดกระจกตา แต่ใช้วิธีการค่อย ๆ ขูดกระจกตาออกจนได้รูปทรงที่ต้องการ

ข้อดี: ไม่เห็นแสงกระเจิงเวลามองไฟตอนกลางคืน นักบินเลือกทำวิธีนี้ได้, ถูก

ข้อเสีย: ผลข้างเคียงอื่นเยอะ พักฟื้นนานสุดเทียบกับแบบอื่น

ราคา: 28xxx - 35xxx

Blade Lasik

อันนี้คือเลสิกที่ทุกคนพูดถึงกัน ใช้วิธีเอาใบมีดเปิดกระจกตาขึ้นมาก่อน เปิดแล้วพับเหมือนฝาถังขยะพับได้ จากนั้นใช้เลเซอร์ยิงเพื่อปรับทรงกระบอกตาให้ได้รูป จากนั้นพับกระจกตาปิดลงมา

ข้อดี: ถูก, พื้นตัวเร็ว (พวกที่บอกตื่นมาโลกสดใสก็คือพวกนี้ กับ Femto Lasik)

ข้อเสีย: ผลข้างเคียงเยอะ, แผลใหญ่

ราคา: 28k- 35k

Femto Lasik

เหมือน Blade Lasik เลย แต่ขั้นตอนการผ่าเปิดกระจกตาใช้เลเซอร์เปิดแทนใบมีด ทำให้แม่นยำและลดผลข้างเคียงได้มากกว่า

ข้อดี: ผลข้างเคียงน้อย, ตื่นมาโลกสดใสทันที

ข้อเสีย: แผลใหญ่, แพงขึ้นมาจาก Blade Lasik

ราคา: 50k- 70k

ReLEx SMILE

เป็นการผ่าตัดแบบใหม่ แผลเล็กมาก ไม่มีการเปิดกระจกตาเหมือน Blade Lasik กับ Femto Lasik ใช้กระบวนการยิงเลเซอร์ทะลุกระจกตาลงไปเลยเพื่อปรับทรงกระบอกตา จากนั้นเลเซอร์จะยิงเปิดรูเล็ก ๆ บนดวงตาเพื่อให้หมอดึงชิ้นเน้ือที่ถูกตัดออกมาได้

ข้อดี: แผลเล็กที่สุด, ผลข้างเคียงน้อย

ข้อเสีย: แพงสุดใน 4 วิธี, พักฟื้นนานกว่า Blade/Femto มาก จะมองไม่ชัดตั้งแต่วันแรกหลังทำ และใช้เวลาอีก 2-4 สัปดาห์จนกว่าสายตาชัดเต็มที่

ราคา: 80k- 120k

อื่นๆ

ความจริงแล้วมันมีวิธีอื่นๆ อีก เช่น SBK Lasik, Trans PRK ซึ่งไม่ขอพูดถึงเพราะไม่ค่อยได้ยินชื่อ ส่วน ICL ที่เป็นการผ่าที่แพงมาก (ข้างละแสนหก) ไม่ขอพูดถึงเพราะเป็นการสอดเลนส์เข้าไปในดวงตาแทนการปรับทรงกระบอกตา หากสนใจสามารถลองค้นหาเองได้

ซึ่งพอเราเริ่มหาข้อมูล สอบถามจากคนรอบข้าง ทำให้เราคิดว่ายอมกัดฟันทำ ReLEx Smile ดีสุด เพราะถึงแม้แพงแต่เรายังเอื้อมถึง รวมถึงเป็นการผ่าตัดสำคัญเราจึงอยากเลือกที่ดีที่สุด

โรงพยาบาล

ระหว่างหาข้อมูลเรื่องการผ่าตัด เราก็เช็คราคาและรีวิวของแต่ละโรงพยาบาลไปด้วย ซึ่งเราหาข้อมูลคร่าว ๆ สถานพยาบาลที่มี Relex Smile ก็มีดังนี้

• ศูนย์เลสิค TRSC
• โรงพยาบาลจุฬาฯ
• โรงพยาบาลสมิติเวช ไชน่าทาวน์
• โรงพยาบาลกรุงเทพ
• ศูนย์รักษาตา/ศูนย์เลสิค ท็อปเจริญ (เหมือนจะพึ่งมีเพราะช่วงแรกที่หาข้อมูล หาไม่ได้ แต่หลังทำเสร็จพึ่งมาเจอว่ามีที่นี่)

แต่ละที่ก็จะมีราคาและรีวิวต่างกันไป แต่เราสนใจหลัก ๆ อยู่สองสามที่เท่านั้นจึงค่อย ๆ คัดไป

TRSC ชอบเคลมว่าเป็นที่แรกของไทยที่ทำเรื่องนี้ จึงมีความชำนาญกว่าเพื่อน (เขาว่างั้น) แต่ราคาที่นี่ก็แพงที่สุดเช่นเดียวกัน จึงตัดที่นี่ออกเป็นที่แรก

โรงพยาบาลจุฬาฯ และ โรงพยาบาลสมิติเวช ไชน่าทาวน์ ราคาต่างกันไม่เกินหมื่น โดยที่รพ.จุฬาฯ ถูกกว่า แต่สมิติเวชมีให้ห้องพักฟรีหนึ่งคืนหลังจากผ่าตัดเสร็จเพราะเมื่อผ่าเสร็จ วันต่อมาต้องกลับมาตรวจอีกรอบนึง อีกทั้งวันที่ผ่าตัดจะมองไม่ค่อยเห็น หากต้องกลับบ้านก็ต้องมีคนมารับเท่านั้น

แต่รพ.จุฬาฯ มีข้อเสียหนึ่ง คือ ไม่สามารถตรวจเช้าและผ่าบ่ายเหมือนโรงพยาบาลอื่น ๆ ได้ หากมาตรวจตาเรียบร้อย ต้องนัดวันผ่าอีกทีซึ่งจะห่างไปอย่างน้อยหนึ่งอาทิตย์ ส่วนสมิติเวชสามารถตรวจเช้าและผ่าในวันเดียวกันได้เลย

สุดท้ายเราเลือกรพ.จุฬาฯ เพราะเพื่อนทำที่นี่และราคาถูกสุดในทุกโรงพยาบาล

เริ่มนัดแพทย์ครั้งแรก

ณ ตอนที่เราคิดว่าเราจะทำเลสิกจริง ๆ แล้วนะ ลึก ๆ ตัวเราก็ยังโลเลเพราะกลัวมาก กลัวหลายอย่างไปหมด กลัวว่าทำแล้วตาบอด ทำแล้วตามีปัญหา กลัวหลายอย่างจนลังเล แต่ก่อนจะทำเลสิกได้ต้องผ่านการตรวจก่อน บางคนหมอไม่อนุญาติเพราะดวงตาไม่ผ่านเกณฑ์ บางคนสั้นมากแต่กระบอกตาเนื้อเยอะจึงทำได้ บางคนสั้นปานกลางแต่กระบอกตาเล็กก็ทำไม่ได้ก็มี

สุดท้ายไม่อยากเสียเวลากังวล จึงเป็นอย่างที่ทราบ ตัดสินใจไปตรวจกับหมอก่อนละกัน

รพ.จุฬาฯ ต้องนัดเช้าเท่านั้น ก่อน 9.30 ซึ่งการตรวจจะมีการตรวจตาทั่วไป และที่สำคัญคือมีการหยอดยาขยายรูม่านตาเพื่อตรวจรูม่านตา การหยอดยานี้จะทำให้มองเห็นไม่ชัด ตาพร่าและมองเห็นแสงจ้ามากกว่าปกติ ใช้เวลา 1-2 วันถึงจะหายเป็นปกติ ดังนั้นวันแรกที่ไปตรวจตาจึงควรพกแว่นดำ หากมาด้วยรถส่วนตัวจะต้องมีคนขับกลับให้

ระหว่างการตรวจ หมอจะสอบถามข้อมูลเบื้องต้น หนึ่งในนั้นคือ สายตาคุณมีการเปลี่ยนแปลงแค่ไหนในรอบ 6 เดือนที่ผ่านมา?

ปัญหาคือเราตอบไม่ได้... สุดท้ายหมอแนะนำว่าให้กลับมาอีกที 6 เดือนหน้าเพื่อเช็คค่าสายตาอีกรอบเพราะหมอไม่อยากให้ทำหากค่าสายตายังไม่นิ่ง ไม่งั้นทำไปแล้วกลับมาสั้นอีกรอบ

อีกเรื่องที่หมอแจ้ง คือ เมื่อเราผ่านการผ่าตัด ดวงตาเราจะโดนเอาเนื้อออกไป และ มีความเสี่ยงเรื่องเลนส์ตาโก่งมากกว่าคนปกติ (คนปกติก็มีโอกาสเป็น) ทำให้สายตากลับมาสั้นได้ โดยหมอไม่สามารถบอกได้เลยว่าจะเกิดไหมหรือเกิดเมื่อไหร่ แต่เป็นสิ่งที่ต้องคำนึงถึง

นอกจากนี้เรายังสอบถามหมออีกครั้งว่า เราควรเลือกผ่าแบบไหน โดยเรามีเงื่อนไขว่า เราชอบกีฬาผจญภัย เช่น เดินเขา ปีนผา ดำน้ำลึก พอหมอทราบว่ามีกิจกรรมดังกล่าว หมอจึงแนะนำให้ทำ Relex Smile เพราะแผลเล็กที่สุด หากเกิดการกระทบกระเทือนดวงตาในอนาคต โอกาสที่แผลเปิดซ้ำจะน้อยมาก

โดยรวมแล้วหมอบอกว่า ค่าสายตาเราทั้งหมดผ่านและสามารถทำการผ่าตัดได้ แค่มารอตรวจอีกที 6 เดือนข้างหน้าว่าสายตานิ่งหรือยัง และสำหรับเรื่องความเสี่ยงเลนส์ตาโก่งเราก็มานั่งคิดหลังจากนั้นว่าเป็นความเสี่ยงที่เรายอมรับได้

ค่าตรวจทั้งหมดอยู่ที่ 2xxx บาท

6 เดือนผ่านมา ตรวจอีกครั้ง

ผ่านมาหกเดือน กลับไปหาหมออีกรอบเพื่อตรวจ ครั้งนี้ไม่ต้องมีการหยอดยาขยายม่านตาแล้ว มีแค่การตรวจค่าสายตาและตรวจพื้นฐานอื่น ๆ ซึ่งก็พบว่าค่าสายตาเราขยับน้อยกว่า 50 ในรอบ 6 เดือนที่ผ่านมา ดังนั้นจึงถือว่าค่าสายตานิ่งแล้ว

แต่ปัญหาจุกจิกก็เริ่มมา (ความจริงรู้ตั้งแต่วันแรกแล้ว) คือ หมอที่ตรวจเราเมื่อหกเดือนก่อนนั้นลาไปเรียนต่อต่างประเทศและกว่าจะกลับมาก็อีกนาน เราจึงต้องเปลี่ยนหมอใหม่และเริ่มการตรวจใหม่อีกรอบ แต่เราไม่มีปัญหาอะไรจึงนัดเปลี่ยนหมอแล้วมาใหม่

(ความจริงระหว่างนี้มีปัญหาอีกสองสามอย่างเพราะการสื่อสารที่งง ๆ เช่น คิดว่าวันที่เรานัดครั้งต่อมาจะได้ผ่าเลยแต่ไม่ใช่ นัดมาตรวจแล้วไม่เจอแพทย์ จนอยากจะเปลี่ยนไปสมิติเวช แต่เพราะราคาโปรโมชั่นที่ถูกกว่าเกือบหมื่นจึงยอมทนต่อไป)

ตัดภาพมาจนนัดเจอแพทย์คนใหม่ได้ หมอก็ซักประวัติเหมือนเดิม ตรวจตาพื้นฐานอีกรอบ แต่โชคดีที่เราไม่ต้องตรวจม่านตาจึงไม่ต้องหยอดยา

สุดท้ายหมอนัดวันและสั่งให้ดูแลดวงตาตามหมอสั่ง หมอมีสั่งยาทำความสะอาดดวงตาและเจลหยอดตาให้เพราะเรามีปัญหาตาแห้ง ไขมันอุดตัน และ ดวงตาไม่ค่อยสะอาด

นอกจากนี้หมอแจ้งว่าค่าสายตาเราจะต้องยิงเลเซอร์นานข้างละ 20 วินาที เพราะฉะนั้นไปฝึกฝืนดวงตา ห้ามขยับให้ได้นาน 20 วินาทีมาด้วย

ค่าตรวจ 100 บาท ไม่รวมยา

วันผ่าตัดจริง

มาถึงวันผ่าจริง ก็ต้องนัดเจอที่แผนกเลเซอร์ตั้งแต่สาย ๆ จากนั้นพยาบาลจะมาอธิบายขั้นตอนและวิธีการต่าง ๆ รวมถึงอธิบายยาที่จะได้รับกลับบ้านหลังผ่าตัดเสร็จ

เนื่องจากนัดสายแต่ผ่าตัดจริงจะเริ่มช่วงบ่าย พยาบาลจึงให้ไปกินข้าวก่อนแล้วเข้าไปรอที่แผนกผ่าตัดได้เลย

พอเข้าแผนกผ่าตัดจะต้องเปลี่ยนชุดเป็นชุดเขียว ๆ จากนั้นนั่งรอเข้าห้องผ่า (ซึ่งนานมากเป็นชั่วโมงเลย)

พอถึงคิวเรา พยาบาลจะเอารถเข็นมารับและเริ่มการหยอดยาชา การหยอดยาชาจะทำซ้ำหลายรอบ ประมาณ 3 ครั้งหากจำไม่ผิดซึ่งกินเวลาไปอีกสักพักก่อนจะเริ่มก้าวเข้าห้องผ่าตัด

ขออธิบายความรู้สึกเมื่อเข้าห้องผ่าตัด ที่เราคิดไว้คือห้องไม่ใหญ่ มีแพทย์และพยาบาลสองสามคน แต่ความจริงคือห้องใหญ่มาก สีขาว มีเครื่องมือใหญ่ ๆ ตั้งกลางห้อง และผู้คนเกือบสิบคนในนั้น (คนเยอะเพราะมีนศ.แพทย์มาเรียน เนื่องจากแพทย์ของเราคืออาจารย์หมอ)

ภาพแรกในหัวเราคือภาพนี้ แต่เปลี่ยนจากช็อกโกแลตเป็นตัวเราที่กำลังจะไปนอนบนเตียง

ระหว่างนั้นตาจะเริ่มรู้สึกชา ๆ แปลก ๆ และมองไม่ค่อยชัด พยาบาลจะสอบถามชื่อจากนั้นพาเราขึ้นไปที่เตียง พยาบาลจะให้ลูกบอลยางให้เราบีบแก้เครียดระหว่างการผ่าหากตื่นเต้น (ซึ่งเราบีบแน่นมาก)

ระหว่างนี้พยาบาลจะเตรียมพื้นที่ผ่าตัดโดยการเอาผ้าคลุมครอบทั้งตัวเรา เปิดไว้แค่ดวงตา และขึงเปลือกตาเราด้วยเทปกาวเพื่อไม่ให้เราหลับตาได้

หากใครนึกภาพไม่ออก เราช่วยได้

จากนั้นหมอจะซักซ้อมเรา เช่น ให้มองนิ้วหมอ ให้ล็อกดวงตาให้นิ่งห้ามขยับ เป็นต้น

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย กระบวนการก็เริ่มต้น เตียงเราจะถูกเลื่อนเข้าไปอยู่ใต้เครื่องจักรสีขาวขนาดใหญ่ แล้วเครื่องมือจะเลื่อนเข้าใกล้ดวงตาเรื่อย ๆ จนเหมือนมีหัวดูดมาจุ๊บดวงตาเราซึ่งมันจะล็อกตำแหน่งดวงตาเราไว้ระหว่างเลเซอร์ทำงาน แต่จะไม่ค่อยรู้สึกอะไรมากเพราะยาชา

พอเครื่องดูดตาเรา มีเสียงจากเครื่องว่า "suction on" ปุ๊ป แพทย์และพยาบาลก็เริ่มคุยกันว่าเริ่มกระบวนการ จากนั้นจะมีแสงเลเซอร์สีเขียวโผล่ออกมาพร้อมเสียงนับถอยหลังไปเรื่อย ๆ 25.. 24.. 23 ....

ซึ่งเราก็ต้องคุมดวงตาเราให้นิ่งห้ามขยับ มองแสงสีเขียวนั้นเอาไว้ แต่... มีสิ่งหนึ่งที่ไม่มีใครบอกเราเลยคือ อีแสงสีเขียวนั้นมันขยับได้!!! เราสับสนมากตอนนั้นว่าเราควรกลอกตาตามไปหรือมองที่เดิมดี สุดท้ายก็ไม่กล้าขยับดวงตาและพยายามทำตานิ่ง ๆ ไว้ต่อไป (เอาจริงตอนแรกคิดว่าหมอเขาจะซ้อมก่อน แต่พอแสงเขียวโผล่มาจึงรู้ว่า อ้าวเห้ย นี่มันของจริง)

พอเสร็จ เตียงจะถูกเลื่อนออกมาอยู่ใต้หมอและพยาบาลดังเดิม แต่ขั้นตอนยังไม่จบ! เพราะ Relex Smile จะต้องถูกหมอดึงชิ้นเนื้อออกด้วย กระบวนการจึงยังดำเนินต่อไป

ณ ตอนแรกเราคิดว่าการหยิบชิ้นเนื้อ คือ การคีบเนื้อออกมาแล้วเสร็จตามวิดีโอสาธิต แต่เรามาพบระหว่างถูกหมอหยิบเนื้อออกว่า วิธีการจริงคือหมอจะสอดของคล้าย ๆ ขดลวดเข้ามาในดวงตาเราเพื่อคว้านเนื้อส่วนที่ถูกเลเซอร์ตัดแล้วออกไป ระหว่างนั้นเราต้องช่วยหมอด้วยการพยายามมองแสงที่อยู่เหนือหัวไว้ เพราะดวงตาเราจะขยับไปมาจากแรงที่หมอสอดเครื่องมือเข้ามาในดวงตา เราเลยต้องช่วยฝืนตาให้หมอดึงเนื้อออกไปง่าย ๆ

สยองดี หากนึกภาพไม่ออก อยากเห็นของจริงที่ไม่ใช้คลิปวิดีโอจำลอง ดูได้จากคลิปนี้ London Vision Clinic | ReLEx SMILE

เมื่อทำเสร็จก็จะทำกระบวนการทั้งหมดนี้อีกรอบในดวงตาอีกข้าง เริ่มจากกลับเข้าไปใต้เครื่องแล้วกลับออกมาโดนหมอดึงชิ้นเนื้ออีกครั้ง

หลังกระบวนการทั้งหมดเสร็จ พยาบาลจะพาเรามานั่งรถเข็นแล้วคุยกับหมอนิดหน่อย ไม่มีอะไรสำคัญมาก จากนั้นกลับออกมาเปลี่ยนเสื้อ รอคนมารับ จ่ายเงิน แล้วกลับบ้านได้เลย

ค่าผ่าตัด 82,000 บาท เราได้ราคาโปรโมชั่นจากปกติราคาแปดหมื่นปลายๆ แต่โปรโมชั่นนี้หมดไปแล้ว

หลังผ่าตัดเสร็จ

หลังผ่าตัดเสร็จ ดวงตาจะพอมองเห็นได้บ้างแต่เบลอมาก ๆ แต่ไม่ได้เบลอเหมือนคนสายตาสั้น จะคล้าย ๆ มีคนเอาผ้าขาวบางมาปิดตามากกว่า

ดวงตานี้จะห้ามโดนน้ำไปตลอด 2 อาทิตย์ ดังนั้นหมอจึงสั่งห้ามล้างหน้าหรือสระผม 2 อาทิตย์ และห้ามว่ายน้ำ 1 เดือน นอกจากนี้ต้องใส่ที่ครอบตาเมื่อจะนอนไปอีก 2 อาทิตย์เช่นเดียวกัน

วันผ่าตัดไม่ควรทำอะไรมาก กลับบ้านกินข้าวแล้วนอนพักผ่อนทันที

วันต่อมาตื่นขึ้นมาจะยังไม่ชัด 100% เหมือนพวก Blade, Femto Lasik ที่ชอบบอกว่าตื่นมาแล้วโลกสดใส ของเราจะชัดที่ประมาณ 70% คือ มองทุกอย่างได้โดยไม่ต้องใส่แว่นแล้วแต่ยังมีมัว ๆ อยู่บ้าง

วันนี้ตื่นมาต้องกลับไปหาหมอเหมือนเดิมเพื่อตรวจเช็คแผลผ่าตัด ซึ่งระหว่างนี้แพทย์จะแนะนำให้ใส่แว่นตากันแดดตลอดเพื่อป้องกัน UV

การนัดตรวจหลังผ่าตัดจะเป็น 1 วันหลังผ่า, 2 อาทิตย์, 1 เดือน, 6 เดือน และ 12 เดือนถัดไป

ผลการผ่าของเราออกมาดี หมอผู้ทำการตรวจไม่พบปัญหาใด ๆ จึงกลับบ้านไปนอนพักเหมือนเดิมได้

ระหว่างนี้เราพักสายตา ไม่เล่นคอมหรือมือถือ ไม่ทำงาน ไปตลอด 5 วัน ซึ่งเราลาเผื่อไว้เรียบร้อยแล้ว

2 เดือนหลังการผ่าตัด

ตอนนี้เรามองทุกอย่างชัดมาก จากเดิมที่เราสายตาแย่กว่าแม่ ตอนนี้เรามองชัดกว่าแม่เยอะมาก เรามองป้ายบนถนนไกล ๆ ได้ดีมาก ต้นไม้ใบหญ้าและก้อนเมฆคือ 4K

สายตาเราเริ่มมาชัดจริง ๆ คือ 1 เดือนหลังผ่าตัดเลย

ผลข้างเขียงจากการผ่าตัดพอมีบ้าง เช่น

• แสงในตอนกลางคืนจะมีออร่ารอบ ๆ กว่าปกติ แต่ไม่ได้เยอะมากและหากไม่สังเกตก็ไม่ได้สนใจอะไร
• ตาแห้งบ่อย ต้องคอยหยอดน้ำตาเทียมโดยเฉพาะเมื่อทำงานหน้าคอม
• ตาล้าง่ายขึ้นเมื่อจ้องมือถือหรือคอมนาน ๆ
• มีเบลอ ๆ นิดหน่อยบ้างครั้ง ขึ้นอยู่กับความล้าของดวงตา

ระหว่างนี้เราก็ดูแลดวงตามากขึ้น เช่น ระวังสิ่งของมากระแทก, ใส่แว่นดำเวลาออกที่แจ้ง, ใส่แว่นตากันแสงสีฟ้าเวลาทำงานหน้าคอม (ถึงแม้มันจะไม่มีผลอะไรสำหรับคนปกติ) และพยายามไม่จ้องจอคอมหรือมือถือเป็นเวลานานเหมือนแต่ก่อน

สอบถามจากคนรอบตัวที่ทำ บางคนบอกว่าประมาณ 1 ปี ดวงตาถึงจะเริ่มปกติเหมือนเดิม

คุ้มไหมที่ทำ?

ถ้าถามว่าจ่ายเงินทำไป ตอนนี้เสียดายอะไรไหม ก็บอกเลยว่า ไม่! ชีวิตเราง่ายขึ้นมาก ๆ ถ้าไม่นับเรื่องไม่คุ้นหน้าตัวเอง และ เพื่อนบอกไม่คุ้นเลย

เราพึ่งกลับไปเดินป่าอีกครั้งกับกลุ่มเพื่อน ได้มองท้องฟ้าและวิวต่าง ๆ ตลอดทางโดยไม่มีเหงื่อหรือหมอกมาทำให้แว่นมัว ไม่ต้องเช็ดแว่นตลอดทาง และตอนนี้เริ่มวางแผนจะกลับไปดำน้ำลึกแล้วด้วย

ทุกวันนี้ก็คิดว่าถ้าเราสายปกติดีแบบนี้ไปได้อีกสัก 10 ปีอย่างน้อย ก็ถือว่าการเข้ารับการผ่าตัดครั้งนี้คุ้มค่าแล้ว ระหว่างนี้เราก็พยายามรักษาดวงตาให้ดีขึ้น ถ้าถามว่าให้ย้อนเวลากลับไปเลือกว่าจะทำอีกรอบไหม ก็จะตอบว่าทำ

Update: ถ้าอยากรู้ว่าทำเลสิคมาปีนึงแล้วเป็นยังไงบ้าง อ่านต่อได้ที่ลิงค์นี้เลย https://blog.cloudian.in.th/2023/10/11/1-year-after-lasik/

กำลังจะจบปี 2022/2565 เราไม่เขียน New Year Resolution เพราะน่าเบื่อ+ทำไม่ได้ เลยมาเขียนรีแคปปีนี้แทนว่าทำอะไรไปบ้าง

ปีนี้ให้ชื่อว่าเป็นปีแห่งการผจญภัยเพราะลองสิ่งใหม่ ๆ หลายอย่างมาก ทั้งในแง่ท่องเที่ยวและชีวิตการงาน นับว่าเป็นปีที่สนุกและตื่นเต้นเหมือนกัน ตั้งแต่ต้นปีเราก็เริ่มด้วยการ...

ย้ายงาน

เราลาออกจากบริษัทเก่าซึ่งก็มองว่าเป็นบริษัทเทคฯสัญชาติไทยระดับต้น ๆ ในประเทศมาอยู่บริษัท Consult สายเทคโนโลยีแห่งหนึ่งซึ่งเป็นบริษัทสัญชาติอเมริกาแต่มีสาขาอยู่ในไทย

ทุกอย่างเปลี่ยนใหม่หมด เริ่มตั้งแต่ต้องพูดภาษาอังกฤษทุกวันเพราะย้ายมาบริษัทอินเตอร์ ทำงานกับคนต่างชาติหลากหลาย ทุกวันต้องร่วมงานกับคนอย่างน้อยสามถึงสี่สัญชาติ หลากหลายวัฒนธรรม(และสำเนียง) เราที่เป็นคนขี้กลัวการพูดภาษาอังกฤษก็ต้องปรับตัวเหมือนกัน

สามเดือนแรกไม่กล้าพูดอะไรมาก ตอนนี้ครบปีก็กวนตีนเพื่อนร่วมงานเป็นภาษาอังกฤษแล้ว

อีกอย่างที่ต้องเปลี่ยนคือรูปแบบการทำงาน จากที่เราชอบอยู่คนเดียว นั่งทำงานคนเดียว เราต้องรับบทเป็น Consultant มาเจอผู้คนมากขึ้น ทำงานในรูปแบบทีมมากขึ้น ซึ่งก็เปลี่ยนลำบากเหมือนกันสำหรับคนไม่ค่อยชอบสุงสิงกับคนอื่น

ลองฝึกทำอาหารมากขึ้น

จากแต่เดิมทำอาหารเป็นแค่ไข่เจียว ข้าวผัดที่แค่พอกินได้ ปีนี้ก็พบว่าเราชอบทำอาหารมาก เริ่มลงทุนกับเครื่องครัวต่าง ๆ มากขึ้น เช่น หม้ออบลมร้อน, กระทะใหม่, ซอสต่าง ๆ

เราลองทำอาหารหลากหลายเมนู ก็มีเละบ้าง กินไม่ได้บ้าง ที่เอามาอวดก็คือคัดมาแต่ของดี ๆ จนเรามีเพื่อนคุยเรื่องทำอาหารมากขึ้น แล้วก็ได้เรียนรู้เทคนิคใหม่ ๆ เยอะดี

ระหว่างเรียนเรื่องอาหารก็พบว่าอาหารไม่ใช่แค่ของสวย ๆ หรือกินแค่อร่อยแต่ก็มีเรื่องของวัฒนธรรมอยู่ด้วย เวลาทำอาหารจะชอบพบว่าเมนูบางอย่างมันคล้าย ๆ กันในหลายประเทศแต่เปลี่ยนแค่ส่วนประกอบบางอย่าง ช่วงหลังมานี้จึงชอบออกไปหาร้านอาหารที่ต่างวัฒนธรรมมากขึ้นแทนที่จะสรรหาแต่ร้านแพง ๆ อย่างเดียว

ช่วงปลายปีเป็นครั้งแรกที่ทดลองอบขนม เช่น คุ้กกี้ ตอนนี้เริ่มติดใจและพบว่าครัวเราก็ทำเบเกอรี่ได้ ปีหน้าจึงวางแผนว่าจะลองอบขนมปังเองบ้างละ

Sky Dive

ตั้งแต่ปีที่แล้วที่ลองกิจกรรมผาดโผนอย่างเช่น Scuba Diving ปีนี้เราก็ลองกิจกรรมผาดโผนเพิ่มเติมเช่นกัน

ช่วงต้นปีเราไปลองกิจกรรมที่อยากลองมาตั้งแต่เด็กคือดิ่งผสุธาที่เขาใหญ่ นับว่าเป็นประสบการณ์ชีวิตมากที่ได้ Free Fall จากความสูงเหนือเมฆลงมาสู่พื้นดิน ตอนกระโดดเสียวเหมือนลำไส้ร่วงไม่ทันตัวเรา แบบวื้บ ๆ

ถามว่าแพงไหม แพง! แต่ถ้ามีโอกาสก็จะไปกระโดดอีกเพราะครั้งที่แล้วเราไม่ได้จ้างช่างกล้องกระโดดตามลงมาถ่ายรูป พอเห็นเพื่อนมีก็อยากได้บ้างเลย

ปีนผาเทียม

บริษัทใหม่ที่ย้ายไปมีชมรมต่าง ๆ ให้ลองเข้า หลังจากเข้ามาสักระยะก็พบว่ามีชมรมปีนผาเทียม ส่วนตัวเราชอบปีนผาเทียมแต่เด็กแต่ไม่เคยไปลองปีนในสถานที่ปีนผาเทียมแบบจริงจังเลย จึงลองเข้าชมรมไปปีนร่วมกับเพื่อนร่วมงาน

ปีนครั้งนึงก็หมดเกินครึ่งพัน ถือว่าแพงเหมือนกันเลยไปปีนแค่เดือนละครั้งเพราะบริษัทมีงบให้สามร้อยบาทต่อเดือนต่อคน

พอได้ลองปีนผาจริงจังก็พบว่าเหนื่อยและสนุกดีเหมือนกัน ชอบที่ได้กระโดดลงมาแล้วเครื่อง Belay มันดึงตัวเราไว้ เหมือนได้ Free Fall สักวินึง

หนึ่งสิ่งที่พบจากกีฬานี้คือ ครึ่งนึงของคนปีนผาดำน้ำไม่ก็เดินป่า เหมือนกีฬาดำน้ำลึก เดินป่า ปีนผา เป็นสามกีฬาแพ็ครวมสำหรับคนชอบการผจญภัย รอบล่าสุดไปปีนผาก็เจอนักเดินเขา ไปเดินหิมาลัยมาแล้ว ดำน้ำแถวอินโดมาแล้ว ก็เจ๋งดีเหมือนกัน

เดินป่า

ตั้งแต่เด็กเราชอบธรรมชาติมาก เราอยากไปเดินป่า สมัยเด็กก็ได้เดินป่าแบบสั้น ๆ 2-3 ชั่วโมงแล้วจบ แต่ก็อยากลองเดินป่าเขาแบบข้ามคืนเหมือนกัน จำพวกที่เดินเข้าป่าไปกางเต้นท์อย่างงั้น

โชคดีที่พี่ในบริษัทเก่าเป็นนักเดินป่า เขาชวนไปเดินเลยตอบตกลงไป

ทริปแรกที่ไปเป็นเปรโต๊ะ-ยอดดอยมะม่วงสามหมื่น ซึ่งรู้สึกว่าทรหดมาก ระหว่างเดินขึ้นยอดมะม่วงก็ถามตัวเองตลอดทางว่าเรามาทำอะไรที่นี่ ทำไมไม่นอนโรงแรมสบาย ๆ แต่ความจริงก็สนุกมากนะ ได้เดินบนยอดเขา กลางป่า ลุยลำธาร ลุยโคลนงี้

ทริปล่าสุด คือ ม่อนจอง ซึ่งโดนขายไว้ว่าง่ายมาก เดินชิว แต่เหมือนเพราะเราไม่ได้ออกกำลังกายมาเดือนกว่าเพราะต้องเข้าโรงพยาบาลและเรื่องผ่าตัด กลายเป็นรู้สึกเหนื่อยกว่าที่คิดไว้เยอะมาก แถมอากาศก็หนาวมาก ๆ เช่นเดียวกัน แต่วิวอลังการหมื่นล้านมาก เพื่อนบางคนทักถามตอนลงคลิปว่านี่ประเทศไทยหรอ

ให้กลับไปเดินอีกรอบก็อยากไปนะ

เราทำเลสิกแล้ว!

ท้ายที่สุด เราทำเลสิกแล้ว!

เป็นความกลัวมาสักพักแล้วว่า ณ วันนึงที่เราไปอยู่ต่างประเทศ ไม่มีคนรู้จักอยู่ช่วยเหลือรอบตัว แว่นเราแตกหรือพังขึ้นมาเราจะทำยังไง

สายตาเราสั้นมาก ๆ ในระดับที่นั่งทำงานบนโต๊ะทำงานแล้วถอดแว่นวางไว้ เรามองไม่เห็นแว่นนั้นแล้วถ้าไม่เอาหน้าไปจ่อใกล้ ๆ โต๊ะ

ความจริงแล้วเราสั้นมากในระดับที่แว่นไม่สามารถแก้ค่าสายตาให้กลับมาอยู่ในระดับปกติได้โดยที่แว่นไม่ทำเราปวดหัว ครั้งนึงที่ไปตรวจสายตาระหว่างใส่แว่น หมอถึงกับต้องถามว่าใส่แว่นนี่แล้วมองเห็นหรอ เราก็ได้แต่ขำแห้ง ๆ บอกว่าก็พอใช้ชีวิตได้อ่ะครับ

นอกจากนี้หลัง ๆ มาพบว่ากิจกรรมเราผจญภัยมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างที่เห็นในบล็อคนี้ การต้องใส่แว่นทำให้ใช้ชีวิตลำบาก เช่น เดินป่ากลางหมอกแต่มองไม่เห็นทางเพราะหมอกเป็นไอน้ำเกาะแว่นตลอดทาง เช็ดเท่าไหร่ก็ไม่หมด

ปีนี้เลยตัดสินใจเด็ดขาดทำเลสิค (จริง ๆ ทำ RelexSmile แต่ขอเรียกง่าย ๆ ว่าเลสิคเพื่อประโยชน์ของการเขียนบล็อค) ซึ่งจริง ๆ ก็วางแผนมาตั้งแต่ปีที่แล้วและเริ่มตรวจไปตั้งแต่ต้นปีแล้ว แต่พึ่งมาผ่าจริงช่วงปลายปีนี้เอง

ตอนนี้เราก็ไม่ใส่แว่นแล้วนะ!

สรุป

ปีนี้ก็เป็นปีที่สนุกดี มีเรื่องน่าปวดหัวบ้างบางครั้งแต่จำไม่ค่อยได้ เป็นคนไม่ค่อยเก็บปัญหามาคิดมากเท่าไหร่ ปีหน้าก็คงได้ไปเจอโลกกว้างอีกเยอะ และจะได้กลับไปเที่ยวต่างประเทศแล้วด้วย!

มานั่งนึกได้ว่า ช่วงเดือนสองเดือนที่ผ่านมาเราเล่นเกมไปหลายเกม แต่ทุกเกมมีเนื้อหา ธีม คอนเซ็ปต์เกี่ยวกับความตายทุกเกมเลย เราไม่ได้เลือกเล่นเพราะรู้ว่ามีเนื้อหาแนวนี้ แต่บังเอิญเล่นแต่เกมพวกนี้ 55555 (เกมดึงดูด) เลยจับเขียนเป็นลิสต์แชร์ต่อในบล็อคนี้

มี 4 เกม และ 1 เกมที่เคยเขียนบล็อกไปแล้วแต่เอามายัดรวมด้วย (ลิสต์จะได้ดูเยอะ ๆ)

1. Before Your Eyes
2. GRIS
3. What Remains of Edith Finch
4. OMORI
5. Missed Messages

Before Your Eyes

เกมเทพเว่อร์ ไอเดียของเกมคือท่องผ่านความทรงจำของวิญญาณดวงหนึ่งที่กำลังจะผ่านประตูแห่งความตาย (หรืออะไรสักอย่าง) แต่เมื่อเรากำลังจะตาย ทุกความทรงจำจะไหลเข้ามาและผ่านไปเพียงชั่วพริบตา และนี่คือที่มาของ Before Your Eyes

ความเจ๋งสุดของเกมนี้คือ เกมนี้ต้องใช้กล้องเว็บแคมเพื่อตรวจจับการกระพริบตาของเรา มันใช้การกระพริบตาของคนเล่นในการคุมเกม ถ้าเรากระพริบตา เนื้อเรื่องก็จะไปฉากต่อไป อาจจะเป็นห้านาทีต่อไป ห้าชั่วโมงต่อไป หรือห้าปีต่อไป

เนื้อเรื่องเจ๋ง ร้องไห้ฟูมฟายมากตอนเล่นจบ

Edited: ระลึกชาติได้ว่าเคยเขียนบทความเกมนี้ไปแล้ว แต่เขียนซ้ำเพราะพึ่งเล่นซ้ำ

GRIS

แม่ตายลูกเศร้า สี่คำอธิบายเนื้อเรื่องหลัก... อันนี้ไม่ได้สปอยล์เพราะเกมขายงานศิลป์มากกว่าเนื้อเรื่อง และถ้ารู้ว่าเกี่ยวกับความตายของแม่ก็จะทำให้เข้าใจงานอาร์ตในเกมง่ายขึ้นมากด้วย

เกมนี้ ภาพสวยมากกกกก (ก ล้านตัว) งานเพลงก็ดีมาก ๆ เช่นกัน เหมาะกับคนที่ชอบเล่นเกมเพื่อเสพงานศิลป์ ส่วนเกมเพลย์มองข้ามไปได้เพราะเกมเพลย์ในเกมนี้ไม่มีอะไรหวือหวา ทั้งหมดเป็นเพียง Platform puzzle เฉย ๆ

เกมเล่าเรื่องของลูกสาวที่พึ่งเสียแม่ไป จึงต้องเดินทางผ่านความเศร้า 5 ขั้น denial, anger, bargaining, depression, acceptance โดยเกมเล่าสิ่งนี้ผ่านงานศิลปะ ฉากประกอบต่าง ๆ และเพลงในเกม

เราเรียกเกมนี้ว่า งานศิลปะที่เล่นได้ (แนะนำมาก ๆ ให้เล่น)

What Remains of Edith Finch

ความตายคืออะไร เป็นเรื่องเหนือธรรมชาติหรือสิ่งธรรมดาเหมือนสั่งข้าวผัดกะเพรา

เกมนี้เป็น Walking Sim ที่เราเล่นเป็นทายาทคนสุดท้าย(มั้ง?) ของตระกูล Finch เพราะงั้นใครไม่ชอบ Walking Sim ให้ผ่านเลย เนื้อเรื่องเล่าอดีตของแต่ละคนในตระกูลว่าต้องเผชิญความตายแบบใดบ้าง ทุกเรื่องราวของสมาชิกในบ้านหลังนี้ จบลงที่ความตาย (แต่ใครบ้างไม่จบที่ความตาย)

เกมพยายามอธิบายถึงการรับรู้ความตายแต่ละรูปแบบ ทั้งการยอมรับและปฏิเสธมัน ภาพสวยดี เพลงประกอบมีเพลงเดียวที่ชอบมาก ที่เหลือเฉย ๆ ส่วนเกมเพลย์มีฉากนึงที่เล่นเป็นคนที่ฆ่าตัวตาย ประทับใจมาก ชอบมาก ๆ

เกมนี้อ่านสปอยล์ไปก็ไม่มีประโยชน์เพราะเกมวางเนื้อเรื่องในรูปแบบ Abstract นิด ๆ ผู้เล่นแต่ละคนจะต้องตีความไปเองว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ซึ่งถ้าไปอ่านความเห็นชาวเน็ตก็จะพบว่าแต่ละคนตีความไปหลากหลาย ซึ่งเป็นเสน่ห์อีกแบบของเกมนี้

เราเล่นรอบแรกจบแล้วงงมาก จึงไปอ่านการตีความและคำอธิบายในเน็ต พอเริ่มเข้าใจจึงประทับใจเกมมากจนเอามันออกจากหัวไม่ได้และสุดท้ายวนกลับมาเล่นอีกรอบ

แนะนำสำหรับคนชอบความอาร์ตในเนื้อเรื่อง

OMORI

เกมดังเว่อร์ พูดถึงเรื่องฆ่าตัวตาย ซึมเศร้า การตาย หรือ Trauma ใคร ๆ ก็พูดถึงเกมนี้

เกมนี้เกี่ยวกับเด็กคนนึง วิ่งเล่นในโลกสดใสสวยงาม ช่วยเหลือเพื่อนรอบตัว ผจญภัยไปในโลกกว้างและทำเควสต่าง ๆ สลับกลับมาโลกความจริงโหดร้ายว่าความจริงแล้วโลกสวยงามเป็นเพียงภาพลวงตาเพื่อหนีความจริง

สารภาพว่าเราเล่นไม่จบเพราะเบื่อเกมเพลย์วิ่งไล่เก็บเควส ต่อสู้มอนสเตอร์มาก จนลบเกมทิ้งแล้วไปดูคลิปสรุปเนื้อเรื่องหลังจากนั้นแทน หลังจากดูเนื้อเรื่องจนจบเสร็จคือร้องว้าวมากเพราะเนื้อเรื่องเทพมากจนอยากจะเล่นเองให้จบแล้วเจอฉากจบนั้นเอง แต่ขี้เกียจสู้มอนสเตอร์ในเกมแล้วเลยช่างมัน

แนะนำเหมือนกัน แต่เกมมีคำเตือนเรื่อง trigger warning ซึ่งตัวใครตัวมันละกัน

Missed Messages

เกมนี้เคยเขียนรีวิวไปตอนปี 2019 สามารถวนกลับไปอ่านเพิ่มยอดวิวให้เราได้ที่ลิงค์นี้

เกมที่เราเล่นเป็นเพื่อนของสาวหัวชมพูที่ดูเงียบ ๆ เก็บตัว ส่วนเราก็ดูไม่ค่อยสนใจเพื่อนเท่าไหร่เพราะเพื่อนหัวชมพูก็ดูมีความสุขดี และนั้นคือประเด็นของเรื่องนี้

เกมพูดถึงการฆ่าตัวตาย และข้อความขอความช่วยเหลือที่มองไม่เห็น เกมเป็น Choice matter และ Visual novel สั้น ๆ สามารถกดเล่นฟรีได้ที่ Steam

Game developer ชื่อ Angela He ซึ่งเคยไปเล่นเกมอื่น ๆ ที่เขาไม่ได้เอาขึ้น Steam ก็พบว่ามีเกมเกี่ยวกับความตายอื่น ๆ ด้วย ลองไปส่องเว็บเขาได้ที่ https://zephyo.itch.io/

.

.

.

จบบทความเพียงเท่านี้ ขอบคุณครับ

Fin

ป.ล. ถ้าเป็นเพื่อนกันแล้วเจอคำผิด ทักมาบอกเราหลังไมค์ได้ตลอดเวลาครับ จะขอบคุณมาก ๆ

วานก่อนเพื่อนทักมาถามว่า น้ำส้ม Tipco มันมีหลายแบบ มันต่างกันยังไง? เราก็ไม่รู้ แต่ก็อยากรู้เหมือนกัน เพราะเวลาไปซื้อก็ไม่รู้ว่ารสชาติมันต่างกันยังไง สุ่ม ๆ หยิบมาตามชื่อ

เลยเสนอไปว่าเปิด tasting session ชิมน้ำส้มกัน สุดท้ายเลยนัดกันว่าเดี๋ยวไปกวาดน้ำส้มที่ห้างมา แล้วมาลองเทสกัน

น้ำส้ม Tipco

Tipco ขายน้ำส้ม 7 ชนิด ถ้าอ้างอิงจากเว็บ Tipco สามารถหาซื้อได้ตามห้างทั่วไปหรือร้านสะดวกซื้อเช่น 7-11

สำหรับการทดลองนี้ พอจะหามาได้แค่ 5 รสชาติ + 1 รสชาติจากยี่ห้ออื่น (Malee)

กล่อง 1 ลิตรราคาประมาณ 60-70 บาท ส่วนกล่อง เจอแต่ขายแพ็คสามกล่อง ปริมาณน้อยกว่าแต่ราคาต่างจากกล่องใหญ่ไม่มาก เลยซื้อกล่องใหญ่เป็นหลัก ยกเว้นรสชาติที่ไม่มีกล่องใหญ่

รสชาติที่เอามาลองมีดังนี้

1. Tipco วาเลนเซีย
2. Tipco แมนดาริน
3. Tipco สายน้ำผึ้ง
4. Tipco โชกุน
5. Tipco ส้มเขียวหวาน
6. Malee แมนดาริน (ใช้เทียบข้ามยี่ห้อ ดูความแตกต่างรสชาติ)

วิธีทดลองชิมรสชาติ

เพื่อป้องกันการอคติกับรสชาติใดรสชาติหนึ่ง เลยใช้วิธีปิดตาทดสอบ เราปิดตาตัวเองระหว่างเพื่อนเตรียมของและเทแก้ว เพื่อนจะไม่พูดชื่อยี่ห้อหรือรสชาติระหว่างนั้น ทั้งนี้ป้องกันด้วยในกรณีที่น้ำส้มรสชาติเหมือนกันหมด เราแค่คิดไปเองว่ารสชาติมันแตกต่างกัน

จากนั้นเพื่อนจะจัดแก้วมาให้รอบละสามแก้ว ให้ลองชิมละเดาว่ามาจากยี่ห้อและรสชาติไหน

หลังจากเราทายทั้งสามรสชาติเสร็จ เพื่อนจะค่อยเฉลยไล่ทีละอันว่าถูกกี่อัน

ปิดตาทดสอบก็คือปิดตาจริง ๆ ใช้ถุงจ่ายตลาดครอบหัวตัวเอง

สองรอบแรก เป็นการเทน้ำส้มแต่ละแบบมาให้เราลองชิม ซึ่งเราทายถูก 2 จาก 6 ซึ่งก็ไม่แปลกใจเพราะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าส้มแต่ละแบบเป็นไง ทั้งชีวิตกินแต่ส้มเปลือกเขียว ๆ ที่แม่ซื้อให้

ระหว่างที่เราชิม เพื่อนเราก็ชิมไปด้วยเพื่อยืนยันว่า tasting note ที่เราอธิบายไปตรงกัน เราไม่คิดไปคนเดียว ซึ่งก็ค่อนข้างเห็นตรงกันระดับนึงในแต่ละรสชาติ

รอบที่สามสนุกขึ้น เพราะเราได้ชิมทุกรสชาติไปหมดแล้ว รอบสามจึงลองชิมเพื่อจะดูว่าลิ้นเราจำรสชาติได้ไหม หรือ ลิ้นเราคิดไปเองว่ารสชาติต่างกัน โดยรอบนี้ทดสอบด้วยการที่เพื่อนเตรียมน้ำส้มสามแก้ว โดยสองในสามแก้วเป็นรสเดียวกัน ส่วนอีกแก้วเป็นน้ำส้มรสชาติอื่น

ถ้าเราหาสองแก้วที่เหมือนกันไม่เจอ แล้วตอบไม่ได้ว่าเป็นรสชาติอะไร แปลว่าลิ้นเรามั่ว

ซึ่งผลลัพธ์คือเราตอบถูกว่า สองในสามแก้วไหนที่เป็นน้ำส้มมาจากกล่องเดียวกัน ส่วนอีกแก้วที่เป็นน้ำส้มต่างรสชาติ เราตอบผิดรอบแรก แต่ตอบรอบสองก็ถูก เพราะตอนชิม มีสองรสชาติที่ tasting note คล้ายกัน (คุยโวตัวเองอันนี้)

เพื่อนประทับใจมากที่ตอบรอบสามถูกหมด แล้วอธิบายรสชาติตรง สรุป เพื่อนทำเกียรติบัตรให้

รสชาติ

Malee แมดาริน: รสชาติออกหวานเป็นหลัก แต่มีรสขมตอนท้ายเป็น after taste หลังจากลงคอไปแล้ว

Tipco เขียวหวาน: มีความฝาดอ่อน ๆ รสชาติออกโทนหวานปานกลางและเปรี้ยวแทรกนิดหน่อย

Tipco โชกุน: รสชาติหวานชัดเจนมาก ไม่มีความฝาด ไม่เปรี้ยว รสหวานที่ได้จะนวล ๆ กลม ๆ ไม่หวานจี้ดหรือมีรสอื่นแทรก

Tipco สายน้ำผึ้ง: รสชาติหวานเป็นหลักเหมือนกัน แต่มีความเปรี้ยวเป็น after taste ต่อท้ายนิดหน่อย

Tipco วาเลนเซีย: มีความสมดุลในรสชาติ ทั้งเปรี้ยว หวาน ขม แต่ไม่ขมเท่ามาลี ค่อนข้างครบรส ไม่แหลมทางใดทางหนึ่ง และมีจุดเด่นที่สีจะจางกว่าน้ำส้มรสอื่น ๆ

Tipco แมนดาริน: มีรสชาติหวานอย่างเดียว ไม่มีรสอื่น ๆ แทรกเข้ามาเลย

เพื่อน ๆ ที่มาชิมด้วยกับเรา ส่วนใหญ่ชอบ Tipco วาเลนเซีย กันเยอะเพราะมีความสมดุลในหลาย ๆ รสชาติ แถมเพื่อนบอกว่า รสชาติเหมือนน้ำส้มโรงแรม

ส่วนตัวเราชอบรสชาติของ Tipco โชกุน เพราะเราชอบรสหวานเป็นเดิมทีอยู่แล้ว

.

.

.

สุดท้ายใครชอบอันไหน ก็ลองดู ตัวใครตัวมัน แต่กินน้ำส้มหกกล่องกันก็คือแน่นท้องมาก น้ำตาลพุ่งแน่นอน

ป.ล. น้ำผลไม้ไม่ดีกับสุขภาพเพราะน้ำตาลเยอะ อย่ากินเยอะ

เรื่องทั้งหมดเริ่มมาจากหลายปีก่อน ไปเจอกระทู้หนึ่งในพันทิป เขาคุยกันถึงเมนูที่มาจากการ์ตูนเรื่อง "จอมโหดกระทะเหล็ก" เมนูที่เป็นเหมือนเมนูพิศวง เพียงแค่องค์ประกอบไม่กี่อย่าง สร้างอาหารสีเหลืองทอง หอมหวาน มีความเหนียวหนืดเหมือนสไลม์ แต่กินแล้วลื่นคอ ไม่ติดจาน ไม่ติดฟัน ไม่ติดตะเกียบ (ลิงค์แปะท้ายบทความ)

อ่านกระทู้จบก็แบบ เชี่ย จะไปหากินจานนี้ได้ที่ไหน ในไทยก็ไม่มีขาย หาข้อมูลดูก็แทบไม่มีเลย สุดท้ายก็เก็บไว้เป็นความทรงจำ แต่ก็ไม่ได้ไปพยายามหาต่อว่าอยากจะกินที่ไหน

ตัดมาช่วงเรียนมหาลัยก็เจอว่ามีร้านอาหารชื่อ SchwedaKong เปิดร้านขายเป็น Chef table อยู่ แต่ตอนเป็นนศ.ก็ไม่ได้มีเงินกินแพงขนาดนั้น สุดท้ายก็เก็บเป็น bucket list ไว้ว่าอยากทำลองกินสักครั้งนึง

วาร์ปมาเดือนตุลาคม 2021 พี่ในกลุ่มชวนตระเวนกิน ส่งลิงก์ร้านมา เขาเปิดคอร์ส "จอมโหดกระทะเล็ก" ที่มีจำกัด ต้องรีบจองมาก ราคาสองพันกว่าบาท ซึ่งตอนนี้ทำงานมีเงิน เลยไปกินได้แล้ว การหาเพื่อน ตั้งตี้ จ่ายเงิน ทุกอย่างจบในครึ่งชั่วโมงวันนั้น

ซึ่งสุดท้ายก็ได้กิน...

ตอนกลับ บัง (เชฟ) ก็ให้ข้อมูลเป็นลิงก์ Youtube มา (แปะลิงค์ท้ายบทความ) เป็นคลิปวิธีทำเมนูนี้ วันนั้นก็เลยวางแผนว่าจะต้องลองทำดูสักครั้ง สำเร็จไหมไม่รู้แต่จะลอง

(ข้ามไปได้) ฟังเขาเล่ามาอีกที เมนูนี้เป็นเมนูเสิร์ฟ ซูซีไทเฮา สมัยที่เริ่มแก่มากและไม่มีแรงเคี้ยวอาหารเท่าไหร่ เลยสั่งให้เชฟทั้งหลายไปลองทำเมนูใหม่ที่กินง่าย ๆ อร่อย ๆ มาเสิร์ฟในวัง

เข้าสู่ช่วง นี่ครัวหรือห้องทดลอง

สิ้นปี 2021 มีวันว่างอาทิตย์นึงพอดี เลยไปเตรียมซื้อของต่าง ๆ ไข่เตรียมมาแผงใหญ่หนึ่งแผง เตรียมกระบวยไว้นวด และ อื่น ๆ

ความพยายามครั้งที่ 1

รอบแรกลองทำตามสูตรในวิดีโอเป๊ะ ๆ

1. Starch 50g
2. Sugar 60g
3. 5 Yolks
4. Oil

ตรงนี้เขียนเป็นภาษาอังกฤษเพราะมันมีประเด็นต่อจากนี้...

ทำเสร็จปุป สภาพคือเหมือนจะได้เลย แต่พบว่ามันหนืดเกินไปมาก หนีบขึ้นมาด้วยตะเกียบจะไม่ขาดจากกัน คล้ายตังเม รสสัมผัสก็ไม่ถูกเพราะเหนียวเกินไป ของจริงจะต้องหนีบด้วยตะเกียบง่าย ๆ แล้วมันจะหลุดขึ้นมาเองเลย

ความพยายามครั้งที่ 2

ครั้งที่ 2 ทดลองลดปริมาณของลงเพราะคิดว่าอาจจะเสียอีกรอบ แต่ลองนวดใหม่ ใช้ไฟให้ร้อนเหมือนเดิมแต่ตอนเนื่องมากขึ้น

เราคำนวนอัตราส่วนใหม่ ได้เป็น

1. Starch 10g
2. Sugar 12g
3. 1 Yolk
4. Oil

แต่ความจริงใช้ไข่แดงสามฟอง ดังนั้นสูตรทั้งหมดจะ x3 ขึ้นไป

สรุป ผลที่ได้ออกมาเหมือนเดิมเป๊ะ จังหวะนี้คือนั่งลงกับพื้นแล้วตั้งคำถามกับตัวเองแล้วว่า เราทำอะไรผิดไปนะ?

ปัญหาคืองี้ครับ มีสองอย่างที่ชวนสับสนในสูตร คือ หนึ่ง ในวิดีโอมันแปลภาษาจีนของคำว่าแป้ง เป็นคำว่า Starch ซึ่ง Starch มันหมายถึงแป้งทั้งหลายที่ไม่ได้มาจากข้าว เช่น แป้งข้าวโพด แป้งมัน ฯลฯ

สอง ในหนังสือการ์ตูน เขียนไว้ว่าใช้แป้งถั่วเขียว ซึ่งตอนที่เราทำ เราใช้แป้งมันสําปะหลัง จังหวะนั้นเลยคิดว่าเราใช้แป้งผิดแน่ ๆ มันเลยเหนียวเกินไป

สุดท้ายลองสั่งแป้งข้าวโพด (สั่งเผื่อ) และ แป้งถั่วเขียวมาจากร้านทำขนมแถวคอนโด แล้วเริ่มลองทำใหม่อีกรอบ

ทดลองใช้แป้งถั่วเขียว

สูตรและอัตราส่วนใช้เท่าเดิม แต่รอบนี้เปลี่ยนจากแป้งมันเป็นแป้งถั่วเขียว

ผลที่ได้คือมันไม่เหนียว จับตัวเป็นก้อนมากขึ้น แต่ระหว่างที่กวนไปเรื่อย ๆ จนแป้งสุก อยู่ ๆ แป้งก็คลายตัวหลุดออกจากกัน ไม่จับตัวกันเป็นก้อนสไลม์แบบที่ควรเป็น

ไม่ได้ถ่ายภาพมา แต่จินตนาการถึงทองหยิบทองหยอดที่น้ำมันเยิ้ม ๆ แล้วโดนบี้กลายเป็นแป้งก้อน ๆ เละ ๆ ครับ

หลังจากนั้นลองอีกรอบ แต่ใช้น้ำมันน้อยลงกว่าเดิม พบว่าน้ำมันจะน้อยหรือเยอะ แป้งก็ไม่จับตัวกัน เลยคิดว่าแป้งถั่วเขียวน่าจะไม่ใช่ละ

ทดลองด้วยแป้งข้าวโพด

แป้งข้าวโพดมันมีความหนืดกว่าแป้งถั่วเขียว แต่เหนียวน้อยกว่าแป้งมัน จึงคิดว่านี่แหละใช่แน่ ๆ

พอลองทำออกมาก็มีลักษณะคล้ายแป้งถั่วเขียว คือ ไม่จับตัวกัน แต่หนืดขึ้นกว่าเดิมนะ ถึงแม้จะไม่หนืดเท่ากับที่ต้องการจริง ๆ ทำให้ยอมตัดใจจากแป้งข้าวโพดแล้วตัดมันออกจากตัวเลือก

กลับมาลองแป้งมันอีกรอบ

รอบนี้กลับมาลองแป้งมันอีกรอบ เพราะ ระหว่างที่นั่งกุมขมับหลังจากหมดไข่ไป 20 กว่าฟองแล้ว เลยไปทดลองหาข้อมูลในเน็ตเพิ่มเติม พบคลิปบางคลิปที่เขาเขียนชัดเจนเลยว่าใช้แป้งมัน

เลยลองทำอีกรอบ กวน ๆ และค่อย ๆ หยดน้ำมันลงไป แต่สุดท้ายก็พังเหมือนเดิม น้ำมันเยอะเกิน มันเละ ไม่จับตัวเป็นก้อนหนืด สุดท้ายเลยยอมแพ้ อาบน้ำนอนแล้วค่อยมาลองใหม่วันต่อมา

วันที่สอง กับ แป้งสูตรเดิม

รอบนี้ลองเปลี่ยนวิธีใหม่ทุกอย่าง ไม่ใช้กระทะสแตนเลสแล้ว แต่ใช้เทฟร่อนแทน จะได้เลี่ยงปัญหาเรื่องน้ำมันส่วนเกินจากการหล่อกระทะตอนแรก และไม่ติดปัญหาเรื่องมันติดกระทะด้วย รวมถึงเปลี่ยนจากใช้กระชอนในการนวด ก็ใช้ไม้พายแทน

รอบนี้ก็ค่อย ๆ นวดแล้วใส่น้ำมัน ระหว่างที่นวด มันก็มองไม่ออกว่าเมื่อไหร่ใส่น้ำมันถึงจะพอ เลยใส่ไปเรื่อย ๆ จนถึงจุดนึงแป้งมันสุก เมื่อแป้งสุก เหมือนมันเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ คือ แป้งทั้งหมดจะสุกพร้อมกันแล้วจับตัวกันเป็นก้อน แล้วคลายน้ำมันออกมาเฉยเลย...

ซึ่งก็พังเหมือนเดิม ตามที่เห็นในภาพด้านล่างว่ามันเหลว ๆ เยิ้ม ๆ

Final attempt

รอบนี้ลองใหม่ เริ่มรู้สึกว่าเราควรใส่น้ำมันน้อยมาก ๆ เพราะเราปรับสูตรจากพวกเชฟจีน รวมถึงแป้งไม่แสดงตัวว่าน้ำมันเยอะเกินจนกว่าจะสุกแล้วคลายน้ำมัน รอบนี้เลยตัดสินใจใช้น้ำมันน้อยมาก ๆ

ทำเหมือนเดิม ผสมแป้งไข่ ลงกระทะแล้วนวดไปเรื่อย ๆ จนมันเริ่มจับตัว รอบนี้ใส่น้ำมันนิดเดียว ใส่แค่ตอนที่เริ่มแห้งและเริ่มจับตัวเป็นก้อนสไลม์ และใช้ไฟคงที่ ไม่ลดไฟ

สรุปรอบนี้ได้เว้ย!!!

หลังจากจบรอบนี้ ก็ทำซ้ำอีกรอบสองรอบแล้วพบว่า สูตรนี้แหละลงตัว ทำซ้ำแล้วไม่พัง ทั้งหมดนี้จึงจะขอสรุปสูตรไว้ดังนี้ครับ

สูตรทำซางปู้เหนียน (三不沾)

ส่วนผสมสำหรับ 1-2 คน

1. แป้งมัน 2 ช้อนโต๊ะ
2. ไข่แดง 3 ฟอง
3. น้ำตาล 2 ช้อนโต๊ะ (เพิ่มได้ถ้าชอบหวาน)
4. น้ำมัน (สูตรต้นฉบับใช้น้ำมันหมู แต่ผมไม่ชอบกลิ่น เลยเปลี่ยนมาใช้น้ำมันทานตะวันแทน)
5. น้ำเปล่าสะอาด

วิธีทำ

1. นำแป้งมันไปละลายน้ำเปล่า ใส่น้ำเยอะพอจนแป้งสามารถละลายได้ครบถ้วน ไม่ติดเป็นก้อน
2. นำไข่แดงไปผสมกับน้ำตาล ตีให้เข้ากัน จากนั้นเทส่วนผสมน้ำแป้งลงตามแล้วผสมให้เข้ากัน
3. ตั้งเตา 130 องศา (ไฟอ่อน) ใช้กระทะเทฟร่อนจะง่ายที่สุด เมื่อกระทะร้อนให้เทส่วนผสมน้ำหมดลงไป
4. ใช้ไม้พายคนให้ทั่ว กวนไปเรื่อย ๆ จนน้ำเริ่มระเหยหายไปหมดและแป้งเริ่มจับตัวเป็นก้อนหนืด จากนั้นบี้ ๆ กวน ๆ ต่อไปเรื่อย ๆ ห้ามหยุดเด็ดขาด หากแป้งร้อนเกินหรือเห็นไอน้ำออกเยอะ ให้ยกออกจากเตาชั่วขณะแล้วนำกระทะขึ้นเตาต่อ ห้ามยกออกนานเกินจนแป้งเย็น
5. เมื่อแป้งเริ่มแห้ง ให้เหยาะน้ำมันลงไปนิดหน่อย ประมาณ 2-3 ช้อนชา (อันนี้กะยากจริง ยอมรับ) แล้วกวนต่อให้ทั่ว
6. เมื่อกวนไปเรื่อย ๆ แป้งจะเริ่มสุกแล้วเริ่มจับตัวเข้าหากันกลายเป็นก้อนใหญ่ ๆ ก้อนเดียว ให้นวดแป้งในกระทะต่อไป ตัวก้อนแป้งจะค่อย ๆ ดึงเศษแป้งต่าง ๆ ในกระทะให้จับตัวเป็นก้อนเดียวกันเอง ระหว่างนี้หยดน้ำมันเพิ่มอีกนิดหน่อย
7. นวดไปเรื่อย ๆ จนแป้งสุกได้ที่ เช็คได้จาก แป้งจับตัวเป็นก้อนกลม ลื่น ๆ ไม่ติดกระทะ (หากยังติด ใส่น้ำมันเพิ่มแล้วนวดต่อ) ไม่แตกหรือร่วนเป็นชิ้นเล็ก ๆ เมื่อลองเอาไม้พายตัดแป้งออก แป้งจะขาดออกจากกันอย่างง่ายดาย แล้วเนื้อแป้งด้านในจะไม่เยิ้มหรือไหล่ออกมา
8. จากนั้นยกออกจากเตาแล้วพร้อมเสิร์ฟ
9. (Optional) อยากชอบแบบเกรียม ๆ แนะนำให้เอาส่วนที่ทำเสร็จแล้วมาขึ้นกระทะอีกรอบ แล้วจี่ไฟบนกระทะจนมันเกรียม จะได้ความอร่อยอีกแบบ

ข้อสังเกต

• ถ้าแป้งเริ่มแห้ง ให้หยดน้ำมันเพิ่มนิดหน่อยแล้วนวดต่อ แต่บางคนอาจจะชอบสูตรน้ำมันน้อย ก็หยดน้อย ๆ ก็ได้แต่แป้งที่ได้จะไม่ลื่นมากเท่าที่ควร แต่จะได้ซางปู้เหนียนที่ไม่เลี่ยนมาก
• ส่วนผสมไข่และแป้งที่ผสมแล้ว ควรกรองเศษต่าง ๆ ออกรอบนึง แต่ไม่กรองก็ได้แค่จะทำให้แป้งไม่เนียนสวย

ข้อผิดพลาดและความรู้ที่ได้รับ

• ผมพบว่าแป้งมันมีลักษณะที่อมน้ำมันได้เรื่อย ๆ หากมันยังไม่สุก ตอนผมนวดแล้วใส่น้ำมันเรื่อย ๆ มันเลยดูเหมือนยังใส่ไม่มากพอ แต่สุดท้ายเมื่อแป้งสุก (อันนี้คือเดานะ) โมเลกุลน้ำจะระเหยออกหมดแล้วโมเลกุลแป้งจะยึดตัวเข้าหากันเป็นก้อนสไลม์ ทำให้โมเลกุลน้ำมันที่แทรกอยู่ก่อนหน้านี้ถูกขับออกมา แล้วไหลเยิ้มตอนที่แป้งสุกแล้ว
• ใช้ไฟให้คงที่ อย่าหนีไฟ ตอนผมทำผมกลัวมันไหม้มาก เลยชอบปิดไฟชั่วคราวระหว่างทำ สุดท้ายแป้งเย็นเกินแล้วกลับมาร้อนอีกรอบ ทำให้แป้งมันกวนต่อแล้วพัง ให้ใช้ความร้อนคงที่ แต่ยกกระทะหนีไฟได้บ้างระหว่างกวน แต่อย่านานเกินไปละ
• หยดน้ำมัน อย่าใส่เยอะพร้อมกันทีเดียวเพราะสูตรนี้ไข่น้อยแป้งน้อย ครั้งแรกเห็นคนจีนเขาใส่เยอะมากเลยทำตาม แต่พบว่าทำไงก็พัง เลยแก้สูตรเอา ใช้วิธีแบบฮอลันเดสซอส คือ ค่อย ๆ ใส่น้ำมันแล้วนวดจนน้ำมันเข้าไปหมดแล้วค่อยใส่เพิ่ม อย่าใส่ทีเยอะ ๆ เดี๋ยวน้ำมันจะซึมเข้าไม่ทัน

และนี่คือทั้งหมดครับ เรื่องราวและสิ่งที่ได้จากการพยายามลองทำซางปู้เหนียน ก็อยากฝากบล็อกนี้ไว้เผื่อใครอยากลอง เพราะ ผมไม่เคยเห็นคนไทยนอกจากเชฟร้านที่ผมไปกินลองทำเมนูนี้ แถมข้อมูลภาษาไทยก็มีน้อยด้วย

ขอปิดท้ายบทความด้วยภาพโน้ตที่แก้สูตรไปเรื่อย ๆ ครับ

คลิปและลิงก์เว็บต่าง ๆ

PANTIP.COM : D9810149 ��ҡ��Һ��Ң��㹡���ٹ����ͧ����ը�ԧ�����Ѻ(ʧ����ҹҹ�ҡ) [��÷������]

เมื่อต้นปีตั้งใจไว้กับตัวเองว่า ปีนี้เราจะใช้ชีวิตในธีม "Opened mind" เปิดรับทุกอย่าง ลองทำทุกสิ่ง ซึ่งจบปีแล้วก็พบว่าตัวเองได้ทำหลายอย่างมาก ขอเรียนบทความนี้ว่าการอวดดีกว่ามารีวิวปีนี้

ได้บริจาคอวัยวะ

ตั้งเป้าหมายอยากร่วมการบริจาคอวัยวะมานานแล้ว ปีนี้ทำครบหมดละ ตา ร่างกาย อวัยวะต่าง ๆ ที่สำคัญ หลังจากพบว่ามันง่ายมาก แค่กรอกผ่านเว็บ แล้วรอบัตรผ่านไปรษณีย์ได้เลย ก็อยากชวนให้ทุกคนมาร่วมกันนะครับ https://www.organdonate.in.th/

ได้ไปลองเรียนดำน้ำลึก

กีฬา scuba diving นี่เป็นความอยากลองตั้งแต่สมัยเด็ก ได้เห็นในสารคดีหรือวิดีโอที่คนไปดำน้ำเห็นของแปลก ๆ สวยใต้ทะเล มันดูเป็นความรู้สึกที่น่าตื่นเต้น

ตอนช่วงต้นปีโบนัสออกเลยจองเรียนดำน้ำกับเพื่อนอีกคน ไปเรียนดำน้ำที่ภูเก็ตด้วยกัน ถือว่าเป็นประสบการณ์แบบ once in life time มาก ๆ ซึ่งการได้ไปกิจกรรมอันนี้คือเป็น milestone นึงในชีวิตเหมือนกัน กลายเป็นว่าตอนนี้เริ่มชอบกิจกรรมตื่นเต้นแบบนี้ขึ้นเรื่อย ๆ ปีหน้ามีแผนว่าจะไปกระโดดร่มชูชีพต่อ

เริ่มออกกำลังกายจริงจัง

ปีนี้กลัวป่วย รวมทั้งที่ต้องอยู่แต่ในห้องอย่างเดียว เลยพยายามเข้าฟิตเนส ออกกำลังกายจริงจัง รวมถึงว่ายน้ำทุกวันจริงจังช่วงต้นปีเพราะต้องเตรียมไปสอบตอนไปเรียนว่ายน้ำ จุดเริ่มต้นจริง ๆ มาจากการต้องไปเรียนดำน้ำเลยพยายามออกกำลังกายเยอะขึ้น แต่กลายเป็นว่านิสัยการออกกำลังกายก็ติดตัวอยู่มายาว ๆ จนตอนนี้พยายามออกกำลังกายให้ได้ทุกวันแล้ว

สำคัญที่สุด ไม่ป่วยหนักติดกันมาสองปีแล้วนะ สมัยเรียนคือป่วยหนักทุกปี ปีละครั้งอย่างน้อย

ลองทำอาหารต่าง ๆ

สมัยเด็กชอบกินมาก แต่ไม่เคยสนใจเรื่องทำอาหารนอกจากเป็นเพียงกิจกรรมล่อตาล่อใจสมัยเด็กที่อยากทำเป็นครั้งคราวเฉย ๆ แต่ตั้งแต่ช่วงมหาลัยที่ได้ดูคลิปทำอาหารต่าง ๆ ก็เลยเริ่มสนใจมากขึ้น ปีนี้พอเจอล็อคดาวน์และมีครัวของตัวเอง เลยได้ลองทำอาหารใหม่ ๆ ลองเรียนรู้ ลองผิดลองถูกไปเรื่อย ๆ จนล่าสุดทำได้อีก milestone คือ ทำ ซางปู้เหนียน ได้ ซึ่งเป็นเมนูที่รู้สึกว่าน่าตื่นเต้น และ ลองผิดลองถูกเองได้ยากที่สุดเท่าที่เคยลองมา

ฝึกเล่นเปียโนด้วยตัวเอง

ปีนี้เริ่มมีไอเดียอยากฝึกเล่นดนตรีบ้าง สมัยเด็กรู้สึกไม่มีปัญญาเล่นดนตรีทุกชนิด และ ไม่มีเงินหรือโอกาสในการฝึกด้วยเช่นกัน พอตอนนี้มีเงินมีเวลาจึงลองซื้อเปียโนไฟฟ้าไม่แพงมากมาฝึกเอง ทั้งหมดก็ฝึกด้วยแอพในมือถือนี่แหละ ตอนนี้ยังไม่ได้ฝึกต่อ แต่คิดว่าก็เริ่มเล่นได้มากขึ้นนะ นับจาก 0

ได้ลงเรียนภาษาอังกฤษเพื่อฝึกพูด

แต่เล็กจนโต ภาษาอังกฤษกระจอกมาก สอบตกประจำเลย แต่ทั้งหมดเริ่มมาดีขึ้นช่วงมหาลัยที่ได้ใช้เองจริง ๆ จัง ๆ แต่กระนั้นสกิลการพูดคุยสื่อสารก็ห่วยแตกอยู่ดีเพราะไม่มีความมั่นใจในตัวเอง

เป้าหมายระยะไกลของเราตอนนี้คืออยากย้ายประเทศ แต่จะย้ายประเทศได้ก็ต้องพูดอังกฤษได้ดี สุดท้ายคิดวนไปวนมาจึงตันสิตใจลงคอร์สเรียนภาษาอังกฤษเลย กัดฟันยอมจ่ายหลายหมื่นซึ่งผลสุดท้ายออกมาดีมาก ตอนนี้ก็กล้าคุยกับคนต่างชาติมากขึ้น และกลายเป็นประตูอีกบานที่เปิดพาไปสู่โอกาสอื่น ๆ หลังจากนี้

FYI: เรียนที่ British Council เผื่อคนสงสัย

สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด ย้ายงานใหม่ไปบริษัทอินเตอร์!

ตั้งแต่เด็กคิดเสมอว่าการได้ไปทำงานบริษัทอินเตอร์ คุยกับฝรั่งได้มันดูเท่มากและเราก็คงไม่มีปัญญาจะทำได้ แต่พอโตมาก็พบว่าการคิดว่าทำได้ทำไม่ได้ หรือ นั่งฝันไปวัน ๆ ไม่มีประโยชน์ สิ่งสำคัญคือถ้าอยากทำก็ต้องมีแผนว่าจะทำอย่างไรให้สำเร็จ การเรียนภาษาอังกฤษเป็นหนึ่งในขั้นตอนของแผนนี้

หลังจากเรียนภาษาอังกฤษจบ ประจวบเหมาะกับบริษัทอินเตอร์แห่งหนึ่งทักมาชวนไปสัมภาษณ์พอดี เลยลองไปสัมภาษณ์แล้วปรากฏว่าติด! ซึ่งตื่นเต้นมากตอนติด เพราะก่อนหน้านี้สัมภาษณ์ที่ก่อนหน้าแต่ไม่ติดโดยไม่รู้ด้วยว่าเหตุผลอะไร รู้สึกดาวน์ไปช่วงนึงเหมือนกันว่าเราทำอะไรผิด แต่การมาได้ที่ใหม่ที่นี่แทนถือว่าเป็นจุดสำคัญในชีวิตเหมือนกัน ก็ถือว่าเป็นอะไรดี ๆ ในช่วงท้ายปี

ซึ่งการได้ย้ายมาบริษัทอินเตอร์ก็เพราะสักวันนึงหวังว่าจะสามารถไปทำงานต่างประเทศได้เหมือนเพื่อนคนอื่น เลยอยากลองปรับสภาพแวดล้อมในบริษัทอินเตอร์ก่อน ซึ่งก็ถือว่าสิ่งนี้คือส่วนหนึ่งของแผนที่อยากไปทำงานต่างประเทศนั่นแหละ

สรุป

ปีก่อน ๆ ตั้งเป้าหมายทำนั่นนี่แต่ไม่เคยได้ทำ ปีนี้เลยเป็นอย่างที่เห็น เปลี่ยนมาเห็นตั้งธีมว่าอยากทำแนวไหนแทน ซึ่งผลลัพธ์ก็คือ การได้ลองทำหลาย ๆ อย่างแล้วเรียนรู้และเปิดประสบการณ์มากมาย ปีหน้า 2022 คิดว่าก็คงยังยึดติดกับธีมนี้เหมือนเดิม คือ เราจะเปิดโลกให้มากกว่าเดิม

ปีหน้านี้ก็ขอให้โควิดมันหาย ๆ ไปสักทีเถอะนะ มีหลาย ๆ อย่างที่อยากทำอีกเยอะ ก็หวังว่าจะได้ทำสิ่งที่ชอบเรื่อย ๆ ต่อไปโดยไม่มีโรคระบาดนี้มาขัดอีก

ทั้งหมดนี้ก็คิดได้ว่า อย่าไปตั้งเป้าว่าต้องทำนั่นทำนี่ในแต่ละปีเลย เหนื่อย เจอโอกาสก็คว้ามา ถ้าไม่ได้ก็เรียนรู้ความผิดพลาดแล้วเดินต่อ คิดอยากทำอะไรก็วางแผนอย่าแต่คิด ทำสิ่งที่ชอบสิ่งที่อยากไปเรื่อย ๆ แล้วก็มีความสุขกับทุก ๆ วันของชีวิต

จบ

ป.ล. เกือบลืม ขอบคุณเพื่อน ๆ และคนรอบตัวรวมถึงแม่ตัวเราเอง การมีคนรอบตัวดี ๆ ทำให้ตัวเรามีประสบการณ์และทัศนคติที่หลากหลาย เราคบเพื่อนหลากหลาย ทำให้ได้เจอโลกต่างมุมมอง ขอบคุณเพื่อนที่ขี้ด่าและกล้าเถียง สิ่งเหล่านี้ทำให้เราได้หาจุดผิดในตัวเองและไอเดียความคิดต่าง ๆ และพัฒนามันให้แหลมคมขึ้นไปอีกต่อไปในอนาคต